# 37. Mój Dziadek Picasso: znienawidzony przez własne dzieci i wnuki.

An episode of [Nie-winna Sztuka](https://invisiblenetwork.ai/podcast/1834906739), 2 Feb 2023, 49 min.

Audio: https://anchor.fm/s/9531ea30/podcast/play/64398608/https%3A%2F%2Fd3ctxlq1ktw2nl.cloudfront.net%2Fstaging%2F2023-1-2%2F65af2997-631a-e3f5-bd26-5ebdb23840e5.mp3

To historia przedstawiona z perspektywy wnuczki Pablo Picasso. Milczała przez 30 lat, by w końcu opowiedzieć, z brutalną szczerością o losach swojej rodziny, która została naznaczona, przez nazwisko jednego z najwybitniejszych malarzy, Pablo Picasso. O traumatycznych relacjach, manipulacjach i braku miłości ze strony dziadka. Jedna z ciekawszych książek jakie czytałam o Pablo. Bardzo stronnicza, ale w końcu pisana przez wnuczkę Geniusza. Miłego słuchania, Marika Szwal

## Transcript

[0:00] Cześć, Witam was w kolejnym niewinnym odcinku i dzisiaj
[0:03] chciałabym wam opowiedzieć o moim ulubieńcu, czyli o Pablo
[0:06] Picasso, ale z racji, że czytam 4 książki naraz i informacje o
[0:11] Pablo Picasso jest tak dużo, że szkoda byłoby ograniczać Picasso
[0:16] do jednego podcastu, więc będzie ich kilka.
[0:18] Ale dzisiaj chciałabym wam opowiedzieć o książce, której
[0:21] bardzo często wspominałam w podcastach, czyli Mój dziadek
[0:24] Picasso. Jest to książka napisana przez
[0:26] jego wnuczkę Marina Picasso i tam jest tyle ciekawego mięcha,
[0:31] które my lubimy w tych podcastach.
[0:33] Że to będzie super pozycja. Mam nadzieję, że wam się
[0:36] spodoba. Nie chciałabym całkowicie
[0:38] spojlerować i czytać od dechy do dechy będzie kilka cytatów,
[0:42] które mnie mocno zaintrygowały i które Wam pokażą inną stronę.
[0:47] Picasso, którego znamy na codzień i wiecie jakby książka
[0:51] ma 200 stron i ma tak ogromne litery.
[0:54] Także każdy z nas może ją przeczytać w jeden dzień i to
[0:57] bez okularów i po ciemku i bardzo przyjemnie się ją czyta,
[1:00] ale od razu uprzedzam, jest bardzo stronnicza z racji, że
[1:04] jakby. Jest to taki pamiętnik jego
[1:07] wnuczki także. No moja ulubiona pozycja jak
[1:11] dotychczas o Pablo Picasso, także moi drodzy zaczynamy tę
[1:15] podróż z naszym ukochanym pablito, zanim w ogóle przejdę
[1:21] do opisu tej książki i o tych wszystkich ciekawostkach, to
[1:25] muszę wam powiedzieć najważniejsze fakty, bo Pablo
[1:29] Picasso miał aż czwórkę dzieci. Tyle że ja nie chcę tutaj wam
[1:32] wiecie rozrysować jakiegoś drzewa genealogicznego.
[1:35] Bo nie mamy na to czasu, jest to zbyt skomplikowane jak na jeden
[1:39] podcast, ale chcę wam opowiedzieć o jego pierwszym
[1:42] synu o Paulo, jego mamą, a żoną. Pierwszą żoną Pablo Picasso była
[1:48] Olga Koktajlowa, która była baletnicą i młodą, piękną
[1:53] kobietą. Pochodziła z Rosji i podobno,
[1:57] kiedy Pablo Picasso pierwszy raz zobaczył, to się w niej od razu
[2:02] zakochał i był to moment, kiedy Pablo Picasso miał 35 lat i to
[2:06] był moment, kiedy po prostu był na szczycie swojej kariery mia.
[2:09] Tu ogromne pieniądze i wielki dorobek artystyczny, więc no był
[2:14] takim celebrytą w świecie sztuki.
[2:17] Za to Olga miała 25 lat i była oczywiście ładna Gibka i
[2:21] Dystyngowana, ale mam ciekawostkę, bo mówiono, że była
[2:26] dość ograniczoną mieszanką ze szlacheckimi pretensjami i
[2:30] religijnymi zasadami Dziewicy. Bo jak ją poznał, to ona była
[2:33] bardzo wierząca i była dziewicą. I pamiętam też, że kiedyś
[2:38] czytałam, że właśnie kiedy zaczął być z tą olgą, no to
[2:41] zaczął całkiem inaczej wyglądać i przebywać w innym.
[2:44] Bronie w innym towarzystwie generalnie jest tyle ciekawych
[2:48] rzeczy. Ja dzisiaj przez kilka godzin
[2:50] czytałam o tym związku, a w ogóle oni nie chcę mówić dużo,
[2:54] no bo to może temat na inny wiecie podcast o wszystkich 7
[2:58] muzeach i kobietach pabla Picasso także muszę wam
[3:02] powiedzieć tak streścić historię ich małżeństwa, bo tak dużo
[3:06] czytałam, że powiem wam, że są jakby 2 strony, bo jego
[3:10] przyjaciele nie lubili olgi i wiecie jak ją nazywali.
[3:15] Rosyjską idiotką w ogóle jak Pablo Picasso przedstawił olgę
[3:19] swojej matce. To ta matka powiedziała, tak, ty
[3:23] biedna dziewczyno, nie wiesz, na co się narażasz?
[3:26] Nie wierzę, by jakakolwiek kobieta była szczęśliwa.
[3:29] Z moim synem jest dostępny dla siebie, ale dla nikogo innego.
[3:33] No i to jest ciekawe, bo Olga bardzo ograniczała generalnie
[3:36] jakiś tam znajomości pabla, Picasso i Wszystko jest to mega
[3:41] zagmatwane, ale wracając do małżeństwa pobraliście po 15
[3:45] miesiącach i przez te 15 lat. Za 15 miesięcy Pablo Picasso nie
[3:50] sypiał z olgą, bo ona powiedziała, że odda mu januszek
[3:53] dopiero po ślubie i to jest ciekawe, dlatego, że no wiemy,
[3:57] że Pablo Picasso jest na 2 miejscu naszych ulubionych
[4:00] artystycznych lafiryndo zaraz po łempickiej, prawda?
[4:03] Więc no musiał wytrzymać, chociaż wątpię, by był super
[4:07] wierny, ale najciekawsze jest to, bo czym więcej czytałam, tym
[4:11] byłam przerażona faktem, że po pierwsze Olga w tamtym momencie
[4:17] to był jakiś 1917 rok i w tamtym momencie.
[4:20] Rosja mi jakaś miała jakieś wielkie rewolucje i zamknęła
[4:24] granice i ona nie mogła wrócić do domu i stwierdziła, że
[4:27] małżeństwo z tak dobrze sytuowanym artystą jak Pablo
[4:32] Picasso to będzie bardzo dobry pomysł dla niej.
[4:34] Za to Pablo Picasso miał 35 lat i nic się nie zmieniło do teraz,
[4:40] do naszych czasów, bo on już twierdził, że musi mieć żonę i
[4:44] dziecko, że teraz to jest ostatni element.
[4:47] Poza jego sztuką także też szukał sobie po prostu jakiejś
[4:51] fajnej, ładnej, odpowiedniej Kobiety.
[4:54] Dla siebie, no i bardzo chciał mieć szczególnie syna ogólnie
[4:58] dzieci, a wiem, że jakaś poprzednia jedna i 2 jego
[5:02] kochanka. No to powiedziały, że nie chcą
[5:05] za niego wychodzić także. No Pablo palił mu się tyłeczek i
[5:09] jeżeli chodzi o małżeństwo z olgą, to dla mnie są fascynujące
[5:14] 2 rzeczy. Po pierwsze, muszę wam trochę
[5:16] nakreślić, dlatego, że oni mieli syna Paulo a Paulo miał córkę
[5:21] marinę, która napisała tę książkę.
