# Lila w Laponii! ❄️ Odcinek 1: Magiczna przejażdżka z reniferami 🦌✨

An episode of [Lila i Tuliś: Edukacyjne bajki do słuchania i zasypiania](https://invisiblenetwork.ai/podcast/1878331881), 12 Dec 2025, 15 min.

Audio: https://anchor.fm/s/107997390/podcast/play/112533307/https%3A%2F%2Fd3ctxlq1ktw2nl.cloudfront.net%2Fstaging%2F2025-11-12%2F414274886-44100-2-9707f4ba7336.mp3

Lila wyrusza z rodzicami do zimowej Laponii, gdzie czeka na nią pierwszy prawdziwy przejazd saniami reniferów! 🦌❄️Zobaczcie, jak wygląda ta niezwykła podróż, co myśli Lila o reniferach i dlaczego jeden z nich podarował jej mały, tajemniczy dzwoneczek. 🔔✨ Chcecie wiedzieć, co wydarzy się dalej? Koniecznie oglądajcie do końca!❤️ #słuchowisko #bajkidodzieci #LilaiTuliś #audiobookdladzieci #bajkanadobranoc #Renifery #BajkaDlaDzieci #Przygoda #Zima #Laponia #DlaDzieci #MagicznyŚwiat #ZimowaBajka #RodzinnaPrzygoda#bajkinadobranoc #słuchowiskodladzieci #bajkioemocjach #bajkidosnu#bajkadosłuchania #audiobajka #dziecko #emocje

## Transcript

[0:03] Lila w laponii, odcinek pierwszy przejażdżka saniami z reniferem.
[0:13] Przy śniadaniu tata kładzie na stole 3 bilety, lecimy do
[0:17] laponii mówi spokojnie lila marszczy brwi.
[0:22] A co to jest laponia mama odstawia kubek i przesuwa się
[0:27] bliżej córki? Laponia to bardzo zimna kraina
[0:31] na północy Europy wyjaśnia. Leży tak wysoko, że przez
[0:36] większą część zimy jest tam ciemno, a latem słońce prawie w
[0:41] ogóle nie zachodzi. Tata dodaje to miejsce reniferów
[0:46] ogromnych lasów, śniegu po kolana i ludzi, którzy od setek
[0:50] lat żyją w zgodzie z naturą. Lila kiwa głową, ale nadal
[0:55] wygląda na zagubioną. A co tam się robi?
[0:59] Pyta mama uśmiecha się, ludzie jeżdżą na nartach, odwiedzają
[1:04] wioski reniferów, spotykają przewodników z haski, a zimą
[1:09] niektórzy oglądają zorzę polarną, czyli takie świecące
[1:13] światła na niebie. Tata dodaje ciszej, jakby to
[1:18] była tajemnica. W laponii według tradycji
[1:22] mieszka też Święty Mikołaj. Tam podobno zaczyna się cała
[1:26] magia świąt. Lila otwiera szeroko oczy,
[1:30] naprawdę on tam mieszka. Tak mówią ludzie z tamtych stron
[1:35] odpowiada mama. Mieszkają tam też samowie, czyli
[1:39] dawni mieszkańcy północy opowiadają historię o
[1:42] reniferach, duchach, zimy i śnieżnych podróżach.
[1:46] Tata dodaje, chcemy, żebyś to zobaczyła na własne oczy.
[1:51] Ten świat jest inny niż nasz, spokojniejszy, bliżej natury.
[1:57] Lila uśmiecha się niepewnie. Trochę się boję, bo nie wiem
[2:01] czego się spodziewać, mama głaszcze ją po głowie.
[2:05] I bardzo dobrze, bo najlepsze przygody zaczynają się wtedy,
[2:10] gdy nie wiesz jeszcze jakie będą.
[2:13] Lila zerka na bilety, bierze jeden do ręki i mówi ok, lecimy,
[2:18] nie mogę się doczekać. Dziękuję, tato.
[2:21] Lot minął szybciej niż lila się spodziewała.
[2:25] Kiedy samolot wznosił się w górę, czuła lekkie łaskotanie w
[2:29] brzuchu, ale trzymała mamę za rękę i było jej raźniej.
[2:34] Za oknem chmury wyglądały jak wielkie miękkie poduchy, po
[2:38] których można by skakać bez końca.
[2:41] Tata pokazał jej na mapce, gdzie dokładnie lecą.
[2:45] Im wyżej na północ, tym więcej śniegu powiedział.
[2:49] Lila przykleiła nos do szyby, widzę już samą biel.
