# 59. Edward Dwurnik i jego królestwo: w malarstwie byłem egoistą.

An episode of [Nie-winna Sztuka](https://invisiblenetwork.ai/podcast/1834906739), 6 Jul 2023, 52 min.

Audio: https://anchor.fm/s/9531ea30/podcast/play/73067028/https%3A%2F%2Fd3ctxlq1ktw2nl.cloudfront.net%2Fstaging%2F2023-6-6%2F4c68df70-39e7-249c-b423-bceaf28d42b6.mp3

Edward Dwurnik, jeden z najbardziej ciekawych Artystów na polskiej scenie sztuki. Wspaniały, zabawny i zdolny. Z wielkim ego i wielkim talentem nie tylko do sztuki, ale i do opowiadania niestworzonych historii. Był komentatorem polskiej, szarej rzeczywistości, był fanem sportu..i uwielbiał niedopowiedzenia i przerysowywanie codzienności. W dzisiejszym podcaście opowiem Wam o jego sztuce i życiu prywatnym. Opowie też o kilku mięsistych ciekawostkach, które znalazłam w książce "Moje Królestwo". Miłego słuchania, Marika Szwal

## Transcript

[0:00] Cześć, Witam was w kolejnym niewinnym odcinku już od dawna
[0:04] chciałam wam opowiedzieć o edwardzie dw górniku, dlatego
[0:07] odświeżyłam sobie książkę, którą czytałam kilka lat temu pod
[0:10] tytułem Edward dwurnik, moje Królestwo autorstwa Małgorzaty
[0:14] Czyński. Jest to taki Wywiad rzeka i
[0:17] muszę przyznać, że już mam kilka pozycji Małgorzaty Chińskiej,
[0:20] które chciałabym gdzieś tam zgłębić, ale już od początku
[0:25] wchodzi mała dygresja, bo czy wy też tak macie, że nie
[0:28] pamiętacie, co było w danej książce, którą kiedyś
[0:32] czytaliście? Ale bardzo dobrze pamiętacie
[0:34] takie uczucia, wręcz odczucia i emocje, które nam towarzyszyły,
[0:38] kiedy ją czytaliście, bo dokładnie tak było z tą książką
[0:41] w moim przypadku i już po pierwszej stronie przypomniałam
[0:44] sobie, dlaczego tak mi się podobała, bo książka zaczyna się
[0:48] tak. Małgorzata pyta się dwurnika,
[0:51] czyli dziennikarze pytają Cię jeszcze w ogóle o malarstwo, o
[0:54] jakie malarstwo oni mnie pytają o kolegów, Kobiety i samochody?
[0:58] Seks and rock and roll o ubrania, buty, bieliznę i tak
[1:02] dalej. Potem piszą, że dwurnik jeździ
[1:04] Porsche. Albo mercedesem amg INFORMACJA O
[1:07] posiadaniu dóbr materialnych są dla nich ważniejsze.
[1:10] Oczywiście to jest fajne, bo przecież kocham swoje samochody.
[1:14] Uważam, że dobry malarz powinien być zadowolony z życia, zdrowy i
[1:19] bogaty. Także sami rozumiecie, że ten
[1:23] podcast po prostu musiał powstać, dlatego, że ta książka
[1:27] jest naprawdę wspaniała. Moim zdaniem i tak jak wam
[1:31] powiedziałam, jest to taki Wywiad.
[1:33] Rzeka z Edwardem Dw Górnikiem, ale.
[1:36] Nie do końca chcę wam streszczać tę książkę, ponieważ wolę wam
[1:41] wybrać kilka smaczków i owszem, żeby się nimi z wami podzielić,
[1:46] ale zaczynamy jak zwykle od początku Edward Dwurnik, czyli
[1:52] Polski malarz i grafik. I tak jak zawsze nie chce
[1:56] zagłębiać się w dzieciństwo, bo to nie jest aż tak istotne, ale
[2:00] muszę wam opowiedzieć bardzo zabawną historię, która mnie
[2:04] urzekła, ponieważ mama Edwarda dwurnika nazywała się
[2:07] Władysława. A Tata nazywał się Władysław i
[2:12] mama wstydziła się, że władzia wyszła za władzia, więc zawsze
[2:16] nazywała się anią i Edward dowiedział się o prawdziwym
[2:20] imieniu swojej mamy. Tak naprawdę przez przypadek,
[2:22] kiedy zobaczył jej prawdziwe imię gdzieś na jakiś dokumentach
[2:26] czy listach. Tyle że moi drodzy to nie jest
[2:28] koniec wątkowych historii w tej rodzinie, bo dziadek tam od
[2:33] strony jednej nazywał się władek, a babcia od 2 strony
[2:37] nazywała się władzia. No i Edward tak naprawdę całe
[2:41] życie. Żałował, że go nie nazwali
[2:44] władek. Myślę, że byłoby to bardzo
[2:46] fajne, szczególnie w przypadku Edwarda Dwurnika.
[2:49] Postać Edwarda jest bardzo intrygująca, jeżeli chodzi o
[2:53] scenę sztuki nie tylko polskiej, ponieważ on zawsze balansował na
[2:58] jakby granicy prawdy i kłamstwa. Nigdy nie wiedziałeś, kiedy dana
[3:03] historia była prawdziwa, która się wydarzyła, a która po prostu
[3:08] jest wymysłem dwurnik, jak mało kto potrafił wykreować siebie w
[3:13] świecie sztuki, a dobrze wiecie z innych podcastów, że.
[3:17] Nie był jedyny, bo myślę, że wielu artystów po prostu bardzo
[3:21] lubi bawić się z odbiorcami nie tylko poprzez swoją sztukę, ale
[3:26] też. Poprzez to, jak go postrzegają,
[3:29] jeszcze tak na chwilę wracając do jego dzieciństwa.
[3:32] No to oczywiście wiadomo, że od najmłodszych lat wykazywał
[3:35] talent i podobno ten talent odziedziczył po swojej mamie
[3:40] włodzi ani i z liceum plastycznego, do którego się
[3:44] dostał, to go wyrzucili za palenie fajek, za bójki, no i za
[3:49] pyskowanie wiecie, no hormony buzują, ale skończył liceum
[3:54] jakieś tam wiecie wieczorowe, bo bardzo chciał się dostać na Asp.
[3:58] I w 1963 roku udało mu się dostać na Asp na Wydział
[4:04] Malarstwa i Pamiętajcie, że to były czasy, kiedy królowali
[4:08] kolory ści. Także otwieramy art.
[4:11] Słowniczek, żebyście mogli się dowiedzieć, czym był kolory zzm,
[4:16] kolory zm to tendencja w malarstwie, która polega na
[4:19] akcentowaniu kolorów kompozycji Malarskiej.
[4:22] Jednocześnie osłabia się formę i linie.
[4:25] Bardzo często stosowali to malarze, romantyczni czy
[4:29] impresjoniści. Zamykamy nasz art słowniczek.
[4:33] Myślę, że się wszystkim nam on przyda, ale prawda jest taka, że
[4:37] już na studiach było widać, że Edward szukał czegoś innego,
[4:40] dlatego, że on malował od lat i idąc na studia tak naprawdę już
[4:45] miał wyrobioną krechę. Pobierał też w ogóle lekcje
[4:49] prywatne, żeby mieć jak najlepszą teczkę, żeby dostać
[4:52] się na to swoje wymarzone Asp i na szczęście mu się udało.
[4:56] Ale Edward szukał totalnie czegoś innego i mocna rozedrgana
[5:01] kreska, która jest początkiem tak naprawdę jego.
[5:04] Wyjątkowego stylu, bo potem się mówi o tym, że to jest taka
[5:07] właśnie typowa kreska dla dwurnika i oczywiście przełomem
[5:12] w życiu artystycznym dwurnika było poznanie sztuki.
[5:16] Jego chyba największego mistrza, czyli nikifora i nikifor, miał
[5:21] swoją wystawę Wy Kielcach i ta wystawa zrobiła ogromne wrażenie
[5:25] na edwardzie dwór Niku. Ale to nie Wszystko dlatego, że
[5:29] nikifor przyjechał też do Warszawy na Asp.
[5:32] No i dwurnik tak naprawdę bezpośrednio widział, jak
[5:35] nikifor pracuje, co było dla niego wspaniałym doświadczeniem.
[5:40] Bo on wtedy uświadomił sobie, to było jego małe odkrycie, że po
[5:44] prostu można w taki sposób malować, a nigdy wcześniej nie
[5:49] widział czegoś takiego. Po latach.