[5:22] Jest to według mnie istotne. Kiedyś Pablo powiedział do
[5:27] swojego znajomego, gdzieś tam wiedzie, pili sobie jakieś
[5:29] winko, herbatkę, takie słowa, że Olga lubi herbatę Kawior i
[5:32] ciastka, a ja lubię kiełbasy i fasole.
[5:35] I on wtedy miał się odwrócić do lustra i powiedzieć Boże to jest
[5:38] jakiś cyrk. To jest komedia i że byli
[5:41] totalnymi przeciwieństwami i tak naprawdę to małżeństwo trochę
[5:46] wyglądało, jakby nie było tam zbyt Wielkiej miłości, bo nawet
[5:50] czytałam opisy obrazów z tamtego czasu.
[5:53] Wiadomo, że Pablo miał muzy. I te muzy zawsze go inspirowały
[5:56] do tworzenia, no bo sztuka była dla niego najważniejsza i że na
[6:00] obrazach na portretach, gdzie się znajdowała jego żona Olga,
[6:04] nie było widać miłości. A co gorsza, w przypadku Pablo
[6:08] seksualności i emocji, że na każdej innej kochance po prostu
[6:12] te obrazy aż kipi piły tą seksualnością, a w tym przypadku
[6:18] nie także. No to jest super ciekawe, ale to
[6:20] zostawimy na inny podcast moi drodzy ja wiem Boże zawsze jak
[6:24] opowiadam coś w podkaście to. Mam niby notatki, na których
[6:28] bazuje, ale przychodzi mi tyle historii do głowy, że będę
[6:32] chciała wam przekazać jak najwięcej, ale dla mnie to jest
[6:35] Wszystko istotne. Także mam nadzieję, że wam też
[6:37] się to spodoba. No ale dobra, przechodzimy do
[6:40] samej książki. Tak jak mówiłam, napisała ją
[6:43] wnuczka Pablo Picasso, Marina Picasso i muszę wam powiedzieć
[6:48] Jeszcze raz napisała ją jego wnuczka, więc jest super
[6:52] stronnicza i dowiecie się takich rzeczy, których pewnie nie
[6:55] wiedzieliście, chyba że już oglądaliście.
[6:58] Moje to będziecie wiedzieć, bo Pablo był po prostu dupkiem w
[7:03] jej oczach, ale ta historia jest dużo bardziej zawiła i ja zawsze
[7:08] powtarzam, że nic nie jest czarno białe, że Wszystko jest
[7:10] wielopoziomowe i tak samo jest w tej historii.
[7:13] Także będę chciała wam pokrótce trochę to pokazać i naprawdę
[7:18] zapewniam was, że po tym podcaście będziecie chcieli
[7:22] sobie przeczytać tę książkę. Ja oczywiście jak zwykle polecam
[7:25] kupować używaną, no bo nie dość, że jest to dobre dla środowiska,
[7:29] to też dla naszego portfela. Myślę, że jest to win win.
[7:33] Zacznę od opisu książki. Oczywiście skróconego, ale ma
[7:37] się on tak Mój dziadek. Picasso to historia życia pabla
[7:40] Picassa Wielkiego artysty, opowiedziana przez pryzmat jej
[7:44] wspomnień z dzieciństwa mariny w chwili śmierci malarza Marina
[7:49] była dwudziesto dwuletnią dziewczyną.
[7:51] Milczała przez 30 lat, by wreszcie podjąć decyzję o
[7:54] napisaniu tej książki z brutalną szczerością, nie kryjąc emocji,
[7:58] opowiada o ranach z dzieciństwa, które tak trudno było wyleczyć.
[8:02] No i tam dalej generalnie zaczyna się książka też tak, że
[8:06] ona opowiada o tym, że przez 14 lat poddawała się terapii po
[8:11] swoim dzieciństwie. No ale na końcu dowiecie się, co
[8:15] i jak, ale jeszcze muszę wam wspomnieć, że od razu naszło
[8:19] mnie takie pytanie do nas wszystkich, że jak my oceniamy
[8:23] artysty czy wyłącznie przez pryzmat jego sztuki, tego co
[8:27] tworzył, czy też przez to, jakim był człowiekiem, czy można w
[8:30] ogóle rozdzielić te rzeczy? No bo jakby?
[8:32] W końcu Wszystko, co stworzył, było nacechowane wydarzeniami i
[8:36] czynami z jego całego życia, więc nie można tego rozdzielać.
[8:41] No ale no to ocenimy już po tym podcaście.
[8:44] Myślę, że to będzie najbardziej rzetelne, a książka zaczyna się
[8:49] słowami, nie można uwolnić się od Picassa.
[8:53] Wiem, nie udało mi się to nigdy, choć w chwili, gdy moje życie
[8:57] legło w gruzach, jeszcze nie zdawałam sobie z tego sprawy i
[9:00] muszę wam powiedzieć, że pierwsze 3 strony książki są tak
[9:04] obfite, ewidentnie zrobione w ten sposób.
[9:07] By po prostu zachęcić do czytania, ale tak naprawdę każda
[9:10] kolejna. Ona jest taka sama, pomijając
[9:14] tam takie rozważania egzystencjonalne samej Mariny,
[9:17] niedotyczące ani jej rodziny, ani dziadka.
[9:20] No to to tam nie ma nic ciekawego.
[9:22] Jeżeli myślimy przez pryzmat sztuki, oczywiście, ale no, to
[9:25] Wszystko jest sensowne. Tej książce będę Wam czytała
[9:28] cytaty, no bo myślę, że to jest najbardziej istotne
[9:32] przedstawienie tego, co czuła sama Marina i już 2 strona to
[9:38] jest po prostu Cytat, który najbardziej mnie dotknął z tej
[9:41] książki jeden z kilku bo. Marina miała Brata, który
[9:45] nazywał się pablito. Też był oczywiście wnukiem
[9:49] Picasso i będzie się tutaj na w każdej historii po prostu
[9:52] przejawiał i ona opisała na tej pierwszej stronie.
[9:56] Jak wyglądała śmierć samego wnuka Pablo Picasso, który nosił
[10:00] po nim imię, bo był publi? Potem także czytam, mój brat
[10:05] pablito, zabawka w rękach dziadka, ofiara jego sadyzmu i
[10:09] obojętności popełnił samobójstwo w wieku 24 lat, połykając chlor
[10:14] do bielizny. To ja znalazłam go skąpanego we
[10:17] krwi z przepalonym przełykiem i krtanią rozwalonym żołądkiem i
[10:21] milkną cym sercem. I to ja trzymałam go potem za
[10:24] rękę, czuwając przy nim przez. 90 dni w szpitalu i tym cytatem
[10:30] zaczyna się cała historia. Jak ja to przeczytałam, to
[10:34] naprawdę mnie to bardzo mocno uderzyło, bo bardzo jest mocno
[10:38] nacechowane. To jak okrutny był Pablo Picasso
[10:42] w jej mniemaniu Marina też na samym początku książki zadaje
[10:46] ważne pytanie, czy twórcy mają prawo niszczyć wszystkich,
[10:49] którzy znajdują się w ich zasięgu, odbierać im nadzieję
[10:53] czy poszukiwaniem absolutu musi towarzyszyć nieodparte
[10:56] pragnienie władzy? Czy ich dzieła nawet
[10:59] najwybitniejsze zasługują na poświęcenie tylu ludzi.
[11:02] Jest to super ciekawe, dlatego, że na bardzo często potem
[11:05] wspomina o tym absolucie, który chciał osiągnąć Pablo Picasso.
[11:09] Jeszcze wam przeczytam, nie było chwili, w której moja rodzina
[11:12] zdołała by się uwolnić z żelaznego uścisku geniusza
[11:15] pragnącego krwi do sygnowania każdego swojego obrazu.
[11:19] Więc już na początku wiemy, co ona sądzi o swoim dziadku, ale
[11:23] pamiętajcie, że to są też wspomnienia małej dziewczynki,
[11:26] która dorastała w całym świecie Picasso.
[11:29] Bo oczywiście najciekawsze, co ona wspominam dla nas fanów
[11:33] sztuki to są jakby interakcje z dziadkiem i wizyty w domu.
[11:39] Dziadka tej książce jest opisana, od kiedy była mała, jak
[11:41] była już większą dziewczyną, jak wyglądały te wizyty?
