# \[BONUS\] Lila decyduje o swoim brzuszku 🍓 | Bajka o granicach dziecka

An episode of [Lila i Tuliś: Edukacyjne bajki do słuchania i zasypiania](https://invisiblenetwork.ai/podcast/1878331881), 17 May 2026, 12 min.

Audio: https://anchor.fm/s/107997390/podcast/play/119917599/https%3A%2F%2Fd3ctxlq1ktw2nl.cloudfront.net%2Fstaging%2F2026-4-13%2F424056378-44100-2-32c0110c2bf42.mp3

Nowe historie Lili i Tulisia pojawiają się w każdy wtorek o 18:00 🌼 Dziękujemy, że wspieracie tworzenie kolejnych historii Lili i Tulisia 🌼 Czy dziecko powinno zjadać cały obiad? A co zrobić, kiedy mały brzuszek mówi już: „wystarczy”? 🍓 W tej ciepłej historii Lila odwiedza babcię i uczy się czegoś bardzo ważnego - jak słuchać swojego ciała, mówić o swoich potrzebach i jednocześnie nie ranić uczuć innych 💛 To spokojne słuchowisko dla dzieci o: ✨ jedzeniu i emocjach ✨ stawianiu granic ✨ słuchaniu swojego brzucha ✨ relacji z babcią i rodzicami ✨ nauce mówienia „już nie chcę” z szacunkiem Razem z Tulisiem Lila odkryje, że każdy brzuszek jest trochę inny — i że warto uczyć się go słuchać 🌼 🎧 Bajka dla dzieci | słuchowisko edukacyjne | emocje dziecka | relacje rodzinne | granice dziecka | spokojne bajki na dobranoc 💛 Jeśli podobają Ci się nasze historie, zostaw obserwację kanału Lila i Tuliś oraz ocenę podcastu, to bardzo pomaga nam tworzyć kolejne bajki dla dzieci. #lilaituliś #bajkidladzieci #słuchowiskodladzieci #emocjedziecka #bajkanadobranoc #podcastdladzieci

