# 88. Andy Warhol: Król POP ARTU cz.1

An episode of [Nie-winna Sztuka](https://invisiblenetwork.ai/podcast/1834906739), 15 Feb 2024, 1 h 04 min.

Audio: https://anchor.fm/s/9531ea30/podcast/play/82703014/https%3A%2F%2Fd3ctxlq1ktw2nl.cloudfront.net%2Fstaging%2F2024-1-17%2F68f7dc3d-0a43-d308-c26a-beb35551cd7b.mp3

Największa Ikona świata POP ART! Andy Warhol żył tak intensywnie, że stwierdziłam, że nie wypada powierzchownie opowiedzieć Wam o jego życiu! Podzieliłam podcast na 2 części, dzisiaj opowiem Wam o jego trudnym dzieciństwie w mieście nazywanym piekłem i o początkach jego drogi ku sławie! O kontrowersyjnych fetyszach i opiniach, których nie powinno wypowiadać się na głos. Miłego słuchania, Marika Szwal.

## Transcript

[0:00] Cześć, Witam was w kolejnym niewinnym odcinku.
[0:03] Dzisiaj opowiem wam o andy warhol u o ojcu pop Artu,
[0:08] którego chyba wszyscy znamy, którego ja osobiście nazywam
[0:12] ojcem mojej sztuki, a pieszczotliwie papą Worr Holem i
[0:16] uwierzcie mi, dowiecie się w końcu czegoś nowego our holu, a
[0:20] nie samych podstaw. Jakie znajdują się w Internecie
[0:24] był połączeniem Marlona brando i Merlin Monroe, a ze swoich
[0:29] słabości zrobił ikoniczną kreację własnej legendy.
[0:33] Ale moi drodzy andy, jak wielu z najbardziej znanych artystów,
[0:38] bardzo lubił kreować swoją postać, więc wersji jego
[0:41] życiorysu jest więcej niż odcinków mojego podcastu.
[0:45] Ja bazuje na Biblii jego życia, z której korzystałam pisząc
[0:48] licencjat już wiele lat temu, ale powiem wam szczerze, że moje
[0:54] postrzeganie go jako człowieka i również jako artysty bardzo się
[0:59] zmieniło tamtego czasu. Aż sama byłam w szoku, ale od
[1:04] początku urodził się w USA. W Pittsburgu w Pensylwanii w
[1:08] 1928 roku, chociaż wywiadach często żonglował różnymi datami
[1:12] swoich narodzin, ale to chyba było dosyć popularne wśród
[1:16] bohemy, która zapewne nie chciała się zestarzeć nie tylko
[1:20] w oczach innych, ale i może przede wszystkim w swoich nie od
[1:24] zawsze był andy more holem to jest fraza, która jest
[1:29] powtarzana non stop i wszędzie, bo on oryginalnie nazywał się
[1:32] Andriu Urshoola. Jego rodzice pochodzili ze
[1:36] Słowacji, chociaż to. Jest naprawdę duży skrót
[1:40] myślowy, ale tak naprawdę nieistotny w dzisiejszym temacie
[1:44] od razu zacznę od ciekawej ciekawostki, ponieważ Legenda
[1:48] głosi, że endi zmienił swoje nazwisko przez przypadek.
[1:52] Podobno czasopismo magazyn, dla którego robił zlecenia,
[1:56] publikując pierwszy raz jego ilustracje, podpisał ją błędnie
[2:00] jako warhol, a nie warhola i indianemu się to bardzo
[2:03] spodobało, więc już tak zostało. Od tego czasu po dziś dzień cały
[2:08] świat nazywa go. Andy Murray, ale nie zdziwi was
[2:12] fakt, że tych wersji zmiany nazwiska było naprawdę sporo.
[2:17] Wychowywał się, że tak to ujmę w normalnej rodzinie klasy
[2:20] robotniczej. Jego ojciec nie pił, nie
[2:23] uprawiał hazardu, co niedzielę, chodził z rodziną do Kościoła, a
[2:27] to wszystko było rzadkością w tamtej społeczności, więc może
[2:31] nie taka normalna jak na pittsburg.
[2:33] Tutaj też powstało wiele mitów, apropo ich ubóstwa i braku
[2:37] pieniędzy, jak na przykład historia, którą pamiętam do
[2:40] dzisiaj. Bo podobno nie mieli zbyt wiele
[2:43] pieniędzy, więc często jedli zupę pomidorową firmę cambell.
[2:47] Stąd pomysł na jeden z jego najbardziej znanych si to
[2:50] druków. Nie jest to do końca prawdą,
[2:52] ponieważ ojciec jego był bardzo pracowity.
[2:55] Jego matka również dorabiała na boku, by gdzieś tam wspomóc
[2:59] budżet rodziny, więc przez długi czas wiedli standardowe życie
[3:03] pod względem finansowym, ale w historii rodziny najgorsze
[3:07] okazał się wielki kryzys, który dotknął nie tylko rodzinę
[3:10] warhola, ale był też no największym kryzysem
[3:13] gospodarczym w historii kapitalizmu.
[3:15] Na skalę globalną. Zresztą wszyscy mieszkańcy
[3:18] pittsburga wypowiadali się bardzo niekorzystnie o miejscu,
[3:22] w którym dorastali, mówiąc tak wygląda piekło, jeśli istnieje
[3:28] także jak widzicie, było to najlepsze miejsce dla
[3:31] kogokolwiek, ale ludzie no musieli sobie radzić i wiem, że
[3:35] rzadko powiadam o rodzicach czy dzieciństwie w niewinnych
[3:39] podcastach, ale tutaj mam kilka ciekawostek i powiem wam
[3:44] szczerze, że jakby cała biografia warhola jest tak
[3:47] ciekawa i te rzeczy z dzieciństwa są bardzo istotne.
[3:50] Jakby w późniejszym? Obrazie tego, jakim człowiekiem
[3:54] stał się warhol, że jednak na chwilę przy pniemy w tamtych
[3:59] czasach mama dla warhola była bardzo ważna.
[4:02] Opowiadałam wam w ostatnim podcaście o tym, jak nie do
[4:05] końca świadomie skrzywdziła N Diego, ale bardzo zainteresował
[4:09] mnie fakt, że wraz z mężem przyjechała do Ameryki i mimo że
[4:13] mieszkali w niej już 10 lat przed urodzeniem ostatniego
[4:16] dziecka, czyli andiego, to Julia nie znała ani słowa po
[4:20] angielsku. To mnie zawsze szokuje w
[4:22] emigrantach, ale nie mnie oceniać.
[4:24] Bo ona twierdziła, że znaleźli się na ziemiach amerykańskich.
[4:29] Nie bez powodu znaleźli się tutaj, by cierpieć dokładnie tak
[4:33] samo jak cierpię za nich Jezus Chrystus.
[4:37] Kto mnie zna? Ten ma przed oczami minę, jaka
[4:40] teraz maluje się na mojej twarzy?
[4:43] Już z tego można w ogóle wywnioskować, jak religia była
[4:46] ważna dla rodziny warhola. Z tego co pamiętam, niedziela
[4:50] była tak ważnym dniem, że po mszy warhol olowie nie mogli już
[4:54] wychodzić z domu. Nie mogli oglądać telewizji, ani
[4:57] nie mogli się bawić. Musieli siedzieć z rodzicami w
[5:00] eleganckich ciuchach i ewentualnie słuchać opowieści.
[5:04] Mamy Julii i może też was zaskoczy fakt, że nawet nie
[5:08] mogli sobie rysować, wycinać, nie mogli robić czegokolwiek
[5:12] musieli siedzieć z rodzicami i tak naprawdę przez cały dzień.
[5:17] Ja nie wiem, co oni mogli robić. No bo ile Julia mogę opowiadać
[5:20] tych historii, ale słuchajcie, to co jest na pewno ważne.
[5:24] A propos, właśnie jeszcze mamy Julii.
[5:26] To właśnie język angielski nie ma co ukrywać.
[5:29] W końcu troszeczkę się go nauczyła, ale na naprawdę marnym
[5:35] poziomie tamtych czasach wiecie, no nie było zbyt wiele rozrywki.
[5:38] Na pewno nie na takim poziomie jak mamy teraz, więc matka
[5:42] warhola bardzo często opowiadała im im, czyli morfologii i 2
[5:47] braciom historyjki, a podobno robiła to wspaniale i andy
[5:51] uwielbiał jej słuchać. Oczywiście robiła to w ojczystym
[5:55] języku, bo tylko w takim cała rodzina mogła rozmawiać będąc w
[5:59] domu. Jak się przekonacie później andy
[6:02] warhol miał ogromny kompleksy, a propos języka angielskiego, ale
[6:07] też chyba z dobrych rzeczy już na zawsze podziwiał Kobiety,
[6:11] które potrafiły pięknie opowiadać i nie ma co ukrywać.
[6:15] Endi był jej wdzięczny, kiedy czytała mu książki po angielsku,
[6:19] nawet jak się nie rozumiał ani słowa, to też jest istotny wątek
[6:23] właśnie dorastania w Pittsburgu, ponieważ endi wraz z braćmi
[6:27] polem i jonem byli wręcz poniżani za swoje problemy.
[6:31] Z językiem angielskim, jak zresztą wiele dzieci emigrantów,
[6:35] dzieci, innych nacji i właśnie to mocno odbije się już w
[6:40] dorosłym życiu warhola, który będzie Małomówny, ponieważ nigdy
[6:44] nie uważał by jego poziom językowy był wystarczający, mimo
[6:48] że urodził się przecież w Stanach.
[6:50] Jeżeli chodzi o edukację warhola, to wspominałam wam
[6:54] ostatnio, że przez to, że był bardzo chorowitym dzieckiem,
[6:58] głównie uczył się w domu. No bo w szkole był wyśmiewany
[7:01] przez swoje pochodzenie. Jak wam wspomniałam.