[11:44] Moja wizja tego po przeczytaniu jest taka, że one były po
[11:49] pierwsze wymuszone. Bardzo często Pablo Picasso
[11:52] odmawiał tych wizyt, nawet jeżeli były już umówione, było
[11:56] dużo fragmentów, gdzie na przykład jechali ze swoim ojcem
[12:00] do domu Pablo Picasso. Ojciec to syn Picasso Paulo.
[12:03] Jak już mówiłam i pod bramą stali wiecie, dzwonili tam dziś
[12:07] domofonem i mówili, że nie, że Mistrz jest zajęty, że on nie ma
[12:12] teraz czasu, mimo że oni byli umówieni, czekali na wizytę
[12:15] dziadka. No bo nie ukrywajmy jednak, no,
[12:18] większość dzieci ma ochotę się spotkać ze swoim dziadkiem, ale
[12:21] jest taka historia, która brzmi ogólnie sympatycznie, a taka nie
[12:24] jest, bo na przykład, kiedy już odwiedzali tego dziadka, to
[12:29] Pablo wyrywał kartkę ze swojego szkicownika i rysował im jakieś
[12:34] pieski kwiatki. Wiecie jakieś rzeczy, które
[12:36] lubią? Dzieci i oni chcieli zabrać te
[12:39] rysunki od swojego dziadka po prostu do domu, ale nie mogli,
[12:44] bo przecież to były dzieła Pabla Picasso, więc to było bardzo
[12:48] smutne, a z tego co jeszcze pamiętam, najgorsze rzeczy były,
[12:52] bo Pablo Picasso miał bardzo dużo zwierząt, miał kilka psów,
[12:55] jakieś tam ptaki. Miał też kozę, która nazywała
[12:58] się esmeralda i pamiętam, jak Marina w tej książce opowiadała
[13:02] o tym, że oni nie mogli w tym domu zrobić nic niczego dotknąć,
[13:06] żeby nie zepsuć. Czasami jakiegoś dzieła Pablo
[13:08] Picasso, a za to te wszystkie zwierzęta mogły sobie spać na
[13:12] najlepszych kanapach. Ta koza mogła sobie wręcz
[13:15] podgryzać jego rzeźby. Czy jego płótna.
[13:18] Tak samo dziadek Picasso nic im nigdy nie dawał, a swoim własnym
[13:23] zwierzętom na przykład malinową misski.
[13:25] No i robił też portrety tych swoich zwierząt.
[13:28] No ale do tego jeszcze dojdziemy, a propos portretów
[13:30] swoich wnuków czy chociażby dzieci Marina też w tej książce
[13:33] przedstawia postać swojego ojca, czyli syna Pablo Picasso.
[13:37] I to jest chyba jedna z najbardziej traumatycznych
[13:40] postaci w tej historii, poniewa. Wasz ojciec marinem a syn Pablo
[13:46] Picasso bardzo dużo pił, zawsze był strasznie zestresowany,
[13:50] kiedy miał spotkać się ze swoim ojcem i powiem wam tak, że Paulo
[13:55] pracował dla swojego ojca. Różne sprawunki załatwiał, woził
[13:59] go, przywoził też jakieś obrazy albo woził te obrazy do różnych
[14:02] krajów, gdzie były dane wystawy, ale Pablo mu płacił grosze tak
[14:09] bardzo. To były drobne pieniądze, że
[14:12] cała jego rodzina, czyli jego żona i te wnuki.
[14:15] Żyły w nędzy, często nie miały czego jeść, a wszyscy jakby
[14:19] zewnątrz myśleli, że łał. Przecież jesteście wnukami
[14:22] miliardera tego znanego Pablo Picasso.
[14:25] A wiecie, oni chodzili, aby w jakiś ubogich ciuchach albo
[14:28] udawali na stołówce, że nie są głodni.
[14:31] Więc to też jest bardzo przykre. No i Paulo syn Picasso musiał
[14:35] się po prostu kajać i prosić o pieniądze i praktycznie każda
[14:39] wizyta właśnie jego syna z wnukami w domu Pablo kończyła
[14:45] się jakby no taką prośbą, o o jałmużnę.
[14:48] Wręcz, ale jest też okropny fragment, który mówi o tym, że
[14:52] Pablo Picasso specjalnie tak ograniczał te pieniądze.
[14:58] Może po części był sknerą, ale on bardzo chciał kontrolować
[15:02] swojego syna i on w ogóle miał bardzo złe zdanie o tym swoim
[15:06] synu. Chyba bardzo go denerwowało, że
[15:08] nie jest takim wybitnym geniuszem jak on sam mam 2
[15:12] fragmenty, żona Paulo mówiła, tak, Twój Picasso nie wie, że
[15:17] nie mam za co opłacić rachunków za prąd.
[15:18] I za gaz nic go nie obchodzi, że dzieci nie dojadają.
[15:22] Mówiłeś mu, że Marina potrzebuje płaszcza na zimę?
[15:24] Powiedziałeś, że twój syn potrzebuje nowych butów.
[15:27] Opowiedziałeś, w jakich warunkach żyjemy.
[15:29] Mówiłeś 3 kropki i to była taka niezmienna litania właśnie tej
[15:33] synowej Picasso. Ale znalazłam fragment, który
[15:37] według Marine tłumaczy, dlaczego właśnie dziadek Picasso nie
[15:40] dawał im wystarczającej ilości pieniędzy, mimo że miał te
[15:44] pieniądze. Oczywiście on nie musiał im
[15:46] dawać tych pieniędzy, jakby wiecie, no to były jego
[15:49] pieniądze. No ale tutaj Paulo pracował dla
[15:51] Picasso, więc wiecie Wszystko. Bierzcie z różnych perspektyw,
[15:57] ale ja przedstawię wam jak to wygląda w książce.
[16:00] Dlaczego wiedząc, że nasz ojciec jest bez grosza, a matka nie ma
[16:04] środków do życia? Nie upoważnił swoich adwokatów
[16:06] do przelewania miesięcznej zapomogi na nasze potrzeby,
[16:09] choćby najskromniejsze ej, bo ona umożliwiłaby matce
[16:13] stworzenie domowego budżetu i uregulowanie wydatków nie
[16:16] musiałby zaciągać długów u sklepikarzy.
[16:19] To byłoby zbyt proste, zbyt ludzkie.
[16:21] Diaboliczne Picasso doskonale wiedział, co robi, utrzymując ów
[16:25] zaklęty krąg, wywołując w ojcu poczucie winy i uzależniając go
[16:30] od siebie, a na skolei od niego owa piekielna machina czyniła
[16:34] ojca bardziej podatnym na ciosy i tym samym wzmacniała władzę
[16:39] Picassa. To jest ciekawe, bo przez całe
[16:42] życie Paulo był właśnie podatny na te manipulacje.
[16:46] Pablo Picasso, ale raz w życiu spróbował osiągnąć coś więcej.
[16:51] Niż on sam bo niż ojciec. To było bardzo trudne i brał
[16:55] udział w jakiś tam wyścigach samochodowych czy coś w tym
[16:58] stylu. I wiecie co?
[16:59] Pablo Picasso powiedział swojemu synowi, zawsze możesz próbować
[17:03] czegoś dokonać, ale Jestem pewien, że nigdy ci się nie uda,
[17:08] więc rozumiecie usłyszeć coś takiego od swojego ojca?
[17:13] Myślę, że pewnie niejedna osoba coś takiego usłyszała albo i
[17:15] gorsze rzeczy pewno zdecydowanie ciężko jest być rodzicem.
[17:20] To co przedstawia Marina w tej książce.
[17:22] To widzimy po prostu jednego, okropnego zwyrola łajdaka, mimo
[17:28] że cały świat po dziś dzień kocha Pablo Picasso, widzę, że
[17:32] będę mocno odbiegać i skakać po różnych stronach.
[17:35] Ale wiecie, co mnie najdzie, to wam będę opowiadała, bo jeszcze
[17:39] chciałabym wrócić do tego, jak Picasso traktował swoje wnuki,
[17:43] bo jak naszła go ochota, to on chciał się bawić na przykład z
[17:46] wnukami, ale mawiał wtedy do swojego syna, że cóż, Paolo
[17:50] niezbyt zabawny te twoje dzieci. I wiecie, no dzieciaki przyszły
[17:54] do dziadka zestresowane, że znowu coś nie wyjdzie.