[5:50] Zresztą dwurnik mówił, tak, był moim najważniejszym mistrzem.
[5:54] Właściwie jedynym, nigdy nie przeżyłem większych emocji od
[5:58] tych, które wzbudziły jego obrazy, oglądane na żywo.
[6:02] No i to właśnie w 65 roku po wystawia nikifora stworzył pracę
[6:07] o nazwie Rysunek numer jeden. Oryginalnie, prawda?
[6:11] I od tego czasu właśnie sam dwurnik datuje początek swojej
[6:15] twórczości i kariery. Ale mam jeszcze jeden cytacik o
[6:18] Niki forze, bo Dwurnik mówił tak u nikifora, Wszystko jest wzięte
[6:22] z natury. Zobaczone tyle tylko, że te
[6:26] rzeczywistość pięknie upraszcza, ał operował samymi symbolami.
[6:31] Teraz myślę, że najwyższy czas przejść do jego sztuki, bo to
[6:35] jest podcast o sztuce, a potem przejdziemy do innych, ciekawych
[6:39] ciekawostek, jakby dwurnik stworzył ogrom prac, to wam na
[6:42] koniec powiem. Jak bardzo dużo, ale wymienię
[6:46] wam kilka serii, które były tak naprawdę najistotniejsze w jego
[6:50] karierze. Chciałabym zacząć od cyklu pod
[6:52] tytułem sportowcy. Były to lata 70 i tytuł tego
[6:56] cyklu może was mocno zmylić, mimo że jakby sportowiec kojarzy
[7:00] się ze zdrowiem z Atleta tami wiecie z sześciopaka Kami, to
[7:04] ten cykl nawiązuje do osób, które paliły w tamtych czasach
[7:07] popularne papierosy firmy sport. Chciałam powiedzieć sport i w
[7:12] książce dwurnik opowiada o tym dlatego.
[7:15] No nie obejdzie się bez przeczytania, bo uważam, że to
[7:19] jest całe mięcho dwurnika może odetchnął i zaciągnął się
[7:23] sportem jak prawdziwy sportowiec, bo wtedy to były
[7:26] najtańsze papierosy. Ludzie powszechnie myślą, że
[7:29] nazwa cyklu obrazów sportowcy wzięła się od dyscyplin
[7:32] sportowych, ale wcale nie. Bo co to za sporty?
[7:35] Uprawiał przeciętny Polak w PRL u rozpychanie się łokciami i
[7:39] palenie sportów. Wszyscy jak użyli ja nie, jeśli
[7:42] już miałem palić, to wolałem jakiś Dan Hill albo cygaretki,
[7:46] czyli niby cygara. Jeden hille były tylko w
[7:48] peweksie za bony rzuciłem palenie, kiedy urodziła się
[7:51] polcia w 79. I tu skrócę ten Cytat, ale muszę
[7:56] wam jeszcze coś powiedzieć o tych fajkach miałem jedną
[8:00] koleżankę rzeźbiarką, która namiętnie paliła sporty i to
[8:03] było okropne, bo jak przychodziła do nas w
[8:06] odwiedziny, musieliśmy potem pół dnia wietrzyć.
[8:09] Pracownik Akademii potrafiła sama za dymić w trymiga nazywała
[8:12] się Ewa Kiliszek, mieszkała na Pradze w czasach studenckich
[8:16] miała czerwone kozaczki. I bardzo duży biust i tu jest
[8:20] fajna historia o niej i nie mogę po prostu wam jej nie
[8:23] opowiedzieć, bo któregoś dnia podczas egzaminu na prawo jazdy
[8:27] instruktor ją opieprzył i kazał jej zdjęć szpilki.
[8:30] Ona powiedziała, że nie potrafi chodzić na płaskim obcasie, bo
[8:34] boli ją kręgosłup, więc wysiadła z samochodu i już nigdy nie
[8:38] podeszła do egzaminu i nigdy nie zrobiła prawa jazdy.
[8:43] I właśnie dlatego mi się podoba ta książka, bo jest w niej pełno
[8:47] dygresji. A wiecie, że ja bardzo lubię
[8:50] dygresję, no i takie ciekawostki, o których zapewne
[8:54] się nie dowiecie z jakiś tam artykułów w internetach.
[8:57] No ale co do tego cyklu sportowcy?
[9:00] No to on zaczął powstawać w 72 roku i dwurnik tworzył go przez
[9:05] kolejne 20 lat. Powstało prawie 300 obrazów.
[9:09] Zresztą słuchałam też wywiadu z dwór Nikiem i on mówił, że kiedy
[9:12] zakończył ten cykl, to po jakimś czasie znowu go wznowił i się
[9:16] tam nazywał. Coś w stylu, że sportowcy
[9:19] kontynuacja. Także ewidentnie bardzo lubił
[9:22] ten cykl, ale słuchajcie, on stworzył 300 obrazów w tym
[9:27] cyklu. No to jest jak takie nasze
[9:29] Polski Picasso. Nie przecież Picasso tworzył
[9:32] bardzo namiętnie. Zresztą dwurnik również ma się
[9:36] czym popisać. Jeżeli chodzi o ilość.
[9:38] No i na tych obrazach z cyklu sportowcy rzadko ktoś faktycznie
[9:41] tak naprawdę pali fajki jeszcze rzadziej uprawia sport także
[9:45] idealnie, to niech wam w ogóle da taki jakby zarys tego jaki
[9:50] był. Dwurnik bo zobaczcie.
[9:53] Czasami możemy zobaczyć, że ktoś ma na sobie sportową koszulkę,
[9:57] no więc jest to jakieś tam nawiązanie do sportu i
[10:01] dyscypliny, które uprawiają postacie z obrazów.
[10:04] No to na przykład przetrwanie albo takie powiedzmy dostatnie
[10:09] trwanie, czyli na przykład trwanie w tym mieszkaniu.
[10:13] Trwanie z tą żoną trwanie w tej pracy.
[10:16] No i oczywiście trwanie w tym kraju tak jak wam mówiłam to
[10:19] były czasy PRL u więc prace wtedy traktowano jako taki
[10:23] trener trening przetrwania. I większość zakładów pracy była,
[10:28] no nie do inwestowana technologicznie, przez co mimo
[10:31] pełnego zatrudnienia, bo wiadomo, że wszyscy w tyle
[10:34] pracowali. No to owocowało to niską
[10:37] wydajnością pracy, bo cała jakby prawdziwa produkcja i tak
[10:43] odbywała się gdzieś tam w Stanach czy w Niemczech.
[10:45] Nawet pamiętam. Był taki Cytat taki wierszyk z
[10:48] czasów PRL u że czy się stoi, czy się leży. 1000 zł się
[10:52] należy, to chyba ten klimat nie na szczęście mnie nie było.
[10:56] W tamtych czasach. No ale do tych wszystkich
[10:59] właśnie rzeczy nawiązuje obraz, który nazywa się po treningu i
[11:04] on przedstawia 2 mężczyzn w łaźni.
[11:07] Oczywiście wszystkie zdjęcia będę Wam wrzucała na
[11:09] Instagramowy Post podcastowy, żebyście mogli sobie w trakcie
[11:13] słuchania oglądać, ale jest też taki obraz, który nosi tytuł
[11:17] Olimpiada rolnicza. No i jest tam 2 mężczyzn, którzy
[11:21] stoją przy traktorze na ubraniach mają oczywiście
[11:24] numerki, które mają nawiązywać do jakiś tam sportów, ale no.
[11:28] Od razu tak mi się wydaje. Przychodzi nam na myśl, że ja
[11:33] niby w jakich zawodach oni mogą brać udział?
[11:35] Nie 2 rolników przy traktorze, ale moi drodzy oni palą
[11:39] papierosy, czyli jednak sportowcy, prawda?
[11:44] Teraz chcę wam napomknąć o pejzażach Warszawy z 81 roku i
[11:50] takie bardzo popularne pejzaże, w których na ulicach na przykład
[11:55] stały czołgi i sklepy były zabite dechami i to jest super
[11:59] ciekawe bo. Głównie używał wtedy niebieskiej
[12:03] farby, nie dlatego, że tak sobie wymyślił, ale dlatego, że
[12:07] praktycznie nie były dostępne żadne inne kolory, więc musiał
[12:11] jakoś wybrnąć. Z tego także od razu przychodzi
[12:13] mi na myśl porównanie do Picassa, bo Picasso przecież też
[12:16] miał. Całe wiecie, niebieskie okres.