[7:04] Swój wygląd, ponieważ chorował na pląsawica, miał takie
[7:08] niekontrolowane spięcia mięśni, jego całe ciało pokryte było w
[7:12] czerwono brązowe plamy i miał bardzo jasne i rzadkie włosy też
[7:16] z powodu choroby plus, jakbyście to określili obecnie, był po
[7:22] prostu niezręczny społecznie. Nie muszę wam wspominać, że
[7:25] dzieciaki w pewnym wieku potrafią być naprawdę okrutne,
[7:29] więc jego mama postanowiła uczyć go w domu. w Stanach jest to
[7:33] legalne. Niestety, bo tak naprawdę nikt
[7:36] nie ma nad tym kontroli. No ale nie o tym główną rozrywką
[7:40] podczas chorowania i przebywania w domu były właśnie magazyny o
[7:45] znanych ludziach i komiksy, które przynosiła mu jego mama
[7:48] Julia. On uwielbiał siadać i wycinać
[7:51] zdjęcia gwiazd, przeglądać je i tworzyć kolaże.
[7:54] Mama Julia uwielbiała na niego patrzeć i tak naprawdę już w
[7:57] tamtym momencie go rodzice oboje wiedzieli o tym, że andy Warhol
[8:03] to jest początek Wielkiej trwającej do dzisiaj legendy.
[8:07] Nie, no tak naprawdę po prostu wiedzieli, że.
[8:09] Zdecydowanie ich syn ma talent artystyczny i nigdy tego nie
[8:13] negowali. Endi poszedł na studia do
[8:16] carnegie mellon University w Pittsburgu.
[8:19] Po pierwszym roku wyobraźcie sobie, postanowiono go skreślić
[8:22] z listy uczniów, ale jedna nauczycielka pani twixxx
[8:26] wstawiła się za nim i dzięki temu endi mógł poprawić egzamin
[8:30] podczas wakacji. I widzicie, jak jedna osoba,
[8:33] która zauważy w was wyjątkowość, może zmienić całe wasze życie.
[8:38] Szkoła tak naprawdę stresowała. Diego, ale no, nie ma co się
[8:42] dziwić, jak całe życie trzymany był pod kloszem, więc no, gdzie
[8:46] miał nauczyć się tych relacji międzyludzkich?
[8:48] Przecież każde dziecko uczy się i w przedszkolu, w szkole, na
[8:52] podwórku. No to wszystko przychodzi bardzo
[8:55] naturalnie. Andy studiował właśnie na tym
[8:58] Uniwersytecie, ale w przyszłości jako znany już król pop artu
[9:02] często mówił, że nigdy w ogóle nie uczęszczał na Uniwersytet,
[9:06] albo że nic mu te studia nie dały.
[9:09] On lubił naprawdę zmieniać wersję swojego życiorysu.
[9:13] To też zawsze wszystko gdzieś to tam w osi czasu się mniej więcej
[9:17] zgadzało i oczywiście było to kolejnym elementem jego kreacji.
[9:22] Albo może swego rodzaju awersji do tamtych czasów po
[9:26] zdecydowanie nie miał łatwo podczas edukacji, ale wydarzy.
[9:31] Było się coś bardzo ciekawego, ponieważ podczas tych felernych,
[9:35] że tak powiem letnich poprawek poznał 70 letniego nauczyciela,
[9:40] który dał mu chyba najważniejszą radę, jaką pedagog może dać
[9:44] młodej, wrażliwej osobie do jasnej cholery andi przestań
[9:48] wreszcie rysować, żeby mnie zadowolić, czy dostać dobrą
[9:51] ocenę. Rysuj tak jak widzisz, nie
[9:54] obchodzi mnie czy to wypadnie dobrze czy źle musisz to zrobić
[9:57] tak, żeby tobie się podobało inaczej nie będzie to warte
[10:00] funta kłaków do cholery z tym co ja myślę.
[10:03] Tobie musi się podobać niezależnie od tego, co sądzą o
[10:07] tym inni i moi drodzy. Jak ja to przeczytałam, to aż
[10:11] zaparło mi dech nie do pomyślenia są takie słowa na
[10:14] uczelni, na której ja studiowałam.
[10:16] To zawsze profesor wiedział lepiej i zazwyczaj starał się.
[10:20] No na studentów przekabacić na swoją stylistykę.
[10:24] Tutaj nie mówię oczywiście o podstawach techniki, tylko
[10:28] właśnie o stylistyce, w której tworzył profesor, który no nigdy
[10:33] w życiu jakiś większych sukcesów nie osiągnął.
[10:35] I uważam, że to jest przepiękny Cytat.
[10:39] Myślę, że wyrwał się dosyć mocno w mojej świadomości, jak go
[10:43] pierwszy raz przeczytałam i mam nadzieję, że i was zachwyci, ale
[10:48] jeszcze muszę wam nakreślić lekko klimat czasów, w których
[10:52] studiował andy. Ponieważ wtedy studenci
[10:55] wydziałów artystycznych, młodzi artyści gardzili kulturą masową
[11:00] nie do pomyślenia było, aby coś No popularnego mogło interesować
[11:05] artystów. No chyba, że chodziło o lód czy
[11:08] człowieka pracy. Sztuka to sztuka, a wszystkie
[11:12] inne głupoty to jest Hollywood brzmi nie wiarygodnie patrząc na
[11:16] to, co andy robił jako artysta, prawda?
[11:18] I to jest dowód na to, że każdy wielki, wybitny, wręcz ikoniczny
[11:24] twórca zawsze łamał schematy. Nigdy nie szedł za modą albo
[11:29] tym, co robiła, co myślała. Większość jest z zabrzmiał jak
[11:34] orędowniczka rewolucji, a ja po prostu kocham wszystkich, którzy
[11:39] są sobą i. No mają własne zdanie, a to moi
[11:42] drodzy nie jest tak popularne, jak wielu się wydaje,
[11:46] szczególnie w tych czasach. Ale wejdźmy już powolutku w
[11:50] świat sztuki. Jeszcze co prawda tej
[11:52] studenckiej, ale tu jest bardzo interesujący wątek, ponieważ
[11:57] andi na drugim roku zaczął używać pewnej techniki, która
[12:00] potem towarzyszyła mu przez lata.
[12:03] Mówi się o tym technika odbitej kreski.
[12:05] Polega ona na tym, że bierzemy 2 kartki, łączymy je taśmą tworząc
[12:10] taki jakby zawias no i po jednej stronie malujemy tuszem.
[12:14] I jak jeszcze jest mokry, to odbijamy go na tej drugiej
[12:17] kartce. Myślę, że większość z nas za
[12:20] dzieciaka robiło dokładnie coś podobnego, odciskając takie
[12:24] kleksy. I Endi twierdził, że wpadł na
[12:27] ten pomysł, gdy pewnego razu rozlał mu się atrament i jest to
[12:32] oczywiście prawdopodobne. Ja nawet nazywam to nie
[12:35] przypadkami, ale wydaje mi się, znając już trochę warhola jego
[12:41] życie, że bardziej zrobił takie capsa rap CAP.
[12:45] Od artysty imieniem Ben Chan, a czemu nie do końca wie, że mu w
[12:50] jego historię z wymyśleniem nowej techniki moi drodzy,
[12:54] ponieważ to z czego zasłynie za parę lat, czyli multiplikacji ja
[12:58] swoich si to druków została przez niego potworny.
[13:01] Solona od jajo, na której wystawę kiedyś wybrał się i
[13:07] dziwnym trafem po niej zaczął Multipli likować właśnie swoją
[13:11] sztukę, a na wystawie ku samy były jej prace z multi
[13:15] publikowane. To prawda, jako takie tło
[13:17] częściej performance u, ale jednak w każdym razie na
[13:22] ostatnim roku studiów dostał pracę w pittsburg skim
[13:25] magazynie. No była to praca marzeń.
[13:28] Powiem wam, bo wiecie, co musiał robić, przeglądać numery wołga i
[13:33] harper Bazaar w poszukiwaniu pomysłów brzmi bardzo dobrze i
[13:38] za każdą godzinę dostawał 50 centów fifti centów.
[13:43] Przepraszam i pamiętają. Zawsze mnie bawią, bo jak głupie
[13:49] żarty, pamiętajmy, że to były w ogóle inne czasy, więc te 50
[13:53] centów to było sporo hajsu, ale to co mnie rozbawiło to fakt, że
[13:57] warhol przyznał, że chyba nigdy nie znalazł ani jednego pomysłu
[14:02] w tych magazynach, ale za to uwielbiał dyrektora plastycznego
[14:06] artystycznego. Chociaż on był nazwany
[14:08] plastycznym larrego wolmera, nie za to, jakim był elokwentnym
[14:13] mężczyzną, tylko za to, że pracował w Nowym Jorku i że z
[14:18] niego przyjeżdżał do pittsburga. Widzicie niewielkie wymagania co
[14:23] do człowieka, mimo że wizja Nowego Jorku, jak widać bardzo
[14:28] go ekscytowała sam jeszcze wtedy nie myślał o wyjeździe, no bo to
[14:33] wiecie duże przedsięwzięcie dla kogoś, kto właśnie jest
[14:36] wychowywany pod kloszem. Ale prawda jest taka, że lary to
[14:39] jest jedyna osoba, którą on wspomina ze swojej przeszłości
[14:43] jako jego inspiracja i to on opowiedział mu historię.
[14:47] To taka dygresja o salvadorze dalim.