[17:58] On potrafił im tam tak powiedzieć i wiecie, ja wam tu
[18:01] opowiadam, że on tutaj się bawił.
[18:02] Tu z nimi rysował, ale tak naprawdę przeważnie ta wizyta
[18:06] wyglądała tak, że on się przywitał z wnukami ze swoim
[18:09] synem i szedł sobie pracować, albo pamiętam taką historię, ale
[18:12] nie mam jej zaznaczonej, że Pablo Picasso rzadko pozwalał
[18:16] dzieciom bawić się w ogrodzie, ale pewnego właśnie dnia
[18:20] pozwolił się bawić Marinie i pablito.
[18:22] No ona w ogóle to wspomina jako jeden z piękniejszych dni, ale w
[18:26] ogóle się okazało, że Pablo im pozwolił się bawić w tym
[18:29] ogrodzie, bo on jadł przepyszny obiad obfity w jakieś mięska i w
[18:34] ogóle warzywa w salonie i specjalnie to zrobił, żeby one
[18:38] nie mogły zjeść z nim. Rozumiecie?
[18:40] A one w ogóle naprawdę nie miały jedzenia w swoim domu albo było
[18:43] mocno ograniczone, więc to też była taka jakaś forma.
[18:48] No wiecie, jak się mówi o babciach, nie mięsko zjedz
[18:51] ziemniaczki, możesz zostawić przeważnie babcie ci wciskają
[18:54] jakieś pie. Pieniądze i dają Wszystko, co
[18:57] mogą ci dać jajeczka, jakieś ogórki dbają o ciebie, a tutaj
[19:02] Pablo Picasso wolał sobie w samotności w spokoju zjeść, a
[19:06] dzieci nawet niczym nie częstował tak jak sobie.
[19:08] Myślę, że jedną z ważniejszych kwestii jest fakt.
[19:11] Pablo Picasso był artystą wybitnym artystą i Wszystko go
[19:16] inspirowało. To, co było dla niego ważne.
[19:19] A wyobraźcie sobie, że praktycznie chyba nie ma obrazów
[19:22] z jego wnukami. Jest tylko kilka w ogóle
[19:25] obrazów, jak jego syn, dopiero co się urodził.
[19:28] Był jakiś mały i zresztą był zmuszany, żeby pozować do tych
[19:30] obrazów. No to też świadczy o tym, że
[19:33] wcale nie był dla niego tak ważny jak.
[19:37] No nie wiem w teorii myślimy, że dziecko może być ważne dla
[19:40] rodzica i mam oczywiście też Cytat, będąc w la Kalifornii to
[19:45] jest jakiś jeden z pałacy. Właśnie Picasso bezowocnie
[19:49] szukaliśmy jakichś śladów na ścianach kartkowa liśmy w
[19:51] ukryciu, katalogi Albumy Daremnie do oszukiwaliśmy się
[19:55] naszych rysów w twarzach paulinów w uczestnikach
[19:58] Bachanalia. W kalejdoskopie jakiejś martwej
[20:00] natury to tu to tam odkrywaliśmy studia i obrazy przedstawiające
[20:05] maję, córkę Picassa i Marii Teresy Walter.
[20:08] Szkice i portrety, Kloda i Palomy dzieci zrodzonych z jego
[20:12] związku z Francji żulo także rybaków, kamieniarze nieznanych
[20:16] nam ludzi, psy, koty, ptaki, homary, gitary, Wszystko dzbany,
[20:21] nawet nawet pory i nic, co dotyczyłoby nas potomków Picassa
[20:26] w linii prostej. Gdyby chociaż raz przyjrzał się
[20:29] naszej rozpaczy. Mógłby z niej uczynić
[20:31] interesujący temat. Pomyślcie tylko Marina i pablito
[20:35] wypędzeni z La Kalifornii pablito ze łzami w oczach Marina
[20:39] i pablito przytuleni do siebie. I wiecie ja, czytając tę książkę
[20:43] i znając dosyć dobrze historię Pablo Picasso i tak mnie jeszcze
[20:47] bardzo wiele rzeczy zaskakuje. No to ja na przykład właśnie
[20:50] wiem, że też nie malował obrazów swojego dziecka, że było więcej
[20:54] portretów jego kochanek niż jego żon wiec jakby jest dużo takich
[20:59] niuansów, że czym więcej wiesz i czytasz tym.
[21:02] I tak myślisz, że nie wiesz nic pod względem Picasso, dlatego
[21:06] myślę, że jeszcze kiedyś zrobię kilka podcastów o Picasso, bo to
[21:10] jest naprawdę ciekawy temat i można go rozkładać na czynniki
[21:14] pierwsze pod wieloma względami. Zresztą sama Marina mówiła o
[21:17] tym, że jak wpadali do dziadka na te wizyty, to zakłócali mu
[21:21] spokój, spokój jego geniuszu, jego twórczej nirwany także.
[21:25] No to nie były miłe wspomnienia, ale tak jak wam mówiłam ta
[21:29] historia, to nie jest tylko historia Picasso, wręcz Picasso.
[21:33] Jest jakby głównym elementem, ale też pobocznym elementem.
[21:37] Nie wiem jak wam to wytłumaczyć, ale cała historia Mariny i jej
[21:41] brata to jest historia niepowodzeń ich ojca, ich matki
[21:46] tego, jakimi byli ludźmi, jakimi byli rodzicami i wszystkie
[21:50] traumy, które oni mieli, przenieśli też na swoje dzieci
[21:53] plus dorzucając do tego wielkiego geniusza egoistę Pablo
[21:57] Picasso i muszę wam trochę przedstawić też postacie, tak
[22:01] samo jak ojca, jak i matki, bo one są bardzo ciekawe.
[22:05] Także zaczniemy od matki. Jestem synową Picassa trofeum
[22:09] przywilej pretekst do ekscentrycznych zachowań.
[22:13] Do tej pory pamiętam swoje zawstydzenie.
[22:15] Gdy matka przychodziła latem na plażę w srebrzystym albo
[22:18] złocistym bikini w objęciach 15 lat młodszego dni feba pamiętam
[22:23] poniżenie, jakie odczuwałam, gdy zjawiała się na zebraniu w
[22:26] szkole w mini spódniczce w towarzystwie żółtodzioba.
[22:29] Niewiele tylko ode mnie starszego.
[22:31] Pamiętam swoje obawy za każdym razem, kiedy otwierała usta, by
[22:34] coś powiedzieć i zażenowanie. Objaśniała malarstwo Picassa
[22:38] ona, która na oczy nie widziała ani jednego katalogu, czy choćby
[22:42] broszury o jego twórczości. I tutaj ona też przedstawia
[22:45] swoją matkę, że w zależności z kim rozmawiała, tak
[22:49] przedstawiała Picasso. Czasami się chwaliła, że jest
[22:51] jego synową. Jaki on to nie jest wybitnym
[22:53] artystą, a czasami mówiła, jakim jest po prostu bezlitosnym
[22:57] człowiekiem i jak nie dba o rodzinę.
[23:00] Mimo Wielkiej fortuny, to jeszcze nie koniec, bo najgorsze
[23:03] było, kiedy właśnie matka ich się rozstała z synem.
[23:08] Picasso po rozstaniu z ojcem matka miała wielu mężczyzn.
[23:12] Czy raczej nastolatków, przy których czuła się młodziej.
[23:15] Latem podrywała ich na plaży zimą w barach, po czym
[23:18] przyprowadzała do domu. Przychodzili Długowłosi w
[23:20] kwiecistych koszulach podartych dżinsach jedni grali na gitarze,
[23:24] inni pili piwo z puszek albo whisky z gwinta.
[23:27] Matka to powała, wysyłała nas do naszego pokoju, by zostać z nimi
[23:31] sam na sam i tutaj z tego co pamiętam, to historia ma się
[23:35] tak, że ich matka generalnie było bardzo prostą.
[23:38] Kobietą bardzo ją denerwował fakt, że Picasso ich nie pomaga.