[12:20] Możliwe, że z tego samego powodu, ale to co jest
[12:24] najciekawsze, bo wtedy powstało 40 Płócien tak gdzieś około i to
[12:28] co mnie zainteresowało to fakt, że no jakby było to taką
[12:32] przepowiednią tego, co wydarzyło się 13 grudnia 81.
[12:37] Roku ciekawa Jestem, czy wiecie o czym chcę powiedzieć, bo
[12:41] wprowadzono wtedy stan wojenny w Polsce.
[12:45] No i dlatego chcę wam opowiedzieć trochę o tej sztuce
[12:47] dwurnika, bo jest to taki totalnie dosadny realizm i
[12:51] groteskowość. To, co mi się bardzo podoba w
[12:54] edwardzie dwór niku taka pośpieszna kreska i
[12:57] przekształcony prymitywizm. No i tematyka, która do końca
[13:01] życia mu towarzyszyła, czyli Polska codzienność i polskie
[13:05] realia. No i to o czym jeszcze muszę
[13:07] wspomnieć. No to to, co jest wspaniałe.
[13:10] Według mnie w dwór Niku, to jego charyzma.
[13:12] Ja wam wiele razy powtarzałam, że to jest w ogóle esencja
[13:16] wielkiego artysty, no bo nikt nie lubi waniliowych artystów,
[13:20] jak wybitni, by nie byli jakiego wielkiego warsztatu, by nie
[13:24] mieli. No to waniliowy artysta jest po
[13:28] prostu nieciekawy. No i to, co też ważne dla mnie w
[13:31] górniku, to jest ta nie dosłowność i te wiele
[13:35] niedopowiedzeń i przekłamywanie rzeczywistości.
[13:39] No bo tak naprawdę zabawa z odbiorcą jest.
[13:42] Chyba głównym elementem Edwarda dwurnika i na przykład tytuły,
[13:47] jakie nadawał swoim dziełom. No to one rzadko miały dosłowne
[13:51] znaczenie, a co fajniejsze tytuł Zapisywał bezpośrednio na
[13:55] płótnie wspaniały pomysł, co nie kojarzę żadnego artysty, który
[14:00] by coś takiego robił. Pewnie byli tacy, ale ja jeszcze
[14:03] nie kojarzę. Nie posiadam takiej wiedzy, więc
[14:05] dwurnik jest dla mnie odkrywczy dzisiaj, bo myślę, że to taka
[14:09] fajna wskazówka nie dla nas, dla odbiorców.
[14:12] O czym jest ten obraz? I myślę, że wielu ludziom
[14:16] spodobałby się taki pomysł naprowadzenia na temat tego
[14:21] obrazu. No ale słuchajcie, bo czasami
[14:23] postacie z obrazów coś mówią tak trochę jak w komiksach, ale
[14:28] zazwyczaj jest to mocno ironiczne, bo taki właśnie był
[14:32] dwurnik. Na przykład stworzył obraz pod
[14:34] tytułem Prawiczki, ale mod razu jakby widzimy, że na obrazie są
[14:39] przedstawione lafiryndy parające się najstarszym zawodem świata i
[14:43] dwurnik właśnie lubił bawić się z językiem polskim.
[14:46] Sam zresztą mówił tak w języku polskim słowo prawiczek odnosi
[14:50] się do mężczyzn, ale ja go użyłem w odniesieniu do kobiet,
[14:54] żeby podkreślić ironię tego tytułu.
[14:56] No i tak jak wam mówiłam wy tej serii sportowcy jest prawie 300
[15:01] obrazów, więc nocy by mi nie wystarczyło, żeby omówić każdy
[15:07] jeden. Ale dwurnik przedstawiał na tych
[15:10] obrazach żołnierzy, pijaków, robotników.
[15:13] Był po prostu takim komentatorem polskiej szarej PRL owskiej.
[15:18] Rzeczywistości i mówił, że interesują mnie przeciętni
[15:22] Polacy. Uważam, że znam ich sprawę.
[15:24] Ubiór, zwyczaje, przekonania i żargon.
[15:27] Kocham ich i mam radość wystawiać im pomnik swoim
[15:30] malarstwem. No także cykl zakończył w 92
[15:35] roku, czyli w roku moich urodzin także wznieśmy za to.
[15:40] Ale przyznam, że chyba najbardziej rozpoznawalnymi,
[15:44] najchętniej kupowanymi obrazami są te z miastami i miał 3
[15:48] ulubione miejsca, które uwielbiał malować Plac Zamkowy w
[15:52] Warszawie rynek główny w Krakowie i ratusz w Poznaniu był
[15:56] kiedyś nawet na hawajach i tutaj jest bardzo fajna historia, więc
[16:00] też wam ją przytoczę. Byłem kiedyś miesiąc na hawajach
[16:03] na wyspie mały i widoki tam są przepiękne.
[16:06] Wyspa dzieli się na strefę pustynną i tropikalną w jednej
[16:09] sucho i Wszystko urządzone po amerykańsku.
[16:11] Roślinność nawadniania prawda? Dobra, to nieważne.
[16:13] Podziwiałem widoki, ale nie czułem żadnej potrzeby
[16:16] malowania. Ich pewnie będziesz chciała,
[16:18] żebym wymienił swoje ulubione motywy.
[16:20] Mogę od razu to zrobić, więc przede wszystkim plac zamkowy.
[16:23] Kocham malować plac zamkowy. Wyliczyłam na oko, że tych
[16:27] obiektów na płótnie na papierze jest około 500 mam 3 tematy
[16:31] przewodnie, plac zamkowy, rynek główny w Krakowie i ratusz w
[16:34] Poznaniu. Także wyobraźcie sobie, że
[16:38] wyjeżdżacie na hawaje, jesteście artystą, a i tak nie macie
[16:42] ochoty malować tego co widzicie, tylko wolicie wrócić i.
[16:46] Znowu malować swoją drogą ojczyznę, ale to nie Wszystko
[16:50] dlatego, że właśnie powiedziałam wam, że ten cykl z miastami jest
[16:55] najbardziej rozpoznawalny i dwurnika bardzo irytował jeden
[16:59] fakt, ponieważ klienci nazywali jego miasta, jego obrazy z
[17:04] miastami, domkami i bardzo go to wkurzało.
[17:08] Wszyscy chcieliby miasta i miasta jak obłąkani i stąd ta
[17:12] moja produkcja obrazów z miastami.
[17:14] Wiesz jak paskudnie ludzie nauczyli się mówić na moje
[17:17] miasta. Chcą domki pies ich trącał z
[17:20] klientami, jest cała karuzela, bo niektórzy im więcej mają
[17:24] pieniędzy, tym bardziej się targują albo nie dotrzymują
[17:27] słowa, więc wtedy ich wszystkich homole i odbijam to sobie w taki
[17:31] sposób, że umawiam się z nimi, a potem nie wpuszczam ich do domu.
[17:35] Są strasznie zdziwieni. No ten Cytat jest też bardzo
[17:39] interesujący, ale mniej więcej tutaj dwurnik po prostu opisuje,
[17:43] jak pogrywa z klientami, którzy zachowują się nieodpowiednio.
[17:48] Według niego, bo on zarabiał ogromne pieniądze.
[17:51] Na tych właśnie miastach, które malowało na tych domkach, jak
[17:56] mówili okropni klienci. No i tak naprawdę dwurnik to
[18:00] jeden z nielicznych artystów, który dorobił się takiego
[18:03] majątku. I tak jak wam mówiłam na
[18:05] początku jeździł poszlakami i mercedesami.
[18:08] Także no było to osiągnięcie, ale do tego też jeszcze
[18:12] przyjdziemy, bo teraz chcę wam opowiedzieć o mojej ulubionej
[18:15] ciekawostce. Być może już kiedyś wspominałam
[18:18] o niej w którymś z podcastów, ale jest ich prawie 60, więc
[18:21] pewnie już nikt nie pamięta, ponieważ dwurnik często kupował
[18:25] pod malinówki od studentów, by tylko je przerobić i się na
[18:29] nich. Dorobić i się nie narobić, że
[18:32] tak powiem, a ludzie, którzy dla mnie pod malują, starają się to
[18:36] wykonywać bardzo sumiennie żadnej fuszerki nie puszczam, a
[18:40] ja to trochę zmieniam. Wyciągam, wyrównuję albo
[18:43] przekrzywia, jeśli jest za bardzo od linijki.
[18:45] Później zaczyna się wzbogacanie opowiadanie, cała narracja i
[18:49] kreacja obrazu. Ustawiam światło i tak
[18:51] manipuluje pod malutką, że staje się absolutnie moja.