[14:50] Także widzicie, zazwyczaj mówię o bohem rozpustnego Paryża o
[14:56] Pablo Picasso Łempickiej, a tym razem rysuje nam się obraz
[15:00] bohemy artystycznej Nowego Jorku, a wielu z was chciało
[15:04] takie historie, ale wracając do tematu, Lary wraz z Salvadorem
[15:09] dali pokazali wyłożoną futrem wannę na wystawie domu
[15:13] towarowego bo on Twitter no i doszło między nimi do sprzeczki
[15:17] i gdy dali, próbował usunąć swoje dzieło.
[15:20] No to z hukiem wypadło ono przez szybę.
[15:23] Na piątą aleję dali znalazł się nawet na krótko w więzieniu.
[15:28] Na skutek tego zdarzenia, ale jego wystawa tak czy siak
[15:32] odniosła ogromny sukces, bo wiadomo, że z jakąś tam
[15:36] kontrowersją sensacją to zawsze łatwiej.
[15:39] Ja nie słyszałam nigdy o tej historii Salvadora, także miło
[15:43] było o nim poczytać właśnie w biografii N Diego i moi drodzy
[15:47] poza ciekawą ciekawostką była to też lekcja dla warhola, że nawet
[15:52] artysta takiego kalibru. Sam Salvador dali, który już
[15:56] wtedy był na szczycie szczytów, zniża się do dekorowania wystaw
[16:00] domu towarowego. No w cudzysłowie zniża, ale no
[16:04] znacie te wielkie ego artystów? To bardzo ważne, bo ja zawsze
[16:11] wam opowiadałam, że wielu artystów właśnie tak zarabiało,
[16:13] ale na początku swojej kariery. No, ale gala akurat bardzo
[16:17] lubiła pieniądze, więc powiedzmy, że zmuszała Salvadora
[16:21] do różnych poczynań i właśnie teraz moi drodzy w tej chwili
[16:25] pracujemy garsonki. I jedziemy do miasta, które
[16:29] nigdy nie śpi, no w końcu, ponieważ dzięki pracy u Larrego
[16:33] zaoszczędził pieniądze i wraz z dwójką przyjaciół wybrał się.
[16:38] Powiedzmy zbadać teren. Oczywiście wziął pod pachę
[16:42] portfolio z pracami i wyruszył na podbój 2 miejsc.
[16:46] Najpierw do siedziby magazynu Glamur nie widziałam, że glamur
[16:50] motyle lat, gdzie rozmawiał z Tiną Fredrich, które mianuje
[16:55] siebie jako tą, która odkryła m biego warhola, a drugim miejscem
[17:01] to było oczywiście museum of Modern art, czyli moma, w którym
[17:04] pierwszy raz w życiu zobaczył na żywo prace Picassa, matiza czy
[17:09] właśnie blaszana, o którym wam wspominałam.
[17:12] Przy tym techniki odbieranej tych kleksów to znaczy kradzież,
[17:19] ale bardzo mi się podoba to sformułowanie dygresja kolejna,
[17:23] bo ostatnio wpadli do mnie moi przyjaciele, którzy niedawno
[17:27] byli w normie i poprosiłam ich o pokazanie zdjęć, bo uwielbiam
[17:30] oglądać zdjęcia z podróży, szczególnie z galerii sztuki i
[17:34] przyznam nieskromnie, że znałam każde jedno dzieło i autora,
[17:38] jakie mi pokazali. A mówię o tym, bo parę lat temu
[17:42] jak ja odwiedzałam moment, to nie miałam takiej wiedzy.
[17:45] Jak teraz dzięki niewinnej sztuce, więc to nie tak, że
[17:49] tylko wam zapewniam swego rodzaju art rozrywkę.
[17:53] Ja zapewniam sobie mega edukację dzięki przygotowywaniu dla was
[17:57] tych podcastów, za co oczywiście bardzo dziękuję.
[18:02] No także moi przyjaciele powiedzieli, że mariko widać
[18:05] progres u ciebie, co mnie bardzo ucieszyło, a tak w ogóle, jeżeli
[18:10] wybieracie się do Nowego Jorku, to napiszcie do mnie na
[18:13] Instagramie. Wiem, że niektórzy już pisali,
[18:15] to podam wam kilka takich nieoczywistych mniej
[18:18] turystycznych miejsc ze sztuką. Których nie ma zazwyczaj w
[18:22] przewodnikach. No ale wracając do warhola.
[18:26] Zacznę od cytatu Alberta Goldmana.
[18:30] Każdy student malarstwa i wzornictwa marzył o wyjeździe do
[18:34] Nowego Jorku i o pracowni to słowo pracownia miało niezwykłą
[18:39] moc większą niż seks czy rżnięcie, ponieważ zawierało w
[18:43] sobie całe życie. To było coś najzdolniejsi i
[18:47] najbardziej niezależni ściągali latem do Nowego Jorku i
[18:51] podejmowali od kogoś pracownię za 18 $ miesięcznie z wychodkiem
[18:56] na podwórku. 1949 rok moi drodzy warhol już na stałe wyrusza z
[19:02] przyjacielem do Nowego Jorku. To były czasy, kiedy królowała
[19:05] abstrakcja i było bardzo wielu ekspresjonistów.
[19:09] Czas, kiedy Jackson polok wyzwolił wyobraźnię Ameryki i
[19:14] jej energię twórczą, chlapał jak szalony, mówiąc kolokwialnie.
[19:19] O tak to były w ogóle niesamowite czasy i Jackson
[19:23] pollock zdecydowanie zapisał się gdzieś tam na kartach historii.
[19:27] No ale co łączyło warhola jego przyjaciela Filipa i
[19:31] Abstrakcjonizm Stów? Na pewno brak gotówki, wszyscy
[19:35] młodzi i ambitni artyści z wielkim ego, by utrzymać się w
[19:40] Nowym Jorku, musieli podjąć się uwłaczających ich zdaniem prac,
[19:44] czyli zatrudniać się jako graficy czy ilustratorzy.
[19:48] Gdzie teraz? To są bardzo dobrze płatne
[19:50] prace, chociaż wtedy też były. Bo tutaj wiecie musicie
[19:52] zrozumieć fakt, że oni, artyści, młodzi, ambitni uważali to wręcz
[19:58] za swego rodzaju prostytucje artystyczną.
[20:01] Ale endi był inny. Myślał też całkiem inaczej niż
[20:05] większość jego młodych znajomych.
[20:08] On szanował wszystkich ludzi, potrafił mimo swojej
[20:11] wstydliwości zjednać sobie ludzi, co ułatwiło mu szukanie
[20:15] pracy. Wiecie, w ogóle taka fajna
[20:18] historia, bo on nawet przynosił kwiatki dla pań recepcjonistek,
[20:22] kiedy szedł na rozmowę o pracę. I kiedy one go takie zdziwione
[20:26] zaskoczone pytały, że z jakiej to okazji on odpowiadał po
[20:30] prostu, że jest pani bardzo miła.
[20:33] Uważam, że to jest naprawdę urocze.
[20:36] No potem już nigdy nie był taki uroczy wobec ludzi, ale te
[20:39] początki były wspaniałe i tutaj nie wiem, czy chodziło właśnie o
[20:44] przekupienie tych pań. One nie miały nic do gadania tak
[20:47] naprawdę, ale myślę, że na pewno czuły się bardzo wspaniale i
[20:53] myślę, że endi również gdzieś tam odganiał swoją samotność tak
[20:57] wielkim miejscu. Mieście, jakim był Nowy Jork i
[21:01] oczywiście, że jego znajomi spitz Burgas czy jego bracia
[21:05] mówili, że on sobie tam nie poradzi, że nic nie osiągnie w
[21:08] takim wielkim mieście, w którym jest ogrom zdolnych ludzi.
[21:13] Jego mama Julia strasznie się stresowała, że andy jest tak
[21:16] daleko od domu całkiem sam. Czytajmy bez niej.
[21:20] Ale jak już wszyscy wiemy, bardzo się myliła.
[21:23] Co nie zmienia faktu, że andy warhol dopóki nie ściągnął, mamy
[21:27] potem do siebie. Jak już był znany, to on
[21:29] codziennie wysyłał jej pocztówkę.
[21:31] I w tych pocztówkach, no nie wiem czy codziennie mógł pisać
[21:34] coś ciekawego, ale ja znalazłam takie pocztówki, gdzie on
[21:37] potrafił napisać. Cześć mamo, wszystko ok.
[21:39] Jutro się odezwę także, no fajnie miło i tutaj chcę wam
[21:44] opowiedzieć historię z pierwszego zlecenia dla Glamur
[21:48] Tina naczelna pisma zachwyciła się Aparycją Mur Hola chciała w
[21:53] ogóle, by coś dla niej stworzył, bo nie dość, że był sympatyczny
[21:58] wyglądał dosyć nietypowo. No to też spodobały jej się jego
[22:02] szkice. Tylko, że ona się bała, że andy
[22:04] Warhol nie zdąży w jeden dzień, a wszyscy wiemy moi drodzy, jak
[22:08] taka szansa działa na młodych artystów.
[22:11] Myślę, że nie tylko adrenalina po prostu strzelała jak bąbelki
[22:15] z noworocznego szampana i po zapewnieniu przez warhola, że da
[22:20] Radę zrobić na jutro ilustrację, ich było kilka.
[22:24] Poprosiła go o rysunki butów, no i mówię, no to był złoty okres
[22:28] mody Nowego Jorku. To właśnie Nowy Jork wyznaczał
[22:30] trendy, więc endi wrócił do swojej małej pracowni.
[22:34] I stworzył Rysunki, bardzo dużo stworzył tych rysunków, które na
[22:39] drugi dzień zaniósł do redakcji Glamur TINA była no powiem wam
[22:43] szczerze zdziwiona, ponieważ buty na rysunkach były
[22:47] zniszczone i używane. I no było to zaskakujące
[22:50] wytłumaczyła w ogóle warhol polowi swoje zdziwienie, że no
[22:54] tak być nie może, że jest to produkt do sprzedania i on musi
[22:58] być jak najpiękniejszy. Na pewno nie może być używany i
[23:01] starty i tak oto andy dostał jakby kolejną szansę.