[23:42] Bardzo ją denerwował fakt, że Picasso nie chce z nią mieć
[23:45] kontaktu, bo jak słyszeliście tylko ojciec ich i oni
[23:49] przychodzili w odwiedziny do dziadka Picasso, a ona nie miała
[23:52] tam wstępu. Nie wiem, dlaczego w tej książce
[23:54] nie jest to wyjaśnione. Wydaje mi się, że dlatego, że
[23:57] ona bardzo często jak miała kontakt wcześniej z Picasso, to
[24:00] ona po prostu go podrywała i zachowywała się niestosownie.
[24:03] Jednak była to żona jego syna, więc nawet Pablo Picasso ma miał
[24:08] jakieś zahamowania. Ale są takie straszne historie,
[24:12] gdzie ona jako dziecko na przykład wstawała rano gdzieś
[24:15] tam o 6 szykując się do szkoły i wiedzieli razem ze swoim bratem
[24:19] pablito, że nie mogą jej obudzić o 11 wiecie, albo były weekendy
[24:24] i ona wstawała o 11 o niej robili kawę i jakieś tam
[24:27] śniadanie i oni wtedy jeszcze jako dzieci nie wiedzieli, że po
[24:31] prostu ich matka ma ogromny problem alkoholowy i ma
[24:34] wielkiego kaca i Wszystko ją może zdenerwować, więc no też
[24:38] nie mieli dobrego dzieciństwa. I tutaj z każdej strony po
[24:41] prostu dostawali po tak zwanym tyłku, bo i ojciec nie miał
[24:46] potem z nimi kontaktu. Matka o nich nie dbała, wolała
[24:48] jakiś młodych kochanków. Tutaj też możemy zaliczyć do
[24:52] grona, aczkolwiek nie artystycznych, bo nawet się nie
[24:55] znała na sztuce. No i dziadek, który tak średnio
[24:59] lubił te swoje wnuki, zresztą żadnych wnuków swoich nie lubił.
[25:02] Dzieci też. Są wam już przedstawiłam mniej
[25:07] więcej, że był manipulowany, że bał się ojca, że nic w życiu nie
[25:12] osiągnął, bo ojciec mu powiedział, że nic nie osiągnie,
[25:16] ale wrócę do wnuków, bo jest fragment, który jest bardzo
[25:20] ciekawy i chciałabym wam go przeczytać, ponieważ sama Marina
[25:25] powiedziała, że to wspomnienie jest jednym z najpiękniejszych,
[25:29] jakie w ogóle zachowała z odwiedzin u Pablo Picasso.
[25:34] Latem woń. Przelewów rozmarynu miesza się z
[25:36] zapachem Żarnowca. Po wojen napierają na kwitnące
[25:39] mimozy maki, kaczeńce ile w konie rosną całym pępkami
[25:43] nieokiełznana Plątanina traw i wodnych roślin jest jak skarb
[25:47] dostępu, do którego bronią otaczającego palmy sosny.
[25:50] Cyprysy tak wyraźne na tle błękitu śródziemnomorskiego
[25:54] nieba. W samym środku tej dziko
[25:56] rosnącej głuszy tłoczą się rzeźby z gipsu, gliny albo brązu
[26:00] koczkodan. Głowa, ciężarna kobieta,
[26:03] popiersie Marii Teresy Walter. Kopcowa ceramika naczynia,
[26:07] niektóre pokryte plamami mchu inne dopiero co wyjęte z pieca.
[26:12] Pamiętam też papuga huśta się na drążku motyle latające z kwiatka
[26:16] na kwiatek gołębie, które za każdym naszym poruszeniem
[26:20] podrywają się do lotu i chowają w gołębniku pod dachem wiosną
[26:25] zawsze odnajdywali śmy miejsce, gdzie pierwsze fiołki nieśmiało
[26:28] tuliły się do siebie. Nasz sekretny rajski zakątek i
[26:31] jak widzicie ten fragment nie ma nic wspólnego ze wspomnieniami.
[26:36] O samym dziadku, ale jest inny fragment, który jest dla mnie
[26:40] chyba najbardziej dramatyczny. I to jest fragment, który jak
[26:44] czytałam tę książkę 5 lat temu, to ja go to była jedyna rzecz,
[26:47] którą pamiętałam poza odczuciami, które miałam po
[26:50] przeczytaniu tej książki. Jest to frag.
[26:54] Ten, który mam zapisany w książce jako daktyle i myślę, że
[26:58] już w którymś podcaście mogłam o tym mówić, ale chcę wam tutaj
[27:01] przeczytać cały. Czas wracać stoimy po 2 stronie
[27:05] stołu, przy którym dziadek siedzi nad resztkami
[27:08] podwieczorku, zjadł go pośpiesznie, gdy bawiliśmy się
[27:10] na dworze, to co wam mówiłam już wcześniej gapimy się na koszyk
[27:15] wypełniony, suszonymi owocami. Mamy go przed samym nosem, nie
[27:18] jedliśmy obiadu, umieramy z głodu, dziadek przechwycił nasze
[27:22] spojrzenia, uśmiecha się, wybiera z koszyka daktyla i figę
[27:25] kroi jest swoim scyzorykiem uderzeniem dłoni rozumuje
[27:29] orzech, wyłuskuje serce, wciąga je między bakalie, po czym
[27:33] miętosi Wszystko w palcach. Chodźcie mówi uśmiechając się
[27:37] nieśmiało zbliżamy się i z przymkniętymi oczami szeroko
[27:41] otwieramy usta dziadek delikatnie jest niemal
[27:43] religijnym namaszczeniem. Wsuwa w nie smakołyk to rodzaj
[27:47] Eucharystii. Jak daleko sięgam pamięcią?
[27:49] Jedynym znakiem miłości, jaki otrzymamy od dziadka był właśnie
[27:54] ten zmien. To szony daktyl z figą jedyne co
[27:57] ofiarował nam z własnej woli. No jest też fragment, który
[28:00] jakby opisuje genezę tego, co się wydarzyło z tymi daktylami,
[28:04] bo Marina. Potem powiedziała, po latach tak
[28:07] dużo dużo. Później dowiedziałam się, że
[28:10] figi daktyle Nadziana orzechami, którymi dziadek częstował nas
[28:13] niemal podczas każdej wizyty nazywają się less Men Giant,
[28:17] czyli proszący pewnych rzeczy. Człowiek nie powinien dowiadywać
[28:21] się nigdy i to jest naprawdę fragment, który ja zapamiętałam
[28:24] i który jest dla mnie najgorszy, bo nawet.
[28:28] Mimo tego, że to wygląda jak taki gest miłości, tak tak jak
[28:32] ona powiedziała. No to nadal jakby Picasso musi
[28:36] górować nawet nad swoimi wnukami i też na tej samej stronie.
[28:40] Apropos tych daktyli mam zapisany okropny Cytat, a propos
[28:44] tego, co Pablo Picasso powiedział do swojego już
[28:46] dorosłego syna swego pierworodnego syna, nie jesteś w
[28:51] stanie utrzymać własnych dzieci? Nie potrafisz sam zarobić na
[28:54] życie niczego nie potrafisz, jesteś Przeciętniakiem i tak już
[28:57] pozostanie. Tracę przez ciebie czas jednym
[29:00] słowem jam jest król, a ty ty jesteś jedynie przedmiotem,
[29:04] który do mnie należy przedmiotem zniszczonym, wolno i
[29:07] metodycznie, by przypadkiem nie stał się większy od niego i nie
[29:11] rzucił nań cienia. I tutaj też oczywiście Wszystko
[29:14] sprowadza się do pieniędzy, bo wielokrotnie opowiadałam
[29:18] historię. Myślę, że w podcastach też o
[29:20] tym, że Picasso wystarczyło, że złożył jeden podpis na serwetce
[29:25] w restauracji, gdzie zaprosił 40 osób, a Wszystko było opłacone.
[29:29] A z 2 strony jego syn jego wnuki nie miały co zjeść na obiad.
[29:33] Wiecie jak to wygląda i w ogóle sam Picasso mówił, a propos
[29:38] swojej sztuki często nas. Wywołuje gównianymi na
[29:42] zamazanymi w jedną noc obrazami k.