[18:55] Niektórzy radzą mi, żeby o tym nie wspominać, żeby zachować to
[18:59] w tajemnicy, że lepiej, by klient nie wiedział o moich
[19:02] pomocnikach i tak dalej. A ja mówię sekretu, nie robię
[19:05] nikogo, nie oszukuje i skoro już o tym szczerze opowiadam, no to
[19:08] korzystam z okazji oświadczę na łamach niniejszej publikacji, że
[19:12] gwarantuje, że jak się kupuje w galerii obraz dwurnika, to jest
[19:16] to obraz dwurnika. No chyba, że ktoś mnie chamsko
[19:19] podrabia, ale rynku podrób nie kontroluje, ale tak naprawdę nie
[19:24] ma co się dziwić, bo przecież i Michała nią i da Vinci, Rubens
[19:27] oni wszyscy mieli swoich pomocników, nawet w podkaście o
[19:31] Kamil mówiłam wam, że ona wykonywała ogromną część, jak
[19:35] nie większość rzeźb. Także jest to chyba znany od lat
[19:40] zabieg, a fakt, że dwurnik tego nigdy nie ukrywał jest no
[19:44] doprawdy taki koki jak to by powiedzieć taki wręcz
[19:49] zarozumiały, ale też i intrygujący nie że nie oszukiwał
[19:52] swoich klientów, ale wyobraźcie sobie ludzie i tak kupowali te
[19:56] prace, mimo że wiedzieli, że były na innych osób, ale jest
[20:01] też inna ciekawostka, bo on nawet przez lata rozdawał
[20:04] akwarelki w 100 procentach autorstwa swojej bodajże
[20:08] kuzynki. Ale podpisywał się jako Edward
[20:11] Dwurnik. Nic w nich nie zmieniał, bo na
[20:14] przykład ktoś kupił obraz, więc on dodawał taką akwarelę i on
[20:17] wiedział, że klienci się cieszą, że mają jakby gratis inne dzieło
[20:22] Edwarda Dwurnika, ale też dodawał na przykład te akwarelki
[20:26] jakimś lekarzom, żeby wbić się szybciej do kolejki, do lekarza
[20:31] potrafił sobie radzić naprawdę, ale teraz jest jeszcze inna,
[20:34] grubsza akcja. Boże, bardzo dużo jest tu takich
[20:36] ciekawostek, bo Edward Dwurnik często zamalował pracę innych.
[20:40] Malarze i to naprawdę szykowało. No przecież to jest profanacja
[20:45] wręcz nie jak można zamalować i to nie jakiegoś randomowego
[20:48] studenta, tylko artystów, którzy bardzo wiele znaczyli na
[20:52] polskiej scenie artystycznej. Wtedy i zanim przejdę do tej
[20:55] śmiesznej ciekawostki, to do tej mojej ulubionej to jeszcze chcę
[20:59] wam opowiedzieć, że byli artyści, którzy również kupowali
[21:02] obrazy dwurnika, ale nigdy nie odważyli się ich zamalować i on
[21:06] zawsze z tego kpił, że oni je sprzedawali po prostu drożej.
[21:11] Żeby się na nich dorobić, a nigdy nie, nie nie próbowali ich
[21:16] zamalować, jakby w formie rewanżu za to, że on ich
[21:19] zamalował. Edward w ogóle bardzo lubił sam
[21:23] mówił, że lubił wkurwiać środowisko, ponieważ wszyscy
[21:27] siebie traktowali zbyt serio. Dlatego on miał do tego
[21:32] wszystkiego ogromny dystans. Chyba za nich wszystkich tak
[21:34] naprawdę. No, ale moją ulubioną
[21:36] ciekawostką jest fakt, że Edward Dwornik zamalował obraz Wilhelma
[21:41] Sasnala, a jeżeli nie wiecie kim sasnal.
[21:43] Jest to tylko powiem, że jednym z najbardziej wziętych polskich
[21:48] artystów, kiedy zetknąłem się z wilhelmem, zasnalem trochę mu
[21:52] zazdrościłem wizji umiejętności, że maluje tak, a nie inaczej.
[21:56] Taki był młody, przyjeżdżał do Warszawy z Plecaczkiem i z
[21:59] obrazami, sprzedawał je tu, a ja kupowałem je od niego, a potem
[22:04] zamalowywanie. Pamiętasz na jego wystawie?
[22:06] W zachęcie w 2007 roku, gdzie zresztą było wiele złych
[22:10] obrazów, ta wystawa przytrafiła mu się za wcześnie, kiedy
[22:14] jeszcze nie miał zaplecza, znalazł się jeden przepiękny
[22:17] obraz. Zatytułowany Las to jego bardzo
[22:21] znany obraz. Na ogół wszystkim się podoba.
[22:23] Pejzażu umieścił jeszcze malutkie postacie ludzi.
[22:26] Tu chodzi o gest o pędzel, którym namalował cały Las to
[22:30] mocno oddziaływuje na odbiorcę tego obrazka.
[22:33] Straszliwie mu zazdroszczę, że tak potrafił, ale co do tego
[22:36] obrazu pod tytułem Las wspaniały obraz moi drodzy naprawdę myślę,
[22:42] że większość z was go bardzo dobrze kojarzy, bo tło jest
[22:45] takie machnięcie na zielono i w środku jest tylko kilka postaci,
[22:49] tak jak właśnie powiedział. Dwurnik i pamiętam, że chyba na
[22:53] ostatnim roku magisterki na zajęciach tak naprawdę jedynych,
[22:57] jakie miały sens przez te 5 lat pod względem wiedzy o artystach
[23:01] zobaczyłam ten obraz. Zajęcia prowadził dyrektor
[23:04] zielonogórskiego BAI. Pamiętam, że byłam zachwycona,
[23:08] bo wtedy wiedza o polskich artystach była dla mnie no dziwi
[23:12] czym tematem. Dlatego bardzo mi się podobały
[23:14] te zajęcia i on opowiadał o właśnie dwór niku sosna Alu Alt
[23:18] hammerze kozy, że jakby dla mnie to było coś totalnie nowego i
[23:22] byłam mega zafascynowana. I w sumie nie dziwię się, że
[23:25] mnie zachwycił ten nowy Las no bo to chyba jeden z jego
[23:29] najbardziej rozpoznawalnych obrazów i na pewno powiem wam o
[23:34] alu, ale raczej w jakiś tam zbiorowych podcastach o polskich
[23:37] artystach tak mi się wydaje, zobaczymy, ale słuchajcie moi
[23:41] drodzy bo jest tyle rzeczy do powiedzenia o edwardzie dwór
[23:45] niku, że tak naprawdę to powinniście wpaść do mnie na
[23:48] deskę serów i winko bo podcast to naprawdę za mało więc
[23:53] prasujemy Garson beczki zakładamy czerwone berety.
[23:56] I przenosimy się do rozpustnego Paryża do mekki sztuki, w której
[24:02] dwurnik mieszkał przez chyba 1,5 miesiąca, będąc jeszcze na
[24:07] studiach. Jak zobaczyłam w książce
[24:09] rozdział o Paryżu, no to nie mogłam go pominąć.
[24:13] Także gotowi na podróż był rok 67, czyli czas, kiedy, no nie
[24:18] było łatwo wydostać się z Polski, ale dwurnik dzięki
[24:22] koledze poznał pewną dziewczynę. Jak sam powiedział, urabiał ją
[24:25] przez pół roku, bo ona znała. Francuski miała ojca, który był
[24:30] wysoko postawiony i tam bywała w tym Paryżu.
[24:33] No i pamiętajcie o tym, że to były takie czasy, że trzeba było
[24:37] mieć zaproszenie do Paryża. Nie można było sobie tak ot tak
[24:40] po prostu wyjechać, a dwurnik zawsze oglądał albumy artystów z
[24:46] Francji i w ogóle jeżeli chodzi o całą architekturę Paryża, jego
[24:51] przyjaciele mu właśnie przywozili różne książki i on
[24:53] marzył o tym, żeby chociaż przez tydzień pobyć w Paryżu, żeby
[24:58] poczuć się jak ci wszyscy wybitni artyści, o których
[25:00] zawsze czytał. No i on opisał te dziewczynę,
[25:04] którą urabiał w książce, ale uprzedzę was, że w książce jest
[25:09] bardzo dużo momentów, które są niepoprawne politycznie,
[25:13] szczególnie w obecnych czasach. Także musimy na chwilę się
[25:17] wyzbyć. Tego wszystkiego, co jednak
[25:20] siedzi nam w głowie, żeby zobaczyć całokształt dwurnika,
[25:23] oj, tak będę wam mocno ocenzurowała, że była tłuściutka
[25:28] od tego zaczął Ewa chodziła w pończoszkach, bo wtedy rajstopy
[25:32] jeszcze nie były tak popularne. Były więc pasy, gumki podwiązki.