[23:05] Naprawił swoje rysunki i to były pierwsze ilustracje, który
[23:09] zostały właśnie opublikowane na łamach magazynu Glamour.
[23:13] Powiem wam szczerze, że to jest big deal, nawet jak na obecne
[23:17] czasy. Pewnie większość z was, którzy
[23:20] za bardzo nie interesują się poparciem no jednak kojarzą
[23:23] warhola z portretami Merlin Monroe albo z Bananem, ale te
[23:27] rysunki są całkowicie inne, chociaż już czuć w nich taki
[23:32] styl poparto owego warhola te krechy tam gdzieś mocne
[23:36] obrysowanie i. Nie było to takie standardowe
[23:39] szkice, a raczej buty, które wyglądały jak odrysowane, tak
[23:44] przekaz tylko z kilkoma gdzieś tam plamami koloru.
[23:48] Dokładnie tak jak później on tworzył te swoje sito druki,
[23:51] więc ja wam powiem szczerze, że nigdy w całej historii mojego
[23:56] trzydziesto kilkuletniego życia nie widziałam ani jednego
[23:59] realistycznego rysunku andiego warhola.
[24:02] Każdy rysunek jaki kiedykolwiek widziałam, pomijając te jakieś
[24:05] dosi to druków, on był jak od rysowany.
[24:10] I ja szczerze wam. Powiem, że może w jakiś albumach
[24:13] takich konkretnych, poświęconych tylko morfologii mogłabym to
[24:17] znaleźć, ale. No to jest pierwszy artysta,
[24:20] który jakby miał zasłynął z bardzo prostej sztuki, ale ja
[24:24] nie widziałam, czy miał faktycznie podstawy, chociaż no
[24:28] skończył studia artystyczne, więc mogę tylko domniemać, więc
[24:32] jeżeli ktoś ma jakąś ogromną wiedzę o andym albo o poparcie,
[24:36] to dajcie mi znać czy czy on w ogóle potrafił rysować, bo
[24:40] trochę takie wnioski mi się nasuwają, że chyba nie potrafił.
[24:43] Jestem bardziej intrygujące. Sprawdziłam, przeszukałam
[24:47] Internet, nic nie znalazłam, a wiecie, że Jestem dobra w
[24:50] riserczu? Wybaczcie, ale dzisiaj Jestem
[24:52] bardzo skromna jak sama oczywiście wstawiam wam zdjęcia
[24:55] tych butów, tych pierwszych rysunków ilustracji.
[24:58] W sumie do magazynów na Instagrama, żebyście mogli sobie
[25:01] oglądać w trakcie słuchania i tutaj już mała ciekawostka o
[25:06] samych butach. Po pierwsze endi był fanem nie
[25:09] tylko butów, ale i stóp nazwalibyśmy go stóp lekarzem.
[25:13] Dzisiaj był fetyszystą, no to jest lepsze określenie.
[25:17] Uwielbiał całować buty swoich kochanków.
[25:21] Jeszcze takiej nie znałam, ale no, widzicie wszystko przed
[25:27] nami, a po drugie, kiedyś mój przyjaciel, dokładnie ten sam to
[25:31] niedawno był w normie. Zdziwił się, że nie podobają mi
[25:34] się niuanse, kiedy było takie ogromne bum, parę lat temu na te
[25:39] buty i co było dziwne, bo okazało się, że właśnie andy,
[25:43] którego jak wiecie, zawsze uwielbiałam, nosił niuanse,
[25:47] rozbawiła mnie strasznie ta ciekawostka, bo.
[25:50] No to, że Mb warhol nosił New Balance, no nie zmieni mojego
[25:54] zdania i nie zaczną mi się one nagle podobać także super
[25:59] ciekawa Dygresja dobra, wracamy do merytoryki Marika, no w
[26:03] tamtym czasie andi powoli piął się już po szczeblach tej
[26:08] magazynowej drabiny, bo w środowisku i lustra torów
[26:13] właśnie od pism odnosił ogromne sukcesy.
[26:16] No ale krytycy sztuki nie byli przychylni dla nich.
[26:20] Oczywiście ilustrowanie gazety nie było.
[26:24] Sztuką znalazłam recenzję z Pięćdziesiątego dziewiątego roku
[26:29] z New York Timesa. Krótka, ale treściwa rysunki
[26:33] Andiego Warhola są fry wolnymi błahostkami in excelsis i no był
[26:39] to ciężki czas dla niego, ponieważ na horyzoncie pojawił
[26:42] się jasper Jones, czyli inny przedstawiciel amerykańskiego po
[26:46] partu. Jeżeli nie kojarzycie po
[26:48] nazwisku, to na pewno skojarzycie po sztuce, ponieważ
[26:52] jest to artysta, który tworzył obrazy z flagą amerykańską.
[26:56] I oczywiście, no swoim nowym stylem w tamtym momencie
[27:00] wzbudził sensację na tyle, że w ogóle podczas wystawy zostały
[27:04] sprzedane aż 3. Jego prace, w tym flagi, tarcze
[27:07] i liczby i to nie jakiemuś prywatnemu kolekcjonerowi, tylko
[27:13] właśnie momy, czyli muzeum of Modern art no znowu powiem wow
[27:20] to był w ogóle czas, który zapowiadał gwałtowne przemiany w
[27:23] sztuce w latach sześćdziesiątych.
[27:26] Oczywiście, że był. Na zazdrosną sukces Jaspera, ale
[27:29] wydaje mi się, że bardziej go to po prostu zmotywowało.
[27:34] I tutaj moi drodzy przechodzimy do najbardziej magicznego
[27:37] momentu w życiu andiego warhola. Ponieważ poparto nie powstał w
[27:42] Stanach, a w Anglii. Otóż Pomińmy więc warhol wcale
[27:46] nie był pierwszym przedstawicielem po partu, gdzie
[27:50] myślę, że wiele osób tak myśli, ale osobiście przyznam, że chyba
[27:54] najważniejszym, zadziornym i takim który no jak?
[27:58] Inny po prostu rozumiał całą jego esencję, ale jak bywa
[28:03] podczas każdej rewolucji, nawet tej takiej wewnętrznej nie
[28:07] wydarzyła się ona w kilka sekund, bo warhol, mimo
[28:10] ogromnego entuzjazmu, nie mógł znaleźć odpowiednich tematów do
[28:14] stworzenia przełomowej sztuki. I wtedy w ogóle w gronie
[28:18] przyjaciół powiedział właśnie takie zdanie Wszyscy powtarzają,
[28:23] że z czasem wszystko się zmienia, ale to my sami musimy
[28:27] spowodować zmiany. Ja się oczywiście zgadzam w 100
[28:31] procentach, nic poza akcją nie spowoduje dojścia do momentu,
[28:36] który sobie. Zakładamy i wyobraźcie sobie, że
[28:41] endi wybrał się do sklepu plastycznego i spotkał w nim
[28:44] znajomego, który zapytał się go, andino, co teraz robisz?
[28:48] A andy odpowiedział, Zaczynam po opart, bo nie cierpię
[28:52] abstrakcyjnego ekspresjonizmu. Po prostu nie cierpię.
[28:56] To jest dosyć poetyckie, że nie cierpią abstrakcji, która jest
[29:00] krytykowana prawie tak samo często jak sam poparł wy jego
[29:04] wykonaniu i pierwszą próbą zaczęcia po partu było użycie
[29:09] symboliki. Których każdy pracujący w
[29:11] reklamie nienawidził broń, dolary, puszki z jedzeniem,
[29:16] wiecie, no to były takie główne tematy albo się robiło tematy
[29:19] typu jakieś reklamy, właśnie jedzenia ciuchów tutaj, jeżeli
[29:24] chodzi o broń czy dolary, no to jakby pieniądze rządzą światem.
[29:29] A propos też wojen dużo ciężkich tematów jakby myślę, że w każdej
[29:33] pracy w każdej dziedzinie są tematy, których my jako
[29:37] pracownicy nienawidzimy poruszać, bo są już po prostu
[29:41] oklepane i irytujące. I Warhol wycinał te symbole z
[29:46] gazet no bo jakby to było coś co zna nie dość, że wycinał od
[29:49] małego no to jeszcze pracował w gazetach i on wklejał te symbole
[29:53] na białe tło zamalowywać czarną farbą fragmenty reklam, żeby
[29:58] pozostał sam symbol i pozwalał wtedy by farba skapy wała i mi
[30:03] się osobiście wydaje, że to jest takie nawiązanie do tego
[30:06] znienawidzonego abstrakcjonizm mu no bo mimo że był
[30:09] znienawidzony no to jednak był modny był na niego teraz szał
[30:14] więc troszkę chciał nawiązać. To oczywiście było ogromnym
[30:17] błędem, No ale. Każdy artysta musi coś takiego w
[30:23] swoim dorobku popełnić. No i nie ma co ukrywać.
[30:26] Obrazy były brzydkie i bardzo banalne.
[30:29] Biła w ogóle od nich taka złość i pogarda do samego siebie, że
[30:34] ja po prostu wiem, że warhol się wkurzał, że on coś takiego
[30:37] stworzył. No ale.
[30:40] Nie ma co ukrywać. To był po prostu proces i jeden
[30:43] w ogóle z jego znajomych opisał te obrazy.
[30:45] Tak robił to właściwie z przymusu.
[30:48] Musiał to zrobić jako ktoś, kto zajmował się sztuką reklamową,
[30:52] która była w swej istocie, niebotycznie miałka endi musiał
[30:56] usprawiedliwić się przed samym sobą, że działa na tym polu.