[29:45] Dzięki którym może zapłacić właśnie na przykład taki obiad
[29:48] dla 40 osób. Wiem, że trochę skacze z tematu
[29:51] na temat, ale tak jak wam mówiłam, nie do końca wiedziałam
[29:55] jak ugryźć ten podcast. Zapisałam sobie tylko
[29:57] najciekawsze fragmenty, ale chciałabym, żebyście właśnie te
[30:01] wszystkie, które mnie zaintrygowały, to dzisiaj
[30:03] usłyszeli, żebyście mogli sobie o tym poczytać, bo jest taki
[30:06] fragment, który jest no straszne i mówi to Marina dziadek przyjął
[30:11] nas w swojej pracowni w rozciągniętych bawełnianych.
[30:13] Bokserkach, które niedostatecznie przysłaniają
[30:16] jego męskie atrybuty. Odczuwam to jako zniewagę.
[30:20] Mam zaledwie 8 lat, to samo będę czuła jako siedemnastoletnia
[30:23] dziewczyna, gdy u schyłku swojego życia Picasso przyjmie
[30:26] mnie w identycznym stroju, zniewaga czy prowokacja.
[30:29] Myślę, że po prostu nie czuł zażenowania paradował tak w
[30:32] wieku 73 lat, przede mną przed kucharką i przed młodą
[30:37] sprzątaczką. Jego przyrodzenie było niczym
[30:39] jego pędzle ości ryb, które zostawił na talerzu bobki
[30:43] esmeraldy. Walające się tu i tam stosy
[30:46] zardzewiałych konserw ułożone na podłodze fallus pędzle ości,
[30:51] bobki zardzewiałe puszki były częścią jego sztuki stanowiły o
[30:56] wielkości Picassa i tak należało to rozumieć nawet jeżeli czasem
[31:00] było to szokujące. Poza momentem, kiedy Pablo
[31:03] Picasso był ze swoją pierwszą żoną, która właśnie starała się
[31:07] go powiedzmy naprostować lepiej ubrać to Picasso całe życie,
[31:11] nawet jego wnuczka o tym mówiła, że on po prostu był takim samym
[31:14] biedakiem. Jak one tylko z miliardami na
[31:17] koncie, bo on zawsze chodził w rozciągniętych jakiś tam t
[31:20] shirtach podziurawiony. On nie przykładał do tego uwagi,
[31:25] co jest akurat super, bo no najważniejsze jest to, że był
[31:30] genialnym malarzem i to co tworzył, a nie to w jaki sposób
[31:33] się ubierał, prawda? Ale mimo tego to co wam teraz
[31:36] przeczytałam o tym Picasso to było bardzo niestosowne, żeby
[31:40] chodzić. Czy to przy dzieciach, czy przy
[31:42] już nastolatkach i w ogóle kobietach, które pracowały w
[31:45] jego domu w taki sposób i nie wiem czy on się nie przejmował,
[31:48] że mu tam coś wystaje czy po prostu.
[31:52] Miał wiecie jakieś takie, no dziwne fantazje, no bo też tego
[31:56] się nigdy nie dowiemy, chyba że po tej książce, którą czytam po
[32:00] dziadku Picasso, którą napisała żona kobi.
[32:04] Ta 2 Picasso 2 17. Ale teraz przyjdziemy nadal w
[32:08] temacie erotyki, bo musimy przyjść trochę do kobiet.
[32:11] Picasso oczami Marine i mam tutaj 2 mocne cytaty.
[32:16] Dziadek nigdy nie miał czasu przyjrzeć się życiu Bliskim mu
[32:19] osób zbyt mocno był skupiony na swoim malarstwie na cierpieniu
[32:23] albo na szczęściu, jakie mu dawało, służył swojej sztuce,
[32:27] jednocześnie panował nad nią na wszystkie możliwe sposoby z
[32:30] całej siły. Rozgniatam tubkę farby, by
[32:33] wydobyć z niej oczekiwane migotliwy kolor i tak samo nie
[32:36] wahał się niszczyć. Każdego, kto oczekiwał od niego,
[32:39] choć odrobinę uwagi dzieci lubił za ich pastelową niewinność.
[32:43] Kobiety kochał za płciowe i krwiożercze instynkty, jakie w
[32:48] nim wywoływały, żądał od nich, by odkrywały swe tajemnice.
[32:52] Poćwiartował je w poszukiwaniu świeżego ciała i to jest
[32:56] najlepszy teraz. Cytat zadawał im gwałt, bo
[32:59] dodawał mu to siłą przemocą kładu na płótna kobietę zbrukane
[33:03] krwią i spermą i skazywał je na śmierć, gdy słabły seksualne
[33:07] siły, które z nich wysysał. Jego płciowa i artystyczna
[33:11] rozkosz były tej samej natury. Jedna i 2 miała być sposobem na
[33:16] wyrażenie mieszaniny, namiętności, lęku i pogardy,
[33:19] które odczuwał wobec Kobiety, wobec kobiet w ogóle uważał, że
[33:24] są nosicielkami śmierci. On ciemny monarcha rozpracował
[33:28] je w nocy w swoim atelie jak matador drażnił je swoim pędzlem
[33:34] aż do utraty sił, walczył z nimi, stosując błękity Joan, że
[33:38] czyste tony uśmiercał czernią. Granatem czerwienią, barwami,
[33:43] pożaru Kobiety to jego trofea. On minotaur z krwawych i
[33:47] sprośnych koloid zawsze wychodził w Glorii i chwale
[33:51] zwycięzcy. Powiem wam tak, książka jest
[33:54] pełna takich cytatów, to jest piękna gra słów opisująca
[33:59] podejście Picasso do wielu aspektów w życiu, ale te apropo
[34:04] kobiet i apropo sztuki są najbardziej fascynujące.
[34:07] Mam nadzieję, że nie nudzi was to, że czytam wam te cytaty.
[34:11] Ja myślę, że one są naprawdę bardzo istotne i własnymi
[34:15] słowami, bym nie mogła tego wam przekazać, co Marina nam
[34:18] przekazała, bardzo się już rozgadałam w tym podcaście, a
[34:21] nawet nie jesteśmy w połowie książki, ale nie będę jej
[34:24] streszczać. Przejdę do momentu, kiedy wnuki
[34:27] Pablo Picasso zdały maturę, zdały ją ledwo w ogóle, a propos
[34:31] tej szkoły to było bardzo dużo dziwnych rzeczy, bo Pablo
[34:34] obiecał, że będzie płacił za szkołę, a po prostu musieli za
[34:37] każdym razem kontaktować się z adwokatem Pablo Picasso, który
[34:42] zarządzał jego majątkiem. I szkoła po prostu cały czas
[34:45] wysyła listy, że jest to niezapłacone, że trzeba jeszcze
[34:48] kupić jakieś książki, jakieś cyrkle.
[34:50] Inne rzeczy było dużo nieprzyjemnych rzeczy, nawet
[34:53] prezenty, które wysyłali pracownicy Pablo Picasso z
[34:56] okazji świąt były bardzo. Bezpłciowe i nie osobiste.
[35:01] Takie widać było, że nie zna swoich wnuków i były na tyle
[35:07] wartościowe, że matka je zabierała i mówiła, że dostaną
[35:10] je, jak będą pełnoletni, a po prostu je sprzedawała.
[35:13] No ale apropos tej matury. Okazało się, że zdali maturę.
[35:17] Na szczęście, ale Marina bardzo chciała iść na medycynę i
[35:20] rozmawiała o tym z adwokatem Pablo Picasso, który powiedział,
[35:24] że on wie, że Picasso się nie zgodzi na taki wydatek i powie,
[35:28] Tak, a czy ja coś studiowałem? Lepiej popracuj trochę w jakimś
[35:32] barze jako kelnerka. I to był jego komentarz, a
[35:36] propos studiów Marine jeszcze nie koniec, ale koniec życia
[35:41] Pablo Picasso też muszę wam powiedzieć, bo umarł o 11 40/8
[35:46] kwietnia na atak serca pana, bo był stary, miał 90 kilka lat,
[35:50] więc miał piękne dla niego życie i mam też fragment, który
[35:55] opowiada o tym, co się wtedy wydarzyło i jest to chyba
[35:58] najbardziej smutne podsumowanie, jeżeli chodzi o wnuki Pablo
[36:02] dziadek, dziadek nie żyje. Dziadek nie żyje.
[36:05] Nie mogę w tą wierzyć. Niemożliwe to skąd o tym wiesz?
[36:08] Mówili w Radiu umarł dziś rano 11 40 na atak serca łapię oddech
[36:13] i kończy rozgorączkowany atak serca spowodowany odmą płucną.