[2:55] Jakby świat był przykryty wielkim kocem.
[2:59] Kiedy samolot zacząłlądować mama szepnęła, Witaj w krainie
[3:03] reniferów, lila poczuła jak serce szybciej jej bije, bo
[3:08] wiedziała, że następny krok to prawdziwa przygoda.
[3:12] Po locie lila z mamą i tatą zabrali bagaże z taśmy.
[3:18] Hali wyjściowej czekał na nich przewodnik z tabliczką, na
[3:22] której widniało ich nazwisko. Witamy w laponii powiedział
[3:27] ciepłym głosem. Bus już stoi przed lotniskiem,
[3:32] ruszymy do reniferów, teraz zaczyna się nasza przygoda.
[3:38] Rodzina wysiadła z busa pod drewnianą bramą.
[3:42] Nad wejściem wisiał znak z namalowanym reniferem i kilkoma
[3:46] dzwoneczkami, które poruszały się na wietrze.
[3:50] Lila podeszła bliżej, zaciskając rękę mamy.
[3:55] Z zagrody dobiegło ciche parsknięcie, potem drugie, kiedy
[3:59] podeszli lila, zobaczyła kilka reniferów stojących w śniegu.
[4:03] Miały miękkie Futro, duże oczy i powoli ruszały głowami.
[4:08] Jakby wszystko dokładnie obserwowały.
[4:11] Ojej. Szepnęła lila.
[4:14] Przewodnik, mężczyzna w grubym swetrze przywitał ich szerokim
[4:18] uśmiechem. Witajcie.
[4:20] Te renifery są bardzo spokojne, chodźcie bliżej, możecie je
[4:25] pogłaskać. Ile zrobiła krok, ale zatrzymała
[4:29] się? One się nie męczą?
[4:31] Zapytała nagle, bo ludzie mówią, że renifery ciągną sanki bardzo
[4:36] długo. To chyba ciężkie.
[4:39] Przewodnik przyklęknął, żeby być na jej wysokości.
[4:43] Renifery są silne, ale najważniejsze jest to, że same
[4:46] decydują o tempie, kiedy chcą przerwy, po prostu stają, a my
[4:52] się dostosowujemy wskazał na zwierzęta.
[4:55] Popatrz, one nie lubią pośpiechu, wolą spokojne, długie
[5:00] trasy. Lila spojrzała na renifera
[5:03] stojącego najbliżej zwierzę zrobiło krok w jej stronę i
[5:07] powoli trąciło ją nosem. Było to miękkie, ciepłe
[5:12] dotknięcie. On chyba cię polubił powiedziała
[5:15] mama. Mila ostrożnie podniosła rękę i
[5:18] dotknęła futra renifera. A jak będzie zimno?
[5:23] Jak długo będziemy jechać? Zapytała cicho bardziej do
[5:27] siebie niż do kogokolwiek. Tata położył jej dłoń na
[5:31] ramieniu. Dostaniemy ciepłe kombinezony i
[5:35] koce. A trasa jest długa, ale
[5:38] spokojna. Będziemy razem cały czas.
[5:43] Renifer westchnął lekko i znów musnął dziewczynkę nosem.
[5:47] Lila się uśmiechnęła. Chyba mówi, że mogę się nie
[5:51] martwić. Przewodnik skinął głową
[5:54] dokładnie tak ten tutaj ma wyjątkowo dobre wyczucie ludzi.
[6:00] Lila poczuła, jak ciekawość powoli wypiera strach.
[6:04] To co, kiedy jedziemy przewodnik otworzył drzwi niewielkiej
[6:08] drewnianej chatki. Tutaj się przygotujemy
[6:12] powiedział przed wami długa, spokojna wyprawa przez Las.
[6:18] W środku było ciepło i pachniało drewnem.
[6:21] Na ławce leżały grube kombinezony, rękawice, wełniane
[6:26] skarpety i koce z miękkiego futra.
[6:29] Lila dotknęła jednego z nich palcami.
[6:32] Będziemy wyglądać jak bałwanki powiedziała, a tata przytaknął.
[6:38] Mama pomogła jej założyć kombinezon, kiedy lila
[6:42] spróbowała podnieść ręce. Materiał za szeleścił.
[6:46] Ojej Jestem jak miś w kołdrze zaśmiała się.
[6:50] Przewodnik postawił przed nimi małe wiaderko z sianem i kilkoma
[6:54] dzwoneczkami. Każdy renifer ma swój
[6:57] dzwoneczek. Dzięki temu wiem, które idą
[7:00] szybciej, a które wolniej. Lila chcesz przypiąć ten do
[7:05] naszego prowadzącego? Dziewczynka uniosła brew, ja
[7:10] mogę jasne odpowiedział przewodnik.