[25:36] Moja młodzieńcza sympatia dziunia też nosiła te wszystkie
[25:40] akcesoria, co było bardzo ekscytujące.
[25:42] Rysowałem to jak Egon Chile. On też lubił pokazywać Kobiety w
[25:46] bieliźnie o Ewy te podwiązki aż trzaskały, aż iskry szły.
[25:50] Między jej udami tak moi drodzy, jak przeczytacie tę książkę, to
[25:56] dowiecie się wielu szczegółów, a propos ewy i jej mieści istych
[26:01] tłuściutki, ich nóżek pończoszkach.
[26:03] Boże jak to brzmi, ale prawda jest taka, że nic nie wyszło z
[26:07] ich relacji, ale stali się bliskimi jakimiś tam znajomymi i
[26:11] Ewa pomogła mu napisać list i dostać zaproszenie także, no
[26:16] dopiął swego, zabrał ze sobą walizkę wypełnioną kiełbasą
[26:20] wódką, sardynkami i szynką. Konserwową ciekawe bardzo w
[26:25] obcasie swojego buta schował 100 $.
[26:27] To było jakieś tam 600 franków na tamten przelicznik i kiedy
[26:31] dotarł do Śródmieścia Paryża w bocznej uliczce znalazł hotelik.
[26:35] Zjadł wtedy sardynki, wypił trochę wódeczki i ruszył w
[26:39] miasto i tak zaczęła się dwór. Wynikowa francuska przygoda udał
[26:45] się do sklepu plastycznego, żeby kupić brystol ołówki.
[26:48] Wiadomo, no bo przyjechał tam tworzyć nie tylko popi.
[26:52] Mieć wódeczkę Polską i był mocno wcięty, bo wypił za dużo tej
[26:57] wódeczki, chyba z pół buteleczki i zaczął podrywać dziewczyny,
[27:02] które stały w kolejce. Oczywiście on nie mówił po
[27:04] francusku nic, a nic więc niezbyt się rozumieli, ale
[27:08] mówił, że one go podziwiały, bo miał sztruksową marynarkę i
[27:11] dżinsy, więc podarował im kilka polskich czekolad, które też ze
[27:15] sobą zabrał. No i poszedł dalej zwiedzać
[27:18] rozpustny Paryż i tu wam muszę powiedzieć, że jakby w tej
[27:22] książce jest bardzo dużo niuansów, więc jeżeli
[27:24] chcielibyście się dowiedzieć, no to sobie poczytajcie.
[27:28] Ja tutaj chcę, tak wiecie jakby skondensować te wszystkie
[27:31] informacje, ale w skrócie jeszcze muszę wam powiedzieć, że
[27:35] on miał ogromne szczęście. Jak sam mówił, bo spotkał w
[27:38] Paryżu matkę swojej znajomej, którą Podrywał jeszcze w
[27:41] Warszawie. Ale to nie była ta mięsista Ewa,
[27:44] tylko jakaś inna blondyneczka. No i dwurnik zamieszkał z
[27:48] georgette, czyli z tą matką tej blondyneczki.
[27:52] No i z lubym George, którego niezbyt lubił ona go zabrała z
[27:56] tego hoteliku, który mieścił się w jakiejś podejrzanej dzielnicy.
[28:00] No i zabrała go w marmury. Bo ona była córką krytyka
[28:04] sztuki, także naprawdę dobrze, D górnikowi się trafiło, no i tak
[28:09] jak wam mówiłam te 100 $, które ze sobą wziął.
[28:12] No to było jakieś 600 £, ale bardzo szybko znikało nie tylko
[28:17] na przybory, ale też na jakiś tam uciechy.
[28:19] Oczywiście paryskie, ale forget była super miła i ona
[28:24] organizowała przyjęcia i na jednym z przyjęć dwurnik
[28:27] namalował dla jakiejś zamożnej pary przyjaciół obraz, za który
[28:31] dostał 700 franków. On wtedy powiedział, że czuł się
[28:35] jak pan, jak król mógł Wszystko także to też jest bardzo fajna
[28:40] sprawa, że tak dobrze mu się trafiło w tym Paryżu.
[28:42] No i tam też była taka sytuacja, że on mógł zamieszkać w pokoiku
[28:46] dla służby albo w pokoju jej syna, bo jej syn wtedy wyjechał
[28:50] do Turcji, ale wrócił w końcu i kiedy wrócił ten syn forget, no
[28:55] to on zapewniał dwurnik owi atrakcje nocnego Paryża zaprosił
[28:59] nawet koleżanki i dwurnik mówił, że były takie tłuściutkie,
[29:04] milutkie. Bardzo się zastanawiam, o co mu
[29:07] chodziło z tym tłuściutkie w sensie na pewno były takie
[29:11] mięsiste i pewnie miały tu i tam tak jakby się mu podobało, ale
[29:16] bardzo nadużywa tego słowa. Wiecie bardzo, to jest
[29:19] intrygujące, ale co do tych koleżanek, które zaprosił syn
[29:22] George na tą imprezkę? No to oni nic jednak z nimi nie
[29:26] robili ze względów higienicznych, bo była wtedy
[29:29] plaga chorób wenerycznych nawet w Warszawie, gdy dwurnik wpadał
[29:33] do lekarza, ten dawał mu pani celinę bez tak naprawdę żadnych
[29:37] badań. Górnik mówił, że mógł nawet
[29:39] umrzeć wtedy, ale ten doktor wtedy mówił tak o malarz Edward
[29:44] przyszedł sprawdzić, czy nie ma syfilisu także miłe powitanie.
[29:49] To może świadczyć o tym, że tam dwurnik co nieco lafiryndo wał
[29:52] za młodu, ale to nie koniec przygód paryskich dwurnika, bo
[29:57] ten sen georgette przywiózł z tej Turcji z wycieczki SD i
[30:02] dziennikarka, czyli Małgorzata Czerwińska zapytała się
[30:04] dwurnika, czy wziął to LSD, a jak najpierw był fajny odjazd.
[30:10] Strasznie intensywniej, kolorowo, cały mózg stawał mi
[30:14] dęba, Wszystko mi się plasowało. Beatlesi też tworzyli pod
[30:18] wpływem LSD. Nagle zrozumieją te całą
[30:21] wizualną i muzyczną kreację. Najgorzej było jednak, kiedy
[30:26] ludzie brali twarde narkotyki. Tego nie próbowałem, zawsze
[30:30] byłem ostrożny, wiedziałem, czym się to może skończyć z moim
[30:34] nastawieniem i temperamentem. Po prostu się bałem.
[30:37] No jest jeszcze wiele takich tam ciekawych niuansów z paryskiego
[30:41] życia, ale moi drodzy garsonki już są wygniecione, więc musimy
[30:46] wrócić do Warszawy, bo tutaj się kończy.
[30:49] Przygoda dwurnika został dłużej w Paryżu niż planował on w ogóle
[30:55] miał jakby zwolnienie z uczelni tylko na tydzień, a nie było go
[30:58] 1,5 miesiąca. Nie tak naprawdę nikt nie
[31:01] zauważył jego nieobecności, bo wiedzieli, że się dobrze tam
[31:05] bawi. No i wrócił do swojej pracowni
[31:08] malarstwo na uczelni, ale prawda jest taka, że już w żadnym
[31:12] mieście nigdy nie zatracił się tak intensywnie jak wy Paryżu i
[31:17] przyznam, że to jest chyba jeden z moich ulubionych rozdziałów wy
[31:19] tej książce. Ale chyba tylko dlatego, że ja
[31:22] mam jakiś taki nieoczywisty sentyment do tego Paryża.
[31:25] Byłam w nim raz, ale to nie jest to samo, byłam w liceum, to się
[31:29] nie liczy, na pewno chciałabym tam wrócić.
[31:33] I pochodzić po lesie, gdzieś tam śladami Modiego czy Picasso, a
[31:38] teraz i Dwurnika, ale jeżeli chodzi o podróżnicze
[31:41] ciekawostki, bo wiadomo, że dwurnik troszkę podróżował.
[31:45] Nawet brał udział w dokumenta 7. To było naprawdę ogromne jakby
[31:50] wyróżnienie, ale nie o tym chcę wam powiedzieć, ponieważ on był
[31:54] kiedyś wy Amsterdamie i poznał tam pewną parę, która
[31:58] organizowała performance. Domyślacie się o kim mówię?