[36:17] Tak tak powiedzieli Jestem przygnębiona, dziadek umarł i
[36:21] nie zobaczyliśmy się z nim przed śmiercią umarł mając przy sobie
[36:25] jedynie żaklina w Notre Dame de VI w swojej fortecy w całkowitym
[36:29] osamotnieniu w telewizji masa dziennikarzy, brama z kolczastym
[36:33] drutem furgonetki. Standardów i głos spikera
[36:36] jeszcze wczoraj Picasso spacerował po parku wsparty na
[36:39] ramieniu swojej żony. Poinformował nas o tym Miguel,
[36:42] sekretarz malarza. Pani Picasso nie zechciała nas
[36:45] przyjąć. Jest pogrążona w głębokiej
[36:47] rozpaczy i bólu, no i tutaj wam nie opowiadałam, ale musicie
[36:50] wiedzieć, że był taki moment, gdzie jak ci rodzice wnuków
[36:55] rozstali się, to kilka lat później Paulo ożenił się
[36:59] ponownie, miał syna i jego własne dzieci rzadko go
[37:03] widywały, a swojego brata przyrodniego chyba nie widzieli
[37:07] ani razu. W swoim życiu i jeżeli chodzi o
[37:11] pogrzeb Pablo Picasso, to też było straszne, dlatego, że Pablo
[37:16] miał żonę ostatnią żonę 2 żonę Żaklina i ona też bardzo nie
[37:21] lubiła gości. Chciała mieć Pablo tylko dla
[37:24] siebie tak mówiono w kuluarach i wyobraźcie sobie, że był dzień
[37:30] pogrzebu Pablo Picasso i Żaklina, czyli żona Picasso
[37:34] prosiła, by nikt w nie uczestniczył w pogrzebie.
[37:38] Rozumiecie to? I pablito, czyli wnuk Pablo
[37:41] powiedział, że on zrobi Wszystko przedostanie się w ogóle przez
[37:45] tych wszystkich ochroniarzy, żeby tylko pożegnać się z
[37:48] dziadkiem, bo mimo tego, jak wielu Traum doświadczyli, no to
[37:51] jednak jako dzieci. Potem już tam dwudziestolatkowie
[37:55] no kochali swojego dziadka i chcieli się z nim pożegnać.
[37:59] W momencie, kiedy on przyszedł, kiedy się dowiedział o śmierci
[38:02] swojego dziadka, to było tak, proszę stąd odejść.
[38:05] Nie może pan wejść do środka, to polecenie pani Picasso.
[38:09] Czyli to jest uparty, rozkazuje panu otworzyć jutro pogrzeb
[38:12] mojego dziadka chce się z nim pożegnać.
[38:14] Spadaj, ale już wrzeszczy cerber znikaj albo psami poszczuje.
[38:18] No jakby dobra, tutaj już nie będę tego streszczać.
[38:20] Historię jest straszna, ale jeszcze nie najstraszniejsza, bo
[38:23] wyobraźcie sobie. Dobra, aż muszę poszukać tego
[38:26] fragmentu. Pierwszy Marina komentuje to
[38:28] tak, że dziadek umarł tak jak żył, czyli samotnie, bo Picasso
[38:33] bardzo często bywał sam oczywiście przez pierwsze lata
[38:37] swojego życia uwielbiał się spotykać i z przyjaciółmi, ale
[38:41] potem czym byli starsi? Bardzo wielu jego przyjaciół
[38:44] zmarło albo popełnił samobójstwo.
[38:46] To też na przykład Pablo Picasso skłoniło do tego, żeby przestać
[38:49] pić alkohol i żeby zdrowo się odżywiać.
[38:52] To było też fascynującym podejściem.
[38:54] Może też dlatego. Żyłaś tak długo, ale słuchajcie,
[38:59] Pablo Picasso umarł 8 kwietnia, a jego wnuk pablito chciał
[39:04] popełnić samobójstwo. 12. Otwieram drzwi.
[39:07] Koty wyskakują z domu ze Zwieszoną sierścią Tknięta
[39:11] nagłym przeczuciem rzucam się w stronę salonu pablito leży na
[39:14] kanapie, włosy ma całe we krwi, włosy, twarz, pierś.
[39:18] Podbiegam do niego z jego ust, wydobywają się krwawe bańki,
[39:22] czuje duszący smród, ohydny, trujący.
[39:25] Smród szpitala i Kostnicy chlor Pablito odezwij się słyszę
[39:30] bulgotanie oddycha, matka szaleje, jej rozpacz jest tak
[39:34] wielka, że nie jest w stanie wydusić z siebie żadnego słowa
[39:37] czy krzyku trzyma w palcach zgnieciony plastikowy woreczek,
[39:41] chlorek do bielizny, smród wylew krwi, piana na ustach pablito
[39:46] połknął chlor no i tutaj jest opisane jak zawożą go do
[39:49] szpitala i pablito jeszcze żyje przez 3 miesiące jest w
[39:54] strasznym stanie, Marina go odwiedza.
[39:56] Czy ta wiadomo, dba jakby wiecie.
[39:59] No to był jej brat, z którym całe dzieciństwo się trzymała,
[40:01] bo tak naprawdę nie miała nikogo innego i najgorsze w tej
[40:05] historii jest to, bo było wiele znaków.
[40:07] Pablito bardzo często uciekał z domu, jakby chciał totalnie
[40:10] odciąć się od rzeczywistości, w której żył.
[40:13] Nie umiał sobie chyba poradzić w inny sposób i wyobraźcie sobie,
[40:17] że właśnie po 3 miesiącach pablito umiera 2 lata.
[40:21] Później umiera jego ojciec, także Pablo Pablito i Paulo,
[40:26] czyli nawet sam Pablo. Nazywał ich PP, bo wszyscy mieli
[40:30] imiona bardzo podobne, no kończą historię rodziny Picasso z tej
[40:37] pierwszej linii poza całą historią, która jest
[40:39] przedstawiona w książce, jest to historia kilku osób.
[40:44] Na końcu jest podsumowanie i przemyślenia Mariny.
[40:47] I o tym nie chcę wam do końca mówić, bo chciałabym, żebyście
[40:49] to przeczytali, bo jakby ona po tych 14 latach terapii wyjaśnia
[40:54] samej sobie, że nie do końca to właśnie była wina Picasso.
[40:59] Też inne czynniki. To jest bardzo ciekawe, ale mówi
[41:02] taką ważną rzecz wobec nas, czyli odbiorców i fanów sztuki.
[41:08] Pablo Picasso, geniusz picassa słowo geniusz którym zachłystują
[41:14] się znawcy Picassa, doprowadza mnie do szału.
[41:17] Jak oni mogą analizować jego dzieła w owym naładowanym,
[41:20] kategorycznym stwierdzeniami żargonie przeznaczonym jedynie
[41:23] dla wąskiej grupy wtajemniczonych hiszpańskie
[41:27] rozedrganie czerwieni fioletów. Kosmiczne impulsy pędzla
[41:31] chimeryczna problematyka kompozycji jak mogą tak
[41:35] bezczelnie przypisywać sobie prawo do zamykania Picassa i
[41:38] tego, co dokonał w fortecy, do której nikt oprócz nich nie ma
[41:42] klucza? Picasso i geniusz, geniusz i
[41:45] Picasso 2 nierozerwalne słowa, które ożywają w dyskusjach
[41:50] podczas proszonych kolacji i tu jest kolejne ważne podsumowanie
[41:54] Picasso ów daleki obcy dziadek, którego zawsze widziałam w
[41:58] espadryle. Starych szortach i dziurawym
[42:01] podkoszulku ów Hiszpan, który był nieskończenie bardziej
[42:04] anarchistą niż komunistą, nie wyobrażał sobie zapewne, że
[42:08] któregoś dnia jego nazwisko bez żadnego związku z malarstwem
[42:12] stanie się maszynką do robienia pieniędzy.
[42:14] No i tutaj opowiada o swojej terapii i potem wspomina, że
[42:17] dziadek widziany, tak jak przedstawiał go mój ojciec, był
[42:20] skąpy i pełen pogardy o tu jest bardzo fajny fragment.