## Transcript

[0:03] Lila decyduje o swoim brzuszku. Dzisiaj lila pojedzie do babci
[0:14] na pyszny obiad, na stole będą ziemniaczki, marchewka i słodki
[0:18] kompot malinowy. Ale po kilku kęsach lila
[0:23] poczuje, że jej brzuszek jest już pełny.
[0:27] Tylko co zrobić, kiedy babcia jeszcze dokłada jedzenie, czy
[0:31] trzeba zjadać wszystko z talerza?
[0:34] Posłuchajcie razem z lilą i tulisiem historii o małym
[0:38] brzuszku, który umie powiedzieć stop.
[0:41] W sobotnie popołudnie lila, mama i tuliś pojechali do babci.
[0:46] W całym domu pachniało rosołem, pieczonym kurczakiem i malinowym
[0:50] kompotem. Na stole stały kolorowe talerze,
[0:54] a obok nich małe miseczki z pomidorkami i ogórkami.
[1:00] Babcia uśmiechnęła się szeroko. Lilciu zrobiłam twój ulubiony
[1:05] obiad. Lila usiadła przy stole, a tu
[1:08] liść został posadzony obok niej na krześle.
[1:12] Tuliś też jest głodny? Zapytała, babcia bardzo głodne
[1:17] odpowiedziała lila i za chichotała.
[1:21] Na początku dziewczynka jadła bardzo chętnie, zjadła kilka
[1:25] ziemniaczków, kawałek kurczaka i marchewkę z groszkiem.
[1:30] Popiła wszystko malinowym kompotem.
[1:33] Ale po chwili zaczęła jeść coraz wolniej.
[1:36] Coraz dłużej mieszała widelcem po talerzu.
[1:40] Mama zauważyła to od razu. Kochanie, wszystko dobrze.
[1:46] Lila położyła rękę na brzuchu, brzuszek był już pełny, ale
[1:50] dziewczynka nie wiedziała co powiedzieć, bo babcia tyle
[1:54] gotowała, bo tak się starała. I lila nie chciała zrobić jej
[2:00] przykrości. Spojrzała na mamę i cichutko
[2:03] szepnęła, mamusiu. Chyba Jestem już najedzona.
[2:08] Babcia spojrzała na talerz. Ale zostało jeszcze trochę, może
[2:13] jeszcze kilka kęsów lila ścisnęła tu lisia jej brzuszek
[2:17] mówił już stop, ale w środku zrobiło jej się trochę trudno.
[2:22] Mama uśmiechnęła się spokojnie. Widzę, że lila słucha swojego
[2:27] brzuszka to bardzo ważne. Babcia westchnęła lekko.
[2:33] Kiedy ja byłam mała, zawsze trzeba było zjadać wszystko z
[2:37] talerza. Lila spuściła wzrok.
[2:41] Nie chce, żeby babci było smutno, babcia od razu zrobiła
[2:46] łagodniejszą minę. Och lil ciu babcia nie jest
[2:52] smutna, mama pogłaskała lile po plecach.
[2:56] Można kogoś kochać i jednocześnie powiedzieć, że
[2:59] brzuch jest już pełny. Lila spojrzała na swój talerz,
[3:04] potem na tu lisia i cichutko powiedziała.
[3:07] Mój brzuszek mówi stop. Po obiedzie lila poszła do
[3:11] pokoju, w którym zawsze bawiła się babci.
[3:15] Na półkach stały stare książki, pudełko z kredkami i drewniany
[3:20] domek dla lalek, którym jeszcze kiedyś bawiła się mama.
[3:25] Za oknem śpiewały ptaki, a na parapecie przeciągał się gruby
[3:29] rudy kot babci. Lila usiadła na dywanie i
[3:33] przytuliła tu lisia. A jeśli babci zrobiło się
[3:37] przykro? Zapytała cicho.
[3:39] Mama usiadła obok niej. Myślę, że babcia po prostu
[3:43] chciała się tobą zaopiekować. Pogotowała.
[3:48] Tak dla wielu dorosłych karmienie to sposób na okazanie
[3:52] miłości. Lila chwilę myślała.
[3:56] Ale przecież ja naprawdę nie byłam już głodna.
[3:59] Mama pokiwała głową i właśnie dlatego dobrze zrobiłaś, że
[4:03] powiedziałaś o tym spokojnie dziewczynka spojrzała na swój
[4:07] brzuch. Mamo.
[4:10] Ale jak brzuch mówi mama zaśmiała się cicho.
[4:14] Nie mówi słowami, ale nasze ciało daje nam znaki.
[4:18] Czasem czujemy lekkość, kiedy jesteśmy głodni, a czasem robi
[4:23] się pełno i ciężko. Jak balon trochę jak balon.
[4:29] Lila położyła obie ręce na brzuchu.
[4:32] Mój brzuch był już takim pełnym balonem.
[4:36] Mama uśmiechnęła się właśnie dlatego warto go słuchać.
[4:40] Lila spojrzała na tu lisia, a tu liś.
[4:44] Myślę, że gdyby zjadł 5 naleśników, też potrzebowałby
[4:49] odpoczynku. Dziewczynka zaczęła się śmiać.
[4:53] Nie czuliś trunc zjadłby chyba 100.
[4:58] A potem turlał by się jak kuleczka po całym pokoju lila
[5:02] śmiała się tak mocno, że aż kot spojrzał na nią obrażony.
[5:06] Wieczorem babcia usiadła obok lili na kanapie w domu było już
[5:11] cicho i spokojnie za oknem robiło się ciemno, a mała lampka
[5:16] świeciła ciepłym światłem. Tulisz siedział między nimi pod
[5:20] kocem. Babcia pogłaskała lile po
[5:23] włosach. Lilciu chyba za bardzo
[5:27] namawiałam cię dziś do jedzenia lila spojrzała na nią cicho.
[5:31] Trochę tak babciu. Przepraszam cię powiedziała
[5:37] babcia. Po prostu chciałam zrobić ci
[5:39] przyjemność. Dziewczynka wtuliła się w jej
[5:43] ramię już dobrze. Babcia uśmiechnęła się lekko.
[5:48] Opowiem ci historię o pewnym króliczku.
[5:51] O tym od marchewek, tak, ale tym razem wydarzyło się coś bardzo
[5:57] dziwnego. Lila od razu poprawiła koc i
[6:00] słuchała uważnie. W lesie mieszkał mały biały