[32:03] Tak. Marina Abramowicz i Ula Wow nie
[32:07] jakby coś totalnie niesamowitego, ale nie był
[32:11] rozwinięty. Ten wątek także chyba był
[32:14] faktycznie realny, że nie pościemniać nic więcej.
[32:17] Ten nasz dwurnik no ale ok. Bo zastanawiacie się pewnie co z
[32:21] Rubryką lafiryndy tak tutaj Paryża rozpustne a ja nic cały
[32:25] czas nie mówię o rynnach bo w sumie były Kobiety w życiu
[32:30] Edwarda ale sam mawiał że wiele kobiet chciało mu pozować.
[32:35] I one chciały być jego muzami. Chciały, żeby je namiętnie
[32:38] malował. Nie tylko robił jeden portret,
[32:41] ale on sam mawiał, że on nie miał mus i była taka kobieta
[32:44] Irena jakimowicz, specjalistka od Witkacego, taką nazywał
[32:49] Dwurnik i ta znajoma dwurnika mówiła, że jest on kalką wręcz
[32:54] witkacego, czyli jednej z największych lafiryndo w Polsce
[32:58] i na polskiej scenie artystycznej i mówiła, że on
[33:01] wygląda i zachowuje się jak witkacy i Edward.
[33:05] Zapytany, czy w związku ważna jest taka wolność erotyczna, to
[33:09] jest nawiązanie do witkacego. Który był z żoną, ale jednak
[33:13] obracał połowę Zakopanego. No to on sam powiedział, że
[33:18] totalnie tak i że żyje tak samo jak witkacy i powiedział nawet,
[33:23] że nie wiedziałem nawet, że witkacy ma takie same założenia
[33:27] w kwestii związków i jest nawet taki fragment w książce.
[33:31] Ja też byłem bardzo zakochany w swojej byłej żonie bez
[33:33] zakochania i bez miłości. Związek w ogóle jest bez sensu.
[33:37] Mężczyzna przede wszystkim zawsze powinien być zakochany, a
[33:40] zakochanie i wszelkie uczucia, którymi obdarza partnerkę wiąże.
[33:45] Dla niego z cierpieniem i tutaj oczywiście muszę wspomnieć o
[33:48] tym, że Edward miał żonę nazywa się Teresa Giżyńska, Malarka,
[33:53] Graficzka i Fotografka. Mają wspólnie córkę pole, która
[33:57] zresztą również jest artystką i dwurnik pozwalał jej malować od
[34:03] małego i mówił nawet, że malowała szybciej, niż zaczęła
[34:07] mówić. I są 2 bardzo fajne historie.
[34:11] Po pierwsze dwurnik opowiadał o tym o pierwszym obrazie, który
[34:15] on uważa za pierwszy obraz ich wspólny.
[34:17] Kiedy tam polcia była bardzo malutka, tutaj przytoczę
[34:20] fragment. To było bardzo fajne tej
[34:23] ingerencje. Ja malowałem, a pola mnie
[34:25] naśladowała nasz pierwszy wspólny obraz pod tytułem Like
[34:29] the snow jest z końca 1980 roku. Jej bezwiednie mazanie
[34:34] przypomina śnieg inny wspólny obraz to 3 zmiana znajduje się w
[34:38] kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu.
[34:41] Też gdzieś czytałam jakiś Wywiad z Polą, to było kilka jakieś 3
[34:46] miesiące po śmierci właśnie jej taty Edwarda Dwurnika.
[34:49] I powiedziała, że to, co najważniejsze, jej dał ojciec,
[34:52] to fakt tej otwartości tego, że nigdy nie zamykał przed nią
[34:56] drzwi swojej pracowni i pozwalał jej po prostu mazać po tych
[35:02] swoich obrazach, więc myślę, że to było naprawdę wspaniałe
[35:05] podejście, ale kolejna historia, którą pamiętam to jest fakt, że
[35:09] kiedyś pola jako już dorosła kobieta podarowała ojcu swój
[35:13] obraz i ona znała tatę. Wiedział, co on robi z obrazami
[35:17] i on zamalował ten obraz. Nie miał żadnych skrupułów, ale
[35:21] ona była tego świadoma. Ale jest jeszcze jedna historia,
[35:24] bo podobno kiedy on dawał jej korekty, to darł jej rysunki i
[35:31] pola. O tym właśnie opowiadała właśnie
[35:33] autorce, czyli Małgorzacie i dwurnik powiedział, tak, chyba
[35:37] przesadzała jak zwykle, to w końcu moja córka, więc musiała
[35:41] przesadzać. Nie wiem, czy jest taki wydźwięk
[35:44] tego podcastu. Jak na razie wam opowiadam, ale
[35:46] dwurnik zawsze przesadzał, zawsze konfabulował i to jest
[35:51] bardzo ciekawe, ponieważ tak naprawdę do dzisiaj nie wiemy,
[35:54] co jest prawdą, a co nie. I nawet kiedy przeczytacie tę
[35:58] całą książkę, to nie będziecie wiedzieli, które historie się
[36:02] wydarzyła, które nie oczywiście te związane z jakimiś osobami,
[36:06] które mogą to potwierdzić. No to są w miarę realne, ale
[36:10] jest wiele historii, które nie wiadomo, czy się kiedykolwiek
[36:13] wydarzyły. Zrobię taką szybką dygresję, bo
[36:16] to na pewno wam mówiłam w jakimś innym podcaście, ponieważ jest
[36:20] taka historia, że kiedyś znajomy Edwarda dwurnika zobaczył jego
[36:25] obraz i wzbudził w nim tak skrajne emocje.
[36:29] Że poszedł na dwór i zwymiotować.
[36:33] Właśnie to była reakcja na ten obraz i tak naprawdę nie
[36:36] wiadomo, czy to prawda, czy nie jest to też w tej książce
[36:38] oczywiście zawarte było to super ciekawe, ale dwurnik potem się
[36:43] śmiał, że możliwość po prostu, że ten kolega spalił za dużo
[36:46] sportów, więc zrobiło mu się niedobrze i też zawsze powtarzam
[36:50] chociaż do tego w tej książce nie dotarłam, że dwurnik
[36:53] powtarzał, że najważniejsze są odczucia związane z danym
[36:58] dziełem sztuki. A.
[37:00] Nie to czy jest ładne czy nie. Tylko właśnie emocje mogą być
[37:03] skrajne. Mogą być nieprzyjemne, ale
[37:05] ważne, żeby jakieś emocje wywoływały.
[37:07] No ale tak jeszcze wracając do Rubryki Lafiryndo owej, no to
[37:13] widzicie, że za wiele wam nie mogę opowiedzieć, bo widzę, że
[37:15] jednak Edward skrzętnie ukrywał jakieś tam swoje kochanki, ale
[37:20] znalazłam fragment, który mówił o takiej może nie idealnej
[37:24] kobiecie, a typie Kobiety dwurnika, bo dziennikarka się
[37:28] zapytała właśnie dwurnika, czy on ma jakiś swój typ?
[37:31] I on odpowiedział, tak, nie chodzi o to, żeby być super
[37:34] laską chwalić się przed światem jej długimi nogami.
[37:37] Ona ci nie da prawdziwej rozkoszy.
[37:39] Ona musicie kochać i tolerować każdy twój załamek ciała twoją
[37:44] nieudolność, twoje okropne zachowania i musi umieć czytać w
[37:47] myślach. Są Kobiety, które potrafią
[37:50] czytać w myślach i kiedy mi się oddają, czuję, że to prawdziwe
[37:54] oddanie i bardzo i głębokie przeżycia.
[37:57] Wymagam tego i od siebie i od partnerki lubię Kobiety, które
[38:00] mają w sobie oddanie i miłość. A jeśli wyczuwam fałsz spieprzam
[38:04] albo w ogóle nie otwieram drzwi. Patrzę przez okno i się śmieje.
[38:08] Słuchajcie, ja się tak wciągnęłam w historię dwurnika w
[38:11] tę książkę naprawdę od kilku dni namiętnie ją czytam w wolnych
[38:15] chwilach, ja bym chciała wam opowiedzieć dosłownie Wszystko,
[38:18] ale to bez sensu nie da się jakby wyczerpać tematu życia
[38:23] artysty w godzinnym podcaście, jakby to jest logiczne, no i też
[38:26] nie chcę odbierać przyjemności osobom, które zdecydują się
[38:30] przeczytać te książkę, więc zmierzamy do końca.