[31:00] Uczynienie z tego sztuki to był sposób na pozbycie się
[31:04] niepokoju. To właściwie dla wielu jest
[31:07] sztuka stawić czoło obrazom powodującym nerwowe napięcie,
[31:12] aby je złagodzić. I może była w tym odrobina
[31:16] prawdy, ale wydaje mi się, że moment właśnie całego tego
[31:20] procesu, w którym aż boli całe ciało, bo wiesz, że musisz
[31:24] zrobić coś, co siedzi głęboko w środku w tobie jest
[31:27] niewiarygodną udręką, ale też jest momentem, którego nie da
[31:31] się pominąć, żeby dojść dokładnie do.
[31:35] Tego, co mamy gdzieś tam w głowie, ale gdzieś za mgłą.
[31:40] Myślę, że ci, którzy mnie słuchają, a sami tworzą
[31:42] dokładnie wiedzą, co ja mam na myśli, bo jak ja rozmawiam z
[31:46] szumowską i mówię jej zresztą pewnie wiesz, co mam na myśli?
[31:50] No to zazwyczaj wie, ale nie zawsze.
[31:53] No ale moi drodzy my tutaj jesteśmy jak znajomi i siedzi
[31:56] siedzący gdzieś sobie przy winku przy kawie także no musicie mnie
[32:00] zrozumieć, że nie każdą rzecz potrafię przemienić się wy
[32:04] logiczne słowa. No ale drugą próbą Korhola była
[32:09] seria bohaterów z dzieciństwa Dicka Tracy, Papaja i Little
[32:13] Nancy. Ja osobiście przyznam, że znam
[32:15] tylko papa. Ja zresztą bardzo lubiłam i te
[32:19] obrazy z tamtego okresu nazwałabym kadrami z Komiksów,
[32:24] więc no mocne nawiązanie do innego przedstawiciela po partu,
[32:28] czyli do Roya lichtensteina, który również działał w tamtym
[32:31] momencie i andy bał się w ogóle, że te kadry bez napisów nie będą
[32:37] miały zbyt wielkiego sensu. No jakby całym klu tych komiksów
[32:41] zawsze są napisy, więc nie dziwne są jego obawy, ale
[32:45] wyobraźcie sobie, że on rozłożył jeden z obrazów przed sklepem,
[32:49] bo chciał sobie zobaczyć, jak wejdzie w interakcję z odciskami
[32:53] ludzkich butów. Czujecie w ogóle ten intensywny
[32:56] proces w poszukiwaniu stylu? Prawda?
[32:58] To jest dla mnie tak fascynujące.
[33:00] Ja wiem, że może dla was troszkę mniej, ale no ja Jestem dewiant
[33:04] wką sztuki. Jak ja czytam książki od tego
[33:07] roku to jest niesamowite jak ja w ogóle się jaram.
[33:12] Takimi myślenie znaczącymi dla większości szczegółami.
[33:17] No bo wyobraźcie sobie być tak zdesperowanym, że już jesteś
[33:21] gdzieś blisko, ale nie do końca wiesz gdzie, że widzisz kierunek
[33:25] i że ty kładziesz swoje dzieło sztuki, żeby ludzie je deptali
[33:28] jakby andy warhol dopiero gdzieś tam.
[33:30] No nawet nie był twórcą perform. Sensu raczej nie, no ale
[33:35] oczywiście to też nie było to, co on sobie wyobrażał.
[33:40] Chodził od galerii do galerii, ale nikt nie chciał wystawić
[33:43] jego nowej sztuki, ani tych rysunków, ani właśnie tych
[33:47] komiksów. No za każdym razem był odsyłany
[33:50] z kwitkiem i w końcu pewnego wieczoru, kiedy wpadł do niego
[33:55] znajomy nad rynka Andi zrobił mu prezentację 2 nowych dzieł.
[34:00] Ten znajomy w ogóle mówił, że to trochę było szokujące błędy.
[34:03] Oczywiście pokazywał mu swoje prace, ale nigdy w taki
[34:06] oficjalny sposób jak ta prezentacja.
[34:09] No i warhol postawił 2 Płótna pod ścianą.
[34:12] Oba przedstawiały butelkę Coca coli jedna była w stylu
[34:15] abstrakcyjnym, czyli jeszcze próbował coś z tego wycisnąć.
[34:20] Za to druga była takim prostym. Mogę to nazwać dziewiczym
[34:25] konturem otoczona jego znajomy powiedział, że ten abstrakcyjny
[34:29] jest beznadziejny jak cały nurt, ale za to ta druga prosta jest
[34:33] bezbłędna i tutaj cytacik to nasze społeczeństwo, tym
[34:38] jesteśmy jest absolutnie piękne i czysty.
[34:41] Powinieneś zniszczyć pierwszy i wystawić ten drugi.
[34:45] I tak oto andi upewnił się w przekonaniu, że chce
[34:49] przedstawiać przedmioty codziennego użytku jako swoją
[34:53] sztukę jako pop part. No i wiecie jakby sam pop part.
[34:57] No to nie jest tylko sztuka, ale jest to całość.
[35:00] Jest to też artysta kreacja, jakby ciężko oddzielić artystę
[35:04] od jego sztuki, ale to też temat na inną rozmowę, bo w tym
[35:09] momencie już powoli andy warhol zaczął wprowadzać prototyp
[35:13] nowego Diego, czyli takiego swojego nowego wizerunku, który
[35:18] teraz znamy. Bo kupił kilka srebrnych siwych
[35:22] peruk, takich bardzo tanich, których nigdy nie czesał.
[35:25] Nosił lekko przekrzywione, żeby jednak było widać, że to peruka,
[35:29] bo spod spodu wychodziło jego ciemne włosy.
[35:32] Zaczął w ogóle odpowiadać monu sylabami mamrotał, jakby no.
[35:37] Stąd też wiemy, wiadomo, że on miał tam według siebie jakieś
[35:40] problemy z angielskim. No ale on przez te wszystkie
[35:43] lata obcował z ludźmi w Nowym Jorku i z każdym rozmawiał,
[35:46] tworząc pełne poprawne zdania złożone, więc to była część
[35:50] kreacji. Odpowiadał, ty mi mamrotał.
[35:53] Wyobraźcie sobie, że to, co jest najciekawsze w tej całej kreacji
[35:59] owskiej, że on to wszystko zrobił ze strachu przed oceną i
[36:03] drwiną, bo dobrze pamiętał, jak ciężko było mu przetrwać w
[36:07] szkole, gdy wszyscy go wyśmiewali, więc postanowił
[36:10] podkreślać swoje wady, bo gdy sam siebie parodiował, no to
[36:15] nikt inny nie mógł już tego zrobić, nawet jak zrobił.
[36:18] No to skoro widział, że jemu to nie przeszkadza i go to nie
[36:21] boli, to jaki był w tym sens? Więc wydaje mi się, że to bardzo
[36:25] genialne posunięcie on jakby wiedział, że chce przedstawiać
[36:29] przedmioty codziennego użytku, że to go jarało i mniej więcej
[36:33] wiedział w jakim stylu chce to robić, ale nadal nie miał
[36:37] pomysłu na to, co może namalować.
[36:40] No i warhol rozmawiał pewnego razu właśnie ze swoją znajomą na
[36:43] ten temat, że on nie może znaleźć tematów do tworzenia
[36:46] swojej nowej sztuki i przeczytam wam fragment ich rozmowy.
[36:51] Nie wiem co robić Miriam, ty masz fantastyczne pomysły.
[36:55] Nie mogłabyś mi czegoś podsunąć? Mogę, ale będziecie to
[36:59] kosztowało endi tylko zapytał, ile i zaproponował jej 50 $.
[37:06] Wtedy Miriam zapytała Andiego, co lubisz najbardziej jedi tak
[37:11] się na nią spojrzał i powiedział, że no, nie wiem co
[37:15] lubię najbardziej. Miriam na to odpowiedziała
[37:18] pieniądze powinieneś namalować pieniądze i N jej przyznał, że
[37:24] to jest świetny pomysł. Oczywiście, że był świetny,
[37:26] ponieważ warhol lovi i całej jego rodzinie zazwyczaj
[37:29] brakowało pieniędzy. Jako młody, już po Students,
[37:33] jako młody artysta też. No nie przelewało mu się więc
[37:37] pieniądze były dla niego istotne zawsze i wtedy ta Miriam dodała,
[37:42] powinieneś namalować coś, z czym wszyscy spotykamy się na
[37:46] codzień, co każdy rozpozna na przykład puszkę zupy.
[37:51] No i nie ma co ukrywać, że to właśnie był przełomowy moment w
[37:55] życiu andiego. Dlatego tak fajnie rozmawiać z
[37:57] ludźmi, bo nigdy nie wiesz, kiedy nadejdzie inspiracja.
[38:00] No, ale to musi być interesujące.
[38:04] Człowiek tak naprawdę wersji apropo puszki zupy jest wiele w
[38:10] sensie tego, jak powstał ten pomysł, to jest chyba moja
[38:13] ulubiona i powielana przez N jego rola, ale prawda jest taka,
[38:17] że na drugi dzień endi poprosił mamę, by kupiła mu wszystkie
[38:20] dostępne smaki zup cambell, a było ich aż 32 sztuki i zaczął
[38:26] tworzyć szkice i wiecie no w poparcie artyści często
[38:29] korzystali z symboli danej epoki z przedmiotów codziennego
[38:33] użytku, ale endi postanowił przedmiot.
[38:36] Z dziennego użytku, czyli zupę fragment tak naprawdę martwej
[38:40] natury przedstawić w formie portretu.