[42:24] Właśnie ona opisuje, jak inni członkowie rodziny widzieli
[42:27] Picasso. Matka kreślił przed nim portret
[42:30] człowieka perwersyjnego i nieczułego.
[42:32] Jacqueline, czyli ostatnia żona dobijała nas wszystkich swoim
[42:36] jaśnie panem. Jej Picasso był jedynym z
[42:39] okrutnych bogów, których aztekowie składali krwawe ofiary
[42:43] z ludzi. Sama Marina też potem opowiada
[42:45] już o swoim dorosłym życiu. O tym, jak została matką, jak
[42:49] adoptowała dzieci, ile dobra chciała czynić w świecie ona
[42:52] bardzo dużo działała w jakiś przytułkach jeździły na jakieś
[42:55] misje, więc to jest bardzo ciekawa historia, o której mam
[42:58] nadzieję, że sobie przeczytacie po tym moim podcaście, ale chcę
[43:02] wam powiedzieć. Czy Marina w ogóle skorzystała
[43:05] na w końcu na tym, że jej nazwisko to Picasso?
[43:09] Ponieważ oczywiście każdy z dzieci wnuków dostał jakąś część
[43:15] alb. To po samym Picasso albo po
[43:17] rodzicach i Marina przez wiele lat w ogóle nie chciała tykać
[43:22] tej kolekcji. Miała wiele propozycje i wystaw
[43:25] i wiele propozycji kupna, ale w końcu zdecydowała się, żeby
[43:28] sprzedać kolekcja obrazów dziadka i wyobraźcie sobie, że
[43:32] sprzedała ją za 290 milionów dolarów także wow i teraz sama
[43:38] osobiście nie wiem, czy to. To Wszystko, co wydarzyło się w
[43:42] książce i to to, jak opowiadała o tym Picasso.
[43:46] Czy to była forma reklamy, czy faktycznej terapii.
[43:49] W każdym razie książka jest super ciekawa.
[43:51] Bardzo mną wstrząsnęła i Jestem bardzo ciekawa Waszych w ogóle
[43:56] komentarzy i odczuć po samym podkaście, a zobaczcie, że on
[43:59] jest krótki w porównaniu na przykład z treścią, która jest
[44:03] zawarta w tej książce. Tak jak wam mówiłam, nie do
[44:05] końca wiedziałam, jak poprowadzić ten podcast, więc
[44:08] prowadziłam go mocno improwizując.
[44:11] Pewnie jak będę go montować, to sobie pomyślę, kurde, mogłaś
[44:14] jeszcze powiedzieć to i to, ale to nie jest ważne, bo to są
[44:17] takie. Wiecie, fragmenty.
[44:18] Jednak teraz już macie wizję i zarys tego, jaki Picasso był
[44:24] wobec swojej rodziny i jak zawsze mówię, jest to kolejne
[44:27] artysta wybitny wielki artysta, który do końca świata i jeden
[44:32] dzień dłużej pozostanie. Wiecie wybitnym picassem, który
[44:38] dla niego była ważniejsza sztuka niż rodzina i oczywiście można
[44:42] to, jakby rozkładać na takie czynniki, że inaczej to.
[44:46] Kosztował kochanki, inaczej traktował swoje żone dzieci, też
[44:51] inaczej traktował swoje wnuki. W każdym razie jest to tragiczna
[44:55] historia Marine Picasso, która kończy się pięknie, ale no całe
[45:00] życie zmagała się z ogromną traumą nie tylko przez dziadka,
[45:03] ale przez Wszystko, co dziadek jakby stworzył przez to na
[45:08] cechowanie, że zawsze była mariną Picasso, że była wnuczką
[45:11] Picasso. Myślę, że to jest też Jezus.
[45:13] Jak to nazwać, że to jest taki obowiązek.
[45:16] Ale musisz być wybitny i wyjątkowy, a tak naprawdę w
[45:19] rodzinie Picasso nikt taki nie był.
[45:21] Według niego, tylko on także. No jest to bardzo smutna
[45:26] historia i wracając do mojego pytania z samego początku, jak
[45:31] mamy patrzeć na Picasso czy wyłącznie przez pryzmat sztuki,
[45:35] czy przez pryzmat tego, jakim był człowiekiem i zobaczcie, jak
[45:39] powiedzmy byliście fanami Picasso, którzy nie wiedzieli za
[45:42] dużo z jego biografii, no to uwielbia liście te jego zmiany
[45:46] stylu w to, że był prekursorem. Kolażu i to, że był prekursorem
[45:50] kubizmu, to było coś fascynującego, że był artystą,
[45:55] który stworzył najwięcej dzieł w historii sztuki.
[45:58] Był najbardziej płodny, jakby wiecie całkiem inaczej.
[46:02] Na to patrzyliśmy. A teraz jak będziecie myśleć o
[46:04] sztuce Picasso, albo pójdziecie sobie gdzieś na jakąś wystawę,
[46:08] to nagle gdzieś z tyłu głowy będziecie sobie myśleć.
[46:10] Kurde, ale on był dupkiem egoistą, straszny, a
[46:15] poczekajcie, aż zrobię podcast o jego kobietach, jaki un musiał
[46:18] mieć ogromny influence. Ludzi, że oni potrafili dla
[46:23] niego poświęcić Wszystko. Nie wiem, to jest bardzo
[46:26] fascynująca dla mnie postać. Ja nadal utrzymuję, że Jestem
[46:29] ogromną fanką sztuki Pablo Picasso i też jego jako
[46:33] człowieka. Nawet jeżeli był okrutny.
[46:36] No to i tak z perspektywy tego, jak był wybitne dla mnie jest
[46:41] ważną postacią, ale teraz sobie pomyślcie, że taki Pablo Picasso
[46:44] byłby w obecnych czasach. Przecież to jest mizoginem w
[46:47] ogóle seksista, okropny człowiek, komunista.
[46:51] Także nie wiem, czy by zrobił taką wielką karierę, jak wtedy
[46:55] robił. Nie wiem, jak to podsumować.
[46:56] Powinnam sobie zapisać podsumowanie na początku, a
[46:59] teraz już wypiłam trochę wina, więc nie chcę być mało.
[47:03] Po elokwentna w każdym razie Jeszcze raz powiem, mam
[47:06] nadzieję, że przeczytacie tę książkę, że jeżeli ją kupicie,
[47:09] to używaną albo wypożyczyć. A jak ktoś jest z Zielonej Góry,
[47:12] to ja z przyjemnością pożyczę tę książkę i że podoba wam się taki
[47:17] podcast z tego, co słyszałam w moich dżemach.
[47:20] No to podobają wam się właśnie podcasty, w których mówię o
[47:24] jednym artyści, a nie o kilku i przyznam, że jest to dla mnie
[47:28] dużo bardziej skomplikowane. No bo muszę naraz po prostu
[47:32] jakby zgarnąć dużo więcej wiedzy niż jak robię o kilku jakiś
[47:36] ciekawostkach w jednym podcaście.
[47:37] Ale też dla mnie jest to fascynujący, tylko ciągle mam
[47:40] niedosyt naprawdę także. No a jeszcze trzeba wiecie robić
[47:44] zlecenia i płacić zus? Nie, to też jest bardzo ważne i
[47:47] chciałam też przywitać wszystkich nowych ludzi, którzy
[47:50] przybyli z ptaków i chciałam się pochwalić, że mój podcast od 5
[47:55] dni plasuje się na 3 miejscu Słuchalności w Polsce.
[47:59] To jest coś niewiarygodnego, także wznoszę chir sik.
[48:03] Mam nadzieję, że wy razem ze mną, bo 3 miejsce to jest coś
[48:06] cudownego. I dziękuję za wszystkie wasze
[48:10] wiadomości, że wam się podoba ten podcast, także moi drodzy ja
[48:13] mam nadzieję, że znajdę jeszcze więcej naprawdę ciekawych i
[48:16] nieodpowiednich ciekawostek do tego podcastu, ale teraz biorę
[48:21] się za malowanie. Jak zwykle biorę swoje winko, no
[48:25] i widzimy, a raczej słyszymy się już za tydzień w czwartek także
[48:29] do usłyszenia i pa.

Shows are listed from Apple Podcasts' charts and directory, and Podcast Index where it is used. Every show and episode belongs to its publisher and plays from the publisher's own feed; this site hosts none of them.