[38:34] Ale zahaczymy jeszcze o kącik pijacki jakiś tam kilka
[38:38] ciekawych ciekawostek, bo zapytano się Edwarda dwurnika
[38:43] czy on maluje po pijaku malujesz po pijaku?
[38:47] Czy to się wyklucza? Nie to niemożliwe.
[38:50] Kiedyś próbowałem, ale tak się nie da.
[38:52] Człowiek wtedy nie panuje nad odruchami, traci precyzję
[38:55] ruchów, która jest dla mnie bardzo ważna, kontrolę nad myślą
[39:00] niby przyjemnie się maluje, ale następnego dnia po wytrzeźwieniu
[39:03] okazuje się, że rezultat jest żaden.
[39:06] I potem i tak Wszystko niszczy i zamalowuje.
[39:09] Alkohol jest fajny, tyle że w małych dawkach, jeśli się
[39:12] budzisz, wy niewyjaśnionych okolicznościach lub na przykład
[39:15] z drętwą ręką, to wtedy wiesz, że picie nie ma sensu, bo
[39:19] dezorganizuje życie i pracę. Teraz już staram się być
[39:23] zdyscyplinowany, jeśli chodzi o alkohol i raczej dbam o to, żeby
[39:27] nie pić za dużo. Dlatego.
[39:29] Że w przeciwnym razie po prostu nie mógłbym pracować, a praca
[39:33] jest dla mnie wszystkim. No i to jest bardzo ciekawa
[39:35] wypowiedź, ponieważ wy pierwszych odpowiedziach na
[39:39] początku książki właśnie opowiada o tym, że często
[39:41] udzielał wywiadów swojemu koledze dziennikarzowi, który
[39:44] bardzo lubił z nim pić i on zawsze się umawiał z nim na
[39:47] picie i na plotki, ale tak naprawdę był to Wywiad, więc po
[39:51] prostu wy którymś momencie jego życia.
[39:54] Ta książka powstaje chyba kiedy miał 70 lat.
[39:57] Bodajże nie chce kłamać, no to jak widzicie, chyba tylko
[40:02] okazjonalnie. Chyba większość artystów, no
[40:04] poza młodym, ale młody był młody i tutaj jest kolejne nawiązanie
[40:08] do Pablo Picasso, ponieważ opowiadałam wam o tym, że Pablo
[40:11] w pewnym momencie przestał pić, mimo że bardzo lubił wino,
[40:14] dlatego, że wielu jego przyjaciół, artystów, poetów,
[40:19] literatów umarło i źle skończyło, ponieważ nadużywali
[40:23] alkoholu. Jest też taki Cytat trochę
[40:26] wyrwany z kontekstu, ale bardzo mi się podoba zakończenie tego e
[40:29] tej wypowiedzi i też nawiązuje do alkoholu.
[40:32] Potrafiłem malować obrazy jeden za 2.
[40:35] Potrzebowałem tylko blejtram, a jeśli ich nie miałem prałem
[40:38] stare płótno, które uznawałem za nietrafione i zamalowywanie je
[40:42] jak w transie wtedy nie było mowy alkoholu o rodzinie też nie
[40:46] w malarstwie byłem egoistą. Bardzo mi się to spodobało.
[40:50] Taka jest niestety prawda, tak przeglądam sobie książkę i
[40:54] zaznaczone cytaty. Jezus zapomniałam wam w ogóle
[40:58] wspomnieć o jednej rzeczy, której nie zapisałam w moich
[41:00] notatkach, ponieważ był taki duński artysta, który nazywał
[41:03] się asger Jorn. Nie miałam pojęcia, kim on jest,
[41:08] ale on w ogóle robił coś, co ja też uskuteczniam od kilku lat,
[41:13] ponieważ on kupował na targach na takich pchlich targach obrazy
[41:18] dziewiętnastowiecznych artystów i wprowadzał modyfikację i coś
[41:23] tam domalował, więc to jest bardzo ciekawe i to powinno się
[41:27] znaleźć gdzieś tam, kiedy wam mówiłam o zamalowywanie tych
[41:31] obrazów, ale teraz mi się przypomniało i stwierdziłam, że
[41:33] to jest bardzo fajne, bo on powiedział Edward.
[41:36] Górnik, żona chętnie zrobiłby wystawę zatytułowaną właśnie
[41:39] zamalowane obrazy i chętnie by uaktualnił parę muzealnych
[41:44] kolekcji. To byłoby wybitne.
[41:47] No ale niestety już nie będzie w stanie tego robić.
[41:49] A szkoda, bo myślę, że byłoby niezłe kolabo na przykład z bank
[41:54] Sim i by wkurzył kolejną garść albo i nie garść ludzi, którzy
[42:00] nie byli wielkimi fanami jego twórczości wymysłów.
[42:03] No i na taki deserek jeszcze chciałabym wam opowiedzieć o
[42:07] artystycznych mistrzach. Otwarta dwurnika bo nie nie był
[42:12] to tylko nikifor, tak jak twierdził dwurnik, ponieważ jest
[42:16] uroczy zbieg okoliczności, w których wątpię znając Edwarda
[42:20] dwurnika Edward Dwurnik bardzo lubił twórczość Edwarda hoppera
[42:26] i Edward Dwurnik bardzo lubił twórczość Edwarda munka
[42:32] rozumiecie same Edward dy także myślę, że nie jest to
[42:36] niezamierzone. Tylko z premedytacją, ale bardzo
[42:39] urocze. On też wyjaśniał różne rzeczy,
[42:42] jeżeli chodzi o te obrazy i oczywiście cenił też Pablo
[42:47] Picasso, ale bardziej opowiadał o tym, że lubił jego rysunki
[42:52] taką cienką, delikatną, pewną kreseczką niż obrazy samego
[42:57] pabla Picasso. No jak widzicie, tutaj jest
[42:59] naprawdę tyle fajnych faktów, które chciałabym wam
[43:02] opowiedzieć, ale nie mogę, ponieważ no nie może to trwać
[43:07] wieczność, no też chciałabym sobie pójść.
[43:10] Pomalować nie po prostu nie chcę, żebyście się nudzili, a
[43:13] myślę, że postać Edwarda musi mieć taką.
[43:16] Wiecie skondensowaną wiedzę w ciekawostki, ale ostatnim etapem
[43:21] twórczości dwurnika była taka czysta abstrakcja, dosłownie jak
[43:25] u Jacksona Pollocka i był za to bardzo krytykowany w świecie
[43:30] sztuki, ale mówił, że jest pewny, że każdy artysta marzy,
[43:36] by malować obrazy abstrakcyjne, ale nie każda artysta podejmie
[43:40] taką decyzję. To zacząć robić i nie każdy
[43:43] potrafi to robić, ale to jest temat na inny podcast.
[43:47] Nie bo bardzo mi się marzy, żeby zrobić podcast o nie każdy może
[43:51] chlapać jak Jackson pollock, bo mnie też to bardzo denerwuje,
[43:56] dlatego że ja uważam, że dobra abstrakcja tworzona przez
[43:59] świadomego artystę jest interesująca i od razu widać,
[44:03] kiedy jest malowany przez artystę, a nie przez jakąś
[44:07] osobę, która sobie randomowo postanowiła zostać artystą.
[44:12] Skończyła kurs u jakiejś pseudo artystki.
[44:15] I teraz wszystkie te profile na Instagramie z tymi abstrakcja mi
[44:18] wyglądają dokładnie tak samo nie tylko pod względem sztuki, ale
[44:22] też pod względem całego fidum, więc no takich czasów się
[44:27] doczekaliśmy. Ja oczywiście przygotowując ten
[44:30] podcastem nie bazowałam wyłącznie na książce, ale też
[44:33] jej na artykułach na różnych źródłach, na wypowiedziach osób,
[44:37] które znały dwurnika i oglądałam też wywiady, bo jest kilka
[44:42] ciekawych wywiadów z edwardem Górnikiem, gdzieś tam na
[44:44] youtubie, więc też możecie sobie je obejrzeć.
[44:47] No i Dwurnik twierdził, że jego abstrakcyjne obrazy są naprawdę
[44:52] piękne. Dosłownie takie nazywał i bardzo
[44:55] był z nich dumny. On mówił, że to są obrazy
[44:58] idealne. One mogą wisieć i w muzeum, i
[45:00] gdzieś tam wiecie na recepcji u Dentysty także widzicie.
[45:04] To był czł. Który miał naprawdę?