[38:42] No ja uważam, że to jest genialne naprawdę i dzięki
[38:45] morfologii odbiorcy my mogliśmy poczuć, że nawet najprostsze
[38:50] przedmioty i najzwyklejszy temat mają w sobie duży ładunek poezji
[38:55] i wiele znaczą przyznacie, że on w tamtym momencie zburzył tym
[39:00] posunięciem tradycje malarstwa. Oczywiście większość środowiska
[39:06] go za to krytykowało. Ale od razu został też
[39:10] doceniony. No i nie da się też ukryć, że
[39:13] właśnie w tamtym momencie z takiej szarej myszki narodził
[39:17] się w najczystszej postaci artysta konceptualny.
[39:22] Sam zresztą warhol powiedział, nadaje komunikat dla mas.
[39:25] Moje obrazy podobają się zwyczajnym ludziom, ludzie
[39:29] inteligentni dopiero po latach docenili szkołę abstrakcyjnego
[39:33] ekspresjonizmu. Przypuszczam więc, że trudno
[39:36] intelektualistom uznać to, co robię za sztukę.
[39:39] Mnie żaden obraz nigdy nie poruszył.
[39:42] Nie chcę myśleć, łatwiej żyłoby się na świecie, gdybyśmy wszyscy
[39:47] byli maszynami. Tak czy inaczej, w końcu to nic
[39:51] nie znaczy. Nieważne co się robi moje prace
[39:54] i tak nie przetrwają. Używam taniej farby, no i
[39:58] kolejny raz nie zgodzę się z worka holem, ale może do
[40:02] konkluzji wrócę pod koniec, bo przypomniał mi się jeden
[40:06] fragment, skoro andy powiedział, że żaden obraz go nigdy nie
[40:10] poruszył. Co jest dla mnie osobiście
[40:13] bardzo szokujące i nie wiem, czy to tylko rodzaj gry właśnie
[40:18] kreowania siebie, nowego artysty.
[40:22] Czy faktycznie tak sądził, bo pomyślałam o tym, jak warhol
[40:26] wypowiadał się na temat Henriego matiza, bo jego nie interesowała
[40:31] sztuka Henriego, tylko fakt, że osiągnął tak wielką pozycję w
[40:35] świecie sztuki, że nawet wydarcie kawałka papieru i
[40:39] przyklejenie go do innego stawało się bardzo ważne i
[40:42] cenne. Pociągało go to, że matiza
[40:45] uznano za słynną powszechnie podziwianą postać.
[40:49] Muszę przyznać, że to jest bardzo przykry fragment, bo tak
[40:53] jak on na przykład powiedział, że te jego te jego prace nie
[40:57] przetrwają, że tak naprawdę nikt o nich nie będzie pamiętał.
[41:02] No to Jestem wręcz pewna, że to była forma jakiejś tam samo
[41:06] reklamy, ale fakt, że artysta potrafi powiedzieć, że żadna
[41:10] praca go nigdy nie poruszyła. Wiecie, no w jakimś podcaście
[41:15] się was pytałam o to, czy był obraz, przed którym się
[41:18] popłakali. To chyba było w podcaście, że
[41:21] faktycznie są osoby, które płaczą, widząc jakieś jego
[41:25] dzieło, które jest dosyć proste, a może i skomplikowane w
[41:30] odbiorze. I właśnie czytając takie
[41:32] fragmenty, jak ten o matizie? No to widzę, jak ogromnie
[41:37] dojrzałam od momentu, kiedy miałam pierwszą styczność z edim
[41:41] i z jego życiem. Jak bardzo zmieniło się moje
[41:43] postrzeganie i wrażliwość na sztukę?
[41:46] Teraz uważam to w ogóle za absurd.
[41:48] Wtedy jako młoda, naiwna studentka sądziłam, że warhol
[41:53] miał jaja, a dla mnie to jest zwykłe lekceważenie, ale
[41:58] domniemam, że to po prostu była swego rodzaju kontrowersja w
[42:02] jego wydaniu, bo ja nie wierzę, żeby ktokolwiek wrażliwy na
[42:05] sztukę mógł powiedzieć coś tak ohydnego moim zdaniem no bo co
[42:12] sztuka ma na celu właśnie wywoływać emocje.
[42:16] W każdym razie warhol. Szesnastą zupę z tego, co
[42:21] pamiętam w swojej pracowni miał gościa irvinga.
[42:25] To jest bardzo ważna postać w jego życiu i gdy irving zobaczył
[42:29] puszki, był zaintrygowany, bo ostatnim razem, gdy widział się
[42:34] z eddiem, ten malował komiksy, tym dłe, nudne, nic nie wnoszące
[42:38] do życia, na pewno nie do świata sztuki komiksy i zapytał się, co
[42:43] się zmieniło i co z tymi komiksami.
[42:45] A warhol odparł, że teraz portretuje zupę, bo.
[42:49] No nie ma co ukrywać. Lichtenstein lepiej malował
[42:52] komiksy i to jest bardzo trafne spostrzeżenie.
[42:55] Wiedział, że musiał zmienić front, dlatego, że skoro ktoś
[42:59] inny to robił i to jeszcze przed nim i robił to lepiej.
[43:02] No to po co ma powielać coś, co zdecydowanie nie będzie
[43:07] przełomowe w sztuce? I wtedy Irving, chociaż wydaje
[43:11] mi się, że to się czyta jakoś tak ring, ale no nie będę tutaj
[43:14] się wygłupiała. Irving zaproponował mu wystawę w
[43:17] leju i Andi był bardzo podekscytowany, ale nawet się na
[43:21] niej nie zjawił. I to jest mega ciekawa historia,
[43:24] ponieważ Irving wystawił wtedy 32 płótna, bo jeszcze wtedy nie
[43:29] były to sito druki, tylko o warhol malował na płótnach i ten
[43:33] Irving wystawił te płótna na one były dosyć małe na półkach
[43:37] swojej właśnie galerii i dodatkowo to, co mi się
[43:39] najbardziej spodobało, kupił kilkadziesiąt puszek zupy, kabel
[43:43] i ustawił z nich stos. Podpisując je u nas kupisz je
[43:48] tanio 60 centów sztuka wiecie tak jak na wystawie w jakimś
[43:52] sklepie i to jest totalnie wspaniałe, prawda?
[43:55] No no bardzo kreatywne przyciągające spodobało się też
[43:59] wielu dziennikarzom i osobom, które odwiedzały galerię i tutaj
[44:04] otworzyła się szufladka w mojej głowie, o której zapomniałam, bo
[44:08] jak wiecie pisałam licencjat o holu, a z racji, że studiowałam
[44:11] na uczelni artystycznej. No to poza pracą pisemną
[44:15] robiliśmy również dyplom na zaliczenie dyplom artystyczny.
[44:19] Ja oczywiście nawiązywałam do tematu swojej pracy do po partu,
[44:23] bo bardzo lubię, jakby kreować taką.
[44:27] Rację, która się łączy i która do siebie pasuje, i to wtedy
[44:31] zainspirowana ikoną pop artu, czyli andy more holem stworzyłam
[44:35] swoje własne ikony, które tworzy do dzisiaj.
[44:38] Wiecie, na zamówienie dla moich klientów?
[44:40] Moja obrona nie odbywała się na uczelni, a w galerii BA no bo
[44:45] nie wyobrażałam sobie wystawiać sztuki w jakiejś salce, nie jak
[44:48] to miała być sztuka, no to już na grubo i stworzyłam wtedy
[44:52] prawie 300 sztuk ikon każda miała 20 X 20 cm, więc.
[44:58] Był to bardzo duży projekt, szczególnie, że wielu studentów
[45:02] robiło po prostu 5 obrazów albo 5 rysunków.
[45:05] No ale to nieważne. No i na tych ikonach tak jak po
[45:08] dziś dzień znajdowały się przeróżne gwiazdy ze świata
[45:12] Hollywood. Do tego było też 5 dużych sito
[45:15] druków ku czci. Oczywiście ojca po partu i to o
[45:20] czym zapomniałam właśnie ta szufladka, bo jedna ściana
[45:24] galerii BA była przeszklona, więc umieściłam na niej ścianę
[45:28] ze srebrnych czystych puszek. No takich jak od zupy campbell z
[45:32] bez etykiety a na środku znajdowała się jedna jedyna
[45:37] puszka koloru złotego z napisem fig ment, czyli wymysł.
[45:42] Nie wiem czy czasami tak się nie nazywała obrona mojego dyplomu i
[45:45] już wiem skąd wziął się ten pomysł.
[45:48] To nawiązanie zapewne właśnie czytałam o tym w książce, na
[45:53] której właśnie teraz bazuje. W ogóle.
[45:55] Pamiętam, że wtedy obecny już teraz dyrektor mojego
[45:58] Uniwersytetu wyjął tą złotą puszkę ze środka powiedział
[46:01] Marika. Przecież ona nie pasuje do
[46:03] środka, no tak jakbym była tak głupia i wstawiła jedną
[46:07] niepasującą bez zamysłu sztukę puszki.
[46:11] No ale moi drodzy no nie ma co się z nimi kłócić, jakby wiedzą
[46:15] lepiej. No w każdym razie super to
[46:18] wszystko wyglądało, ale o tym kiedyś wam na pewno opowiem
[46:22] więcej, tylko nie mogłam się oprzeć, no bo to jest mocne
[46:25] nawiązanie i mi bardzo dziwne rzeczy przychodzą do głowy i w
[46:29] tym momencie mi się przypomniało właśnie to o tych puszkach i
[46:32] uważam, że to był naprawdę bardzo ciekawy.
[46:35] Dyplom jak na naszą uczelnię na wystawie w L.
[46:39] Już wracając do warhola sprzedano kilka z płócien.
[46:42] Każdy kosztowało po 100 $ i dla andiego to była kupa kasy nie ma
[46:46] co ukrywać, ale Irving chciał odkupić wszystkie jakie zostały
[46:50] i dogadali się także on mu da 1000 $ bo warhol właśnie tak
[46:55] wycenił resztę tych płócien, ale Irving zapytał się czy może mu
[47:00] wysyłać 100 $ miesięcznie i warhol się zgodził.