[6:05] króliczek o imieniu kicek i pewnego dnia zwierzęta urządziły
[6:10] wielki marchewkowy konkurs. Jaki konkurs?
[6:14] Zapytała lila? Kto zje najwięcej marchewek?
[6:19] O nie na początku kicek był bardzo szczęśliwy, zjadł jedną
[6:24] marchewkę, potem drugą, potem trzecią.
[6:27] I był pierwszy tak wszystkie zwierzęta klaskały i krzyczały
[6:33] prawo kicek jeszcze jedną. Dasz radę?
[6:38] Lila słuchała coraz uważniej. Ale po pewnym czasie brzuch
[6:44] kicka zrobił się pełny. I co zrobił?
[6:48] Nic nie powiedział, bo nie chciał, żeby inni byli
[6:51] zawiedzeni. Tak jak ja przy obiedzie
[6:55] szepnęła lila, babcia pokiwała głową kicek dalej jadł
[7:01] marchewki, choć jego brzuch próbował mu powiedzieć stop już
[7:06] wystarczy, ale on nie słuchał. Nie bardziej słuchał innych niż
[7:12] swojego brzucha. Po chwili króliczek zrobił się
[7:16] blady, smutny i ciężko usiadł na trawie.
[7:20] Już nie chce powiedział cichutko.
[7:25] Wszystkie zwierzęta od razu przestały klaskać.
[7:28] Stara sowa podeszła do niego i powiedziała.
[7:32] Najważniejsze nie jest to, kto zje najwięcej.
[7:36] Najważniejsze jest słuchać swojego brzucha.
[7:41] I co było dalej? Zapytała lila.
[7:44] Konkurs się skończył, a zwierzęta zamiast liczyć
[7:48] marchewki zaczęły razem bawić się na łące.
[7:52] Lila uśmiechnęła się pod kocem. Czyli kicek nie musiał być
[7:57] pierwszy, nie musiał i nie musiał jeść więcej niż chciał.
[8:03] Babcia przytuliła lilę. I ty też nie musisz.
[8:08] Lila położyła rękę na brzuchu, a jej mały brzuszek zrobił się
[8:12] wtedy bardzo spokojny. Wieczorem w domu babci zrobiło
[8:16] się cicho i spokojnie. Za oknem powoli zachodziło
[8:20] słońce, a w kuchni świeciła mała lampka nad stołem.
[8:25] Babcia pokroiła jabłka, truskawki i banana na małe
[8:29] kawałki. Wszystko ułożyła na kolorowym
[8:32] talerzyku i postawiła przed lilą.
[8:36] Proszę, kochanie, możesz zjeść tyle ile chcesz.
[8:41] Lila spojrzała na mamę, mama uśmiechnęła się ciepło.
[8:45] Dziewczynka sama wzięła kilka kawałków owoców i zaczęła
[8:49] spokojnie jeść. Tulisz siedział obok kubka z
[8:53] herbatką i pilnował kolacji bardzo poważnie.
[8:57] Tym razem nikt nie mówił jeszcze trochę jeszcze jeden kens.
[9:04] W kuchni było spokojnie, słychać było tylko ciche stukanie
[9:08] widelczyka o talerz. Po chwili lila odsunęła
[9:12] talerzyk. A teraz mój brzuch mówi, że już
[9:16] wystarczy. Babcia spojrzała na nią i
[9:19] uśmiechnęła się łagodnie i bardzo dobrze.
[9:22] Lila, aż się zdziwiła. Naprawdę naprawdę myślę, że twój
[9:27] brzuch jest bardzo mądry. Mama pokiwała głową, bo każdy
[9:32] brzuch jest trochę inny. Nawet pluszowy zapytała lila i
[9:38] spojrzała na tu lisia. Babcia zaśmiała się cicho, nawet
[9:43] pluszowy przez chwilę wszyscy siedzieli razem przy stole było
[9:48] ciepło, spokojnie i bez pośpiechu.
[9:52] Lila spojrzała przez okno. Na parapecie usiadł mały
[9:56] ptaszek. Dziobnął kilka okruszków chleba,
[10:00] rozejrzał się dookoła i po chwili odfrunął.
[10:05] On też wiedział, kiedy już nie jest głodny powiedziała ci
[10:09] cholina. Mama uśmiechnęła się.
[10:13] Zwierzęta często dobrze słuchają swojego ciała.
[10:18] Lila położyła rękę na brzuchu. A ja chyba też zaczynam.
[10:24] Dziewczynka pomyślała wtedy o króliczku, który nazywał się
[10:28] kicek z marchewkowego konkursu. On jadł dalej, choć jego brzuch
[10:34] mówił stop, bo nie chciał nikogo zawieść.
[10:38] A ona odważyła się powiedzieć prawdę.
[10:41] To nie było łatwe, ale dzięki temu jej brzuch nie bolał.
[10:46] Babcia pogłaskała lile po włosach.
[10:49] Dziękuję, że powiedziałaś, co czułaś.
[10:52] Lila przytuliła tu lisia. A ja dziękuję, że już nie
[10:57] kazałaś mi jeść więcej. Babcia uśmiechnęła się ciepło,
[11:01] chyba obie nauczyłyśmy się dziś czegoś ważnego.
[11:04] Tamtego wieczoru lila zrozumiała, że można bardzo
[11:08] kochać kogoś i jednocześnie powiedzieć już wystarczy.
[11:13] Że można być grzecznym, ale nie trzeba jeść na siłę.
[11:18] I że nasze ciało codziennie próbuje nam coś powiedzieć,
[11:22] czasem Jestem głodne, czasem Jestem zmęczone, a czasem po
[11:29] prostu mam już dosyć. I warto tego słuchać.
[11:35] Bo nawet mały brzuszek potrafi być naprawdę bardzo mądry, a
[11:39] dorośli pomagają dzieciom uczyć się, czego naprawdę potrzebuje
[11:45] ich brzuch, czasem więcej jedzenia, czasem odpoczynku, a
[11:50] czasem po prostu chwili spokoju. I właśnie dlatego warto
[11:54] rozmawiać o tym razem.

Shows are listed from Apple Podcasts' charts and directory, and Podcast Index where it is used. Every show and episode belongs to its publisher and plays from the publisher's own feed; this site hosts none of them.