[7:14] Masz delikatne ręce, renifery to lubią.
[7:19] Lila wzięła dzwoneczek, był chłodny i bardzo lekki.
[7:23] Podeszli razem do renifera, który właśnie kończył chrupać
[7:27] siano. Zwierzę odwróciło głowę, jakby
[7:30] wiedziało, że coś się dzieje. Lila powoli zapięła dzwoneczek
[7:35] na rzemieniu uprzęży, metal za brzęczał miękko.
[7:39] Gotowe powiedziała cicho. Bardzo ładnie pochwaliła mama.
[7:45] Teraz on będzie wiedział gdzie jesteśmy.
[7:48] Przewodnik wyciągnął mapę i pokazał ją na stole.
[7:53] Trasa jest długa, ale spokojna. Przejedziemy przez Las, potem
[7:58] przez otwarte pola, a na końcu wzdłuż zamarzniętego jeziora.
[8:04] Spojrzał na Lille. Jeśli w którymkolwiek momencie
[8:09] zrobi się za zimno, albo będziesz chciała przerwę, mów od
[8:12] razu renifery i tak zatrzymują się co jakiś czas same.
[8:18] Lila przystąpiła z nogi na nogę. Aa czy?
[8:22] My się nie zgubimy, nie odpowiedział przewodnik.
[8:27] Renifery znają tę drogę lepiej niż my.
[8:29] Wszyscy razem one prowadzą, my tylko jedziemy.
[8:35] Tata uśmiechnął się do niej. Jesteś gotowa?
[8:38] Lila spojrzała na swoje grube rękawice na renifera z
[8:42] dzwoneczkiem na śnieżnąścieżkę za oknem.
[8:47] Chyba tak szepnęła. Jeszcze trochę się boję, ale już
[8:53] nie tak mocno. Mama ścisnęła jej dłoń.
[8:58] To dobry znak. Najlepsze rzeczy robi się trochę
[9:02] z odwagą, a trochę z ciekawością.
[9:06] Przewodnik podniósł klapkę w drzwiach i zaprosił ich na
[9:10] zewnątrz. Czas ruszać śnieg skrzypiał pod
[9:14] ich butami, gdy cała rodzina wyszła z chatki.
[9:20] Renifer, któremu lila przypiła dzwoneczek stał już zaprzężony
[9:25] do sanek, poroże miał lekko o chronione, a z nozdrzy unosiła
[9:31] się para. On naprawdę zna drogę?
[9:35] Zapytała lila, trzymając tatę za rękaw lepiej niż gps
[9:40] odpowiedział przewodnik z uśmiechem.
[9:42] Renifery pamiętająścieżki, o których my nawet nie wiemy.
[9:48] Sanki były szerokie i przykryte grubymi, miękkimi skórami.
[9:53] Mama usadziła lilę między sobą a tatą.
[9:57] Lila wsunęła dłonie futrzane mrówki i czule spojrzała na
[10:01] zwierzę prowadzące zaprzęg. Renifer potrząsnął głową, a
[10:06] dzwoneczek cicho. Lila.
[10:08] Uśmiechnęła się on mówi gotowa. Przewodnik gwizdał krótko i
[10:15] spokojnie, renifery ruszyły nie gwałtownie, nie szybko, tylko
[10:20] tak, jakby każdy krok był przemyślany, sanki sunęły miękko
[10:25] po śniegu. Lila czuła delikatne kołysanie
[10:29] jak w łódce na spokojnej wodzie wokół było cicho tylko śnieg
[10:34] szeleści sił, a dzwoneczek brzmiał jak maleńka iskra.
[10:38] Wjechali w Las, drzewa były wysokie i obciążone śniegiem,
[10:43] gałęzie uginały się lekko tworząc jakby białe tunele.
[10:48] Co chwile z którejś spadała miękka czapa śniegu wirując w
[10:51] powietrzu. Tu jest jak w książce wyszeptała
[10:56] lila. Mama przytuliła ją delikatnie.
[11:00] To dlatego ludzie kochają laponie tutaj wszystko jest
[11:05] proste i spokojne. Po kilku minutach renifer
[11:09] zwolnił i sam z siebie stanął. Co się stało?
[11:13] Zapytała lila przewodnik jadący obok na nartach, uśmiechnął się
[11:18] zwykła przerwa. Renifery.
[11:20] Robią je wtedy, gdy czują, że tak trzeba.