[47:03] No bo jakby był była to gotówka. Stale napływającą na jego konto,
[47:08] więc myślę, że to był dobry wybór, bo tak to by przehulał
[47:12] wszystko na jakieś bajki dla starbucksa.
[47:15] No i w tym czasie andi nadal malował przedmioty codziennego
[47:18] użytku, ze spiżarni swojej mamy znowu tam była Coca Cola kawa no
[47:24] i inne puszki z jedzeniem, ale strasznie go męczyło.
[47:28] Powielanie w kółko tych samych przedmiotów, no bo on tak jak
[47:31] tutaj namalował 32 puszki no to też nie malował nigdy jednego
[47:35] obrazu tylko różne jakby te same ale o różnych smakach.
[47:39] I wtedy ktoś z jego otoczenia opowiedział mu o sitodruku i to
[47:43] właśnie był krok milowy i wydaje mi się najbardziej przełomowy
[47:47] moment dla N Diego, bo w końcu mógł tworzyć wiele odbitek bez
[47:51] większego wysiłku. No i w szybkim tempie ja już wam
[47:55] opowiadałam, jak robi się sitodruk.
[47:57] To jest wspaniała technika technika, która na zawsze będzie
[48:02] kojarzyła się z andy more holem i to nie tylko mi, tylko myślę,
[48:06] że większości ludzi związanych ze sztuką sitodruk jest bardzo
[48:10] prosty. Yy i bardzo dużo można zrobić
[48:14] odbitek w jednym momencie. Na początku odbijał tylko proste
[48:18] fotografie, które kolekcjonował od dzieciństwa.
[48:20] No i wyobraźcie sobie, że najpierw brał kartkę papieru
[48:23] albo płótno takie nie obite malował tam jakieś plamy i potem
[48:27] przyjeżdżał sitodrukiem jakby jedną warstwę czarnej farby i
[48:30] już miał gotową sztukę. To co istotne i co było kolejnym
[48:35] przełomem to fakt, że w dniu, kiedy zamykano jego wystawę w
[48:38] elei wydarzyła się ogromna tragedia, ponieważ zmarła Merlin
[48:43] Monroe. W sumie to odebrała sobie życie.
[48:46] To był 4 sierpnia 1962 roku i to wtedy Endi postanowił, bazując
[48:50] na zdjęciu, które posiadał zrobić serię sitodruku z Merlin
[48:56] Monroe, które są i koniecznymi symbolami jego sztuki.
[49:00] I znalazłam też dziwny Cytat end jego po śmierci Merlin, więc
[49:05] muszę tutaj wprowadzić dygresję, no bo na razie mówię wam o
[49:09] takich chyba niezbyt ciekawych ciekawostkach, a tu musi być
[49:12] jakieś mięcho i kontrowersja, żeby się miło słuchało.
[49:16] Andy po śmierci Merlin powiedział, tak, nie
[49:19] powstrzymywał bym mądrą od samobójstwa.
[49:22] Myślę, że każdy powinien robić co chce, a jeśli była przez to
[49:26] szczęśliwsza, to właśnie tak powinna była to zrobić.
[49:31] No i powiem wam, że bardzo mocno mnie zszokował ten Cytat, bo.
[49:37] Wydaje mi się bardzo niestosowny, chyba trochę nie
[49:41] mam siły dzisiaj na wnikanie i na dyskutowanie na ten temat,
[49:45] ale myślę, że wszyscy się ze mną zgodzicie, że no samobójstwo nie
[49:50] ma nic wspólnego ze szczęściem i tutaj.
[49:55] I została przekroczona ogromna granica przez warhola, chyba że
[50:01] miał inne pojęcie samobójstwa. No ale jest to ostateczność i no
[50:06] lepiej o tym chyba nie rozmawiajmy w tym momencie, ale
[50:08] chciałam, żebyście wiedzieli, no bo mnie to aż zmroziło jak
[50:12] przeczytałam coś takiego i to nie jest ostatni Cytat a propos
[50:16] śmierci, który was zszokuje. Uwierzcie mi jakby dopiero wtedy
[50:21] poznacie prawdziwe oblicze end jego warhola no ale wracając do
[50:24] portretów Merlin. On użył zdjęcia z filmu Niagara
[50:28] ze 1953 roku. Najpierw namalował rozbudowane
[50:31] tło. Zarys głowy ramion cienie na
[50:36] powiekach, ustach i twarzy. Wydaje mi się, że to mógł robić
[50:40] ręcznie, po czym nałożył na to dróg właśnie serii graficzny
[50:44] wzięty z czarno białego zdjęcia Merlin i on stworzył wtedy 23
[50:48] portrety. Zaczął od złotej Merlin, takiej
[50:50] mniejszej, którą miał osobiście widziałam w muzeum of Modern
[50:53] art, która wisi przy toalecie przy schodach tragedia, a
[50:57] skończył na tym, że powtórzył 100 razy twarz Merlin na
[51:02] płótnie, które miało ponad 3,5 m szerokości.
[51:06] Czyli miał rozmach ten nasz word holek pewnie kojarzycie te
[51:10] Merlin? No to są takie ma bardzo
[51:13] soczyste barwy, jaskrawe, bardzo intensywne i endi pytany o taki
[51:18] dobór kolorów. No to było dosyć kontrowersyjne.
[51:22] Czy miały coś konkretnego symbolizować?
[51:25] Odpowiedział, że tak, tak, to jest piękno i ona jest piękna, a
[51:30] jeśli coś jest piękne, to wy ładnych kolorach i tyle albo
[51:34] jakoś tak no nie powiecie, że alok Francja najwyższych lotów.
[51:40] Dużo uruchomia właśnie wypowiedzi w tym stylu, że
[51:43] jakbyśmy usłyszeli je na codzień, no to byśmy się
[51:46] zszokowani. No że w ogóle taka osoba należy
[51:50] do bohemy wrażliwych. Intelektualistów, no ale on taki
[51:58] był, czy to była gra czy to była kreacja?
[52:01] Czy faktycznie był taki? Wydaje mi się, że to była
[52:03] kreacja, ale tutaj widzę, że ja go cały czas tylko
[52:06] usprawiedliwiam. A kto to wie?
[52:08] Bo przyznam wam się, że oczywiście oglądałam wywiady z
[52:11] nim na YouTubie niesamowicie ubogie wy słowa, bardzo mocno
[52:18] niedopowiedziane. Generalnie zrobię dygresję, a
[52:21] propos jego wypowiedzi, ponieważ wszystkie rozmowy z nim były
[52:24] pełne niedomówień. No to już jest oczywiste.
[52:27] Mówił kilka słów i robił pauzę. Zastanawiał się nad tym, co
[52:31] powiedział. No to trochę wyglądało tak,
[52:35] jakby bardzo ostrożnie wypowiadał każde słowo
[52:38] analizował wypowiedziane zdanie. Robił w ogóle jakieś dziwne
[52:42] zapętlenia lub mową rzecz dowcipnie albo paradoksalnie
[52:47] wyglądał tak, jakby w głowie prowadził różne rozmowy w tym
[52:50] samym czasie i mi się trochę wydawało, bo on cały czas miał
[52:53] oczywiście całą swoją armię. Już w pewnym momencie, która go
[52:56] otaczała, ludzi jakiś tam artystów.
[52:58] Muzyków. No i on coś tam odpowiedział
[53:01] dziennikarzom. Potem zaczynał zagadywać tych
[53:04] ludzi. Strasznie dziwnie się ogląda te
[53:07] wywiady, chociaż jest to ciekawe, ponieważ nie ma ich
[53:10] zbyt wiele, a na pewno wiele się z nich nie dowiecie.
[53:14] No ale na szczęście warhol nagrywał wszystko na dyktafon,
[53:18] ale to o tym jeszcze wam opowiem.
[53:20] Pisał też pamiętniki, także dlatego jest tak dużo informacji
[53:25] z jego życia, bo jakby z samych wywiadów to byśmy chyba nawet
[53:28] jego nazwiska nie znali. No, ale wracając do tych wsi to
[53:31] druków, czyli do jego sztuki, to wyobraźcie sobie, że andi po
[53:35] zrobieniu sito druków Merlin zaczął robić wersję wszystkich
[53:39] swoich dzieł, jakie dotychczas stworzył ręcznie gdzieś tam na
[53:43] obrazach i pisarz nowojorski RON Sukiennik pisał Tak Serigrafie
[53:49] Warhola wykonana ze zdjęcia marylin Monroe oddziałują niemal
[53:53] tak jak fordy schodzące z linii montażowej.
[53:56] Wszystkie identyczne, choć każdy w innym kolorze.
[53:59] I to był właśnie ogromny zarzut wobec warhola.
[54:02] Że niby jak może nazywać to sztuką, skoro nie ma w tym
[54:07] oryginalności i wyjątkowości, jest to zwykła produkcja.
[54:12] Dosłownie dlatego błoto porównane do tych fordów.
[54:16] No i dodam że sitodruk i serii grafia to jest dokładnie to samo
[54:19] jest nazywane wymiennie jest to grafika warsztatowa czyli
[54:23] stricte dróg a nie no niepowtarzalna sztuka w oczach
[54:27] wielu no i w definicji oczywiście z drugiej strony poza
[54:32] zarzutem tworzenia kopii. Oskarżony był za samą tematykę.
[54:38] Przecież no to było nie do pomyślenia, żeby zupy robić
[54:42] sztukę. Kiedy pytano go o to właśnie
[54:45] mówił, chciałem Namalować coś, co jest nicością.