[45:09] No dobre podejście, bo był swojej sztuki i też wielkie ego,
[45:14] ale dotarłam do jakiś tam akademickich wywodów, ludzi ze
[45:17] świata sztuki, którzy naprawdę bardzo mocno szydzili, że po co
[45:22] on w ogóle tworzy kiepską abstrakcję, skoro potrafi
[45:25] malować dobre obrazy? Zresztą cała kariera była
[45:30] porównywana do kariery andiego warhola, no bo dwurnik, jakby w
[45:34] całym życiu stworzył 5000 obrazów na płótnie, 14000 prac
[45:39] na papierze i 3,5 tysiąca. Grafik a wiemy to stąd, że
[45:44] dwurnik miał wiele magazynów i on bardzo mocno dokumentował
[45:49] swoją pracę i swoją twórczość. Także to jest bardzo rzetelne.
[45:54] No ale oni ci ludzie ze świata sztuki mówili, że stworzył jakby
[45:59] taką fabrykę łatwo schodzących obrazów.
[46:03] I ja muszę wam przyznać, że ja się bardzo cieszę, że nie mam do
[46:07] czynienia z tymi snobami ze światka artystycznego.
[46:13] Śmietanki artystycznej. Może tak powiem lekko skisłej w
[46:17] swych wywodach i cieszę się, że mogę wam przedstawiać wspaniały
[46:21] świat sztuki. Nie nadęty i taki przyjemny wy
[46:26] odbiorze, bo mi osobiście bardzo ciężko, nieprzyjemnie czyta się
[46:30] te wywody, dlatego często jak mnie prosicie, żebym zrobiła
[46:33] podcast jakiś się obecnych młodych, dobrze zapowiadających
[46:37] się artystach, to ja po prostu nie mam na to ochoty, bowiem
[46:40] więcej niż powinnam i ja wolę wam przedstawiać właśnie tych
[46:44] znanych wybitnych artystów gdzieś tam.
[46:47] Z rejonów Rozpustnego Paryża czy chociażby właśnie takich jak
[46:52] Edward Dwurnik, który był bardzo przekorny.
[46:57] I nie przejmował się opiniami innych i tak jak już mówiłam 2
[47:01] razy z przyjemnością bym opowiedziała wam jeszcze więcej
[47:05] od górniku, ale myślę, że jeszcze kilka lat poprowadz.
[47:10] Niewinną sztukę, dlatego Wszystko przed nami.
[47:13] Mam nadzieję, że wam się podoba postać Edwarda dwurnika.
[47:17] Myślę, że jest nietypowa. Może dzisiaj było więcej faktów
[47:21] z jego życia, ale myślę, że one też bardzo dużo wnoszą do tego,
[47:26] jak będziecie oglądać jego sztukę.
[47:28] Opisałam kilka obrazów, bo wydało mi się to bardzo istotne,
[47:31] żebyście jak będziecie na jakieś wystawie, no to trochę więcej
[47:35] rozumieli. Dlaczego dane serie powstawały i
[47:38] to, że wiecie, jakby zaczynał swoją karierę w czasach peerelu.
[47:42] Też było bardzo ważne i powiem wam, że ktoś mi ostatnio pisał z
[47:46] moich obserwujących, że był był ostatni dzień wystawy.
[47:51] Właśnie Edwarda dwurnika. Chyba Klaudia mi pisała, ja
[47:53] byłam taka zazdrosna, bo nawet nie widziałam o tej wystawie i
[47:57] ja ciągle mówię o tym, że muszę pojechać tu i tam i ciągle to
[48:00] odkładam. No bo wiecie, dużo pracy trzeba
[48:03] płacić zus trzeba nagrywać podcasty i robić nowe projekty.
[48:06] Czym się ogromnie jaram, ale chyba kurde trzeba zacząć w
[48:10] końcu jeździć i prasować te garsonki.
[48:12] No bo jakby zaraz się wiecie obudzę.
[48:15] I będę już na emeryturze i nie będę miała siły, żeby jeździć na
[48:18] te wystawy, a z ogromną przyjemnością zobaczyłabym na
[48:21] żywo pracę Edwarda dwurnika. Wydaje mi się, że nigdy nie
[48:24] widziałam jego pracy na żywo. Jeżeli Wy byliście na tej
[48:27] wystawie, no to dajcie mi znać wy komentarzach na spotify'u czy
[48:31] na youtubie czy na Instagramie jak było, jakie są odczucia, bo
[48:35] ja w ogóle bardzo lubię jak wy mi wysyłacie na przykład, że
[48:38] jesteście na jakiejś wystawie, czy to w Polsce, czy za granicą
[48:41] jakieś kilka zdjęć z tego wyjazdu, bo ja wtedy się trochę
[48:43] czuję tak jakbym z wami podróżowała.
[48:46] Ja wiem, że to jest inne odczucie, kiedy Wszystko widzi
[48:50] się na żywo, ale i tak jest to niesamowita, więc bardzo wam
[48:54] dziękuję. Ale to jeszcze nie koniec, bo ja
[48:56] na koniec chcę wam przeczytać. Ostatnią odpowiedź Edwarda
[49:00] Dwurnika wy tej książce. Myślę, że jest bardzo wymowne.
[49:05] Przytoczę historię, którą opowiedziała mi pani profesor
[49:08] Wanda go polakowska, kiedy byłem jeszcze na studiach, pani
[49:12] profesor miała Pracownię Ceramiczną i eksperymentowała z
[49:15] barwnikami syntetycznymi w proszku.
[49:18] No i chorowała na owice i ktoś jej powiedział, niech pani
[49:21] zostawi to okropne pigmenty. Nie warto tracić zdrowia, a ona
[49:25] mu odpowiedziała dla sztuki warto poświęcić nawet zdrowie.
[49:29] Podpisuje się pod tym obiema rękoma, bo jak wspominałem sam
[49:34] złapałem choroby zawodowym, która dotyka lakierników i
[49:37] malarzy. Niech będzie, że w imię sztuki
[49:39] cokolwiek by się działo, malarstwa nie odpuszczę, nic
[49:43] mnie nie powstrzyma, choćby zębami będę wylewał farbę na
[49:48] płótno. Piękny i wymowny Cytat, tak jak
[49:51] zawsze powtarzam dla artysty, jednak zawsze najważniejsza jest
[49:56] sztuka i myślę, że nie wiem na przykładzie, chociaż fridy Calò,
[49:59] która leżała w łóżku przez większość swojego życia, a i tak
[50:03] tworzyła piękne i wspaniałe obrazy, jakby nie ma przeszkód,
[50:08] więc mam nadzieję, że wam się podobał ten dzisiejszy podcast.
[50:11] Mam nadzieję, że będziecie chcieli się zagłębić jeszcze w
[50:14] sztukę Edwarda dwurnika. Ja wam obiecuję, że jeszcze
[50:18] nieraz będę o nim wspominała, bo jest to naprawdę ciekawy.
[50:21] Chyba mój ulubiony Polski artysta i myślę, że jeżeli macie
[50:27] ochotę, No to polecam wam przeczytać tę książkę, moje
[50:30] Królestwo Jezus wydawnictwo Czarne powinno mi płacić za
[50:35] reklamowanie, ale akurat bardzo lubię ich książki nie tylko o
[50:38] artystach. Bardzo lubię serię o Ameryce,
[50:43] ale dobra, to jest nieistotne. Moi drodzy ja jak zwykle
[50:46] dziękuję wam za słuchanie i dziękuję moim niewinnym
[50:50] patronką. Już pierwsze listy i paczki z
[50:53] podziękowaniami. Dzisiaj wysłałam na poczcie, nie
[50:56] było to łatwe, ponieważ każdy, kto kiedykolwiek był na poczcie
[51:00] polskiej, to wiekie to jest wyzwanie, więc jeżeli chcecie
[51:04] również zostać moimi patronami, to będzie mi niezwykle miło i
[51:09] was zapraszam do tego. A już niedługo jak dojdą
[51:13] pierwsze paczki? No to zobaczycie co jest w
[51:15] środku, więc mam nadzieję, że wam się to spodoba.
[51:18] A ja jak zwykle biorę swoje winko i wznoszę za was
[51:22] wszystkich chir sik. Idę tworzyć kolejne projekty.
[51:26] W końcu jest dopiero 23, 36, więc jeszcze dzień jest młody.
[51:33] Także słyszymy się już w kolejny czwartek do usłyszenia pa.

Shows are listed from Apple Podcasts' charts and directory, and Podcast Index where it is used. Every show and episode belongs to its publisher and plays from the publisher's own feed; this site hosts none of them.