[11:23] Zawsze słuchamy ich instynktu. Renifer otrząsnął, Futro,
[11:29] spojrzał na lile, jakby sprawdzał, czy jest w porządku.
[11:33] Jakby pytał, czy nie jest mi za zimno powiedziała dziewczynka.
[11:38] Może właśnie pyta odparła mama. Po chwili ruszyli dalej.
[11:44] Las ustąpił miejsca szerokiemu otwartemu polu.
[11:48] Słońce było nisko, przez co śnieg błyszczał milionem
[11:52] drobnych punktów. Ila patrzyła jak renifer stawia
[11:56] równy krok za krokiem, prowadząc ich coraz dalej.
[11:59] Jakby dokładnie wiedział, dokąd zmierzają.
[12:03] Myślę, że mu ufam powiedziała cicho, naprawdę mu ufam.
[12:10] Tata pogłaskał ją po ramieniu, a to najlepsza część tej podróży.
[12:16] Sanki jechały dalej, a dzwoneczek przy uprzęży renifera
[12:19] odbijał się echem w białej, spokojnej krainie.
[12:23] Sanki powoli zwolniły, aż w końcu całkiem się zatrzymały
[12:27] przy zagrodzie. Renifer potrząsnął głową jakby
[12:32] mówił to już tutaj. A dzwoneczek zabrzmiał ostatnim
[12:37] miękkim tonem. Przewodnik podszedł do nich i
[12:41] pomógł rodzicom wysiąść bardzo dobry przejazd powiedział.
[12:46] Wasz renifer spisał się świetnie, lubi spokojnych
[12:49] pasażerów. Lila rozejrzała się, jakby
[12:53] dopiero teraz zauważyła ile śniegu osiadło im na ubraniach.
[12:58] Mama otrzepała jej kaptur, a tata zdjął futrzasty koc z
[13:03] sanek. Dziewczynka podeszła Jeszcze raz
[13:06] do renifera. Dziękuję powiedziała cicho,
[13:11] bałam się na początku, ale było pięknie.
[13:16] Renifer nachylił głowę i znów delikatnie dotknął jej nosem,
[13:20] tak jak przy pierwszym spotkaniu.
[13:23] Lila za chichotała a wtedy coś błysnęło przy jego uprzęży, mały
[13:28] śnieżny dzwoneczek wysunął się spod rzemienia i spadł prosto w
[13:32] śnieg pod jej butami. Ej szepnęła dziewczynka.
[13:38] Chyba to upuścił przewodnik uniósł brwi, czasem renifery
[13:44] wybierają sobie ludzi. Jeśli coś ci zostawił, to
[13:49] znaczy, że chciał, żebyś to miała.
[13:52] Lila ostrożnie podniosła dzwoneczek, był lekki, zimny,
[13:57] ale przy dotyku jakby drżał. Mama położyła rękę na jej
[14:02] ramieniu. Ładna pamiątka.
[14:04] Może będzie ci przypominać, że czasem strach zamienia się w coś
[14:08] dobrego? Tata dodał.
[14:11] A może to zaproszenie na kolejną przygodę?
[14:15] Lila zamknęła dzwoneczek w dłoni.
[14:17] Myślę, że on chce, żebym go kiedyś znowu odwiedziła.
[14:22] Renifer spojrzał w jej stronę, jakby naprawdę słyszał każde
[14:26] słowo. Rodzina ruszyła w stronę chatki,
[14:29] zostawiając za sobą ślady butów w miękkim śniegu.
[14:33] Lila obejrzała się Jeszcze raz, renifer stał spokojnie i patrzył
[14:38] za nimi. Dzwoneczek w jej rękawiczce
[14:41] zadźwięczał cicho prawie nie słyszalnie, ale wystarczająco,
[14:45] żeby lila wiedziała jedno, to dopiero początek i tak kończy
[14:51] się pierwszy dzień lily w laponii.
[14:54] Mały dzwoneczek cichutko brzęczał w jej kieszeni jakby
[14:57] mówił, to dopiero początek. Renifer patrzył za nią
[15:02] spokojnie, a śnieg lśnił jak 1000 małych światełek.
[15:08] A co wydarzy się jutro, kogo lila spotka i jakie tajemnice
[15:13] kryje ta zimowa kraina? Jeśli chcecie się tego
[15:17] dowiedzieć, zapraszamy do kolejnego odcinka lila w
[15:20] laponii. Do zobaczenia.

Shows are listed from Apple Podcasts' charts and directory, and Podcast Index where it is used. Every show and episode belongs to its publisher and plays from the publisher's own feed; this site hosts none of them.