[54:48] Szukałem czegoś, co byłoby esencją nieistnienia i to było
[54:53] to i to właśnie teraz zaczyna się złoty okres po partu, bo
[54:59] wszystko się zmieniło. Wystawy w ogóle opuszczali tacy
[55:02] artyści jak Mark rothko, którzy rezygnowali ze współprac z
[55:06] galeriami. Który zaczęły wystawiać
[55:08] artystów, poparto no bo no oni do dzisiaj nawet nie są
[55:12] doceniani. Także ogromne nazwiska jeszcze
[55:14] żyjących artystów opuszczały mury galerii.
[55:18] To było, myślę, że szokujące i nigdy wcześniej o takim ruchu
[55:23] nie słyszałam, ale wiecie, co było najważniejsze?
[55:26] Fakt, że ludzie zaczęli rozmawiać, a nie ma nic bardziej
[55:30] wartościowego niż właśnie polemika na temat sztuki.
[55:33] Dyskusja w ogóle na takie bardzo niewygodne tematy było czuć w
[55:38] powietrzu ogromne zmiany w świecie sztuki.
[55:41] Dlatego myślę, że zawsze ekscytowała.
[55:43] Się okresem po partu, bo poparte wszedł na salony i nie zamierzał
[55:47] ich szybko opuszczać, a wszedł naprawdę z Buta.
[55:51] W tamtym czasie warhol wystawił serię sitodruku właśnie z
[55:54] Merlin. Tam było też 100 sztuk sitodruku
[55:57] z puszkami cambell psa, 100 sztuk butelek Coca coli także
[56:01] widzicie, no ten sitodruk pozwolił mu powiększyć skalę i
[56:06] wszystko to robiło ogromne wrażenie.
[56:08] No bo to były ogromne formaty, wielkie formaty i powielone w
[56:12] różnych kolorach i to była niesamowita moc jego prac,
[56:16] czyli. Miały Duży format i było ich
[56:18] bardzo dużo. No i miały takie bardzo proste
[56:22] jakby tematy, ale od razu rzucały się w oczy, kiedy
[56:25] wchodziło się gdzieś tam na salę galeryjnych.
[56:28] Największy w ogóle pisma jak nowojorski time pisali, że tak
[56:33] lekko powiem okrutne rzeczy na temat warhola, ale dzięki takiej
[56:37] sensacji zyskał rozgłos i mógł robić wszystko, na co miał
[56:41] ochotę. Jeden z krytyków napisał, że
[56:44] takie straszne, że aż cudowne to kiczowate, więc stwarzamy się.
[56:48] W kiczu no i No widzicie, nic się nie zmieniło od lat
[56:52] sześćdziesiątych nadal czy piszą dobrze czy źle?
[56:55] No to dają duże możliwości różnym osobom.
[56:59] Teraz jest pytanie, no czy chcemy być zapamiętani jako ktoś
[57:04] o kim pisano złe rzeczy czy o kimś o kim pisano pochlebne
[57:12] opinie, ale właśnie bazujące na talencie na wiedzy się wydaje,
[57:16] że to fajniejsze, ale nie miałabym o czym opowiadać, gdyby
[57:19] oni wszyscy byli tacy uli z ani. Nie wiem czy was szokuje, ale
[57:23] wielu z jego przyjaciół, znajomych czy członków rodziny
[57:27] nawet twierdziło, że on zmarnował swój talent, jakby no
[57:31] nie wiedząc jeszcze, że są świadkami historii, ale uważali,
[57:34] że te sito druki to jest dno i myślę, że to najbardziej bolesna
[57:38] ocena, dlatego, że to były najbliższe jemu osoby, ale
[57:42] wydaje mi się no że prawdziwy przyjaciel nie powiedziałby
[57:44] nigdy czegoś takiego, szczególnie jak znali warhola no
[57:47] to wiedzieli, że nie jest konwencjonalnym człowiekiem, a
[57:51] co dopiero artystą. Ale ważnym aspektem oczywiście
[57:54] był fakt, że andy to wszystko robił ze świadomością z
[57:58] premedytacją, co oczywiście nie zmienia faktu, że w
[58:01] sześćdziesiątym drugim roku stał się synonimem złej sztuki.
[58:05] Dosłownie wszystkie pisma tak o nim pisały, ale również no
[58:09] sztandarem nowej ery także. No myślę, że win win nie każdy
[58:14] wygrywa, bo warhol zawładną wyobraźnią mediów i publiczności
[58:19] jak żaden inny artysta z jego pokolenia i nawet mówiono, że
[58:24] andy. To był pop, a pop to był andy.
[58:27] Uważam, że to jest w ogóle wspaniałe, bo czy publiczność
[58:30] czy krytycy go podziwiali czy krytykowali?
[58:34] No to wzbudzał sensację. Wzbudzał emocje, czyli to, co
[58:37] dla mnie jest esencją i definicją sztuki i powiem wam
[58:40] też, że sam endi mocno się zmienił, bo no jakby nie miał
[58:43] wyjścia, od kiedy zaczęło być o nim głośno i miał takie nowe
[58:48] kredo, które mówiło, żeby nie myśleć o tworzeniu sztuki, tylko
[58:52] po prostu ją tworzyć i też jak wam wspominałam na początku
[58:56] doszedł do perfekcji z. Jakby uwypukleniu swoich wad i
[59:01] nie tylko chodziło o jego kompleksy związane z wyglądem,
[59:05] bo miał ogromne kompleksy na punkcie swojego wyglądu, ale też
[59:09] negatywne opinie na temat jego sztuki.
[59:11] Sam określał ją jako nicość, która nie przetrwa tak jak wam
[59:15] wspominałam tym samym, jakby odbierając możliwość wyrażania
[59:19] opinii przez krytyków. No bo skoro go to nie ruszało
[59:23] oficjalnie, no to nie miało sensu dla wielu, by próbować
[59:27] wbić mu szpilkę. Oczywiście ja Jestem wręcz
[59:29] pewna, że to tylko taka postawa i maska, bo.
[59:32] Nie ma co ukrywać, że krytyka dzieła, szczególnie w tak
[59:35] negatywnej narracji, jest bolesna dla artysty, chociaż
[59:39] nawet na przykładzie Picassa wiemy, że ma to sens jest wręcz
[59:43] wskazane w jego mniemaniu, bo Pablo lubił jak ludzie jak
[59:47] krytycy krytykowali i nie rozumieli jego sztuki.
[59:51] Czuł, że jest ponad nimi i że właśnie robi coś odpowiedniego,
[59:55] że łamie schematy, skoro ludzie mu nie przyklaskują.
[59:59] No ale andi bardzo różnił się od rola pod każdym jednym względem
[1:00:03] i on uważał, że to odbiorca ma decydować.
[1:00:07] Czy to, co tworzy artysta mu się podoba, czy go odpycha?
[1:00:11] Mówił, że w czasie, kiedy oni odbiorcy o tym dyskutują, on
[1:00:16] powinien po prostu tworzyć jeszcze więcej sztuki i
[1:00:19] pamiętajmy, że przed War holem przed poparciem sztuka łączyła
[1:00:23] się z ideologią głęb jakąś tam głęboką myślą, przekazem i w
[1:00:28] przypadku USA był to krytyczny stosunek do głupoty
[1:00:32] amerykańskiego stylu życia, a warhol postanowił, jakby
[1:00:36] postawić wszystko na głowie. I stworzył.
[1:00:39] Można to nazwać swego rodzaju postawą, która negowała
[1:00:43] dotychczasowe postrzeganie tej amerykańskiej głupoty.
[1:00:46] Chyba to co najważniejsze, a jeszcze ani razu o tym nie
[1:00:49] wspominałam. To fakt, że warhol zburzył takie
[1:00:52] złudne wyobrażenie związane z kulturą wysoką.
[1:00:56] I właśnie z tym faktem, że za sztuką musi stać pewna idea, bo
[1:01:01] zobaczcie, jak często wspominam o elitaryzm mie, który istnieje
[1:01:05] w świecie sztuki. Zawsze o tym mówię, bo
[1:01:08] chciałabym trochę to zburzyć. Dlatego ten podcast wygląda jak
[1:01:11] wygląda i andy bardzo mocno udowodnił, że bez względu na to,
[1:01:15] z jakiej klasy pochodzisz, to nie ma w jego sztuce nic, czego
[1:01:20] żadna z klas nie mogłaby zrozumieć, że jedynym
[1:01:23] wyznacznikiem jego sukcesu był fakt, że jego dzieła się bardzo
[1:01:27] sprzedawały, więc nikt nie mógł odebrać mu jego pozycji, co
[1:01:31] zapewne było niewygodne dla wielu.
[1:01:35] No, ale też sam nie ukrywał, że on tworzy sztukę dla mas i andy
[1:01:38] warhol. Jak nikt w tamtych kręgach miał
[1:01:41] ogromne wyczucie. Pospolitości, która objęła ona
[1:01:45] odbiorców. No taka sztuka była im na pewno
[1:01:48] bliższa. Łatwiej było zrozumieć puszkę o
[1:01:51] ironio, zupy niż jakieś skomplikowane tematy wojenne czy
[1:01:56] związane z rewolucją. Prawda?
[1:01:59] Ale pamiętajcie, że to też jest taki mocny skrót myślowy, bo
[1:02:02] chodzi tutaj o całość tego wy, jakim mieście Andy warhol
[1:02:08] Dorastał. Jak to życie wyglądało?
[1:02:10] No pamiętacie, że ci ludzie z PiS gurgacza mówili i
[1:02:13] porównywali to miejsce? Dopiekła, jakby on zawsze był
[1:02:17] klasą robotniczą jedną z najniższych klas.
[1:02:20] Wyśmiewane są więc myślę, że też takie utarcie nosa elitarnym.
[1:02:29] Pręgą związanym ze sztuką może było przypadkowe, a może było
[1:02:34] bardzo mocno przemyślane. I właśnie ta narracja od tej
[1:02:38] pospolitości czy jakieś tam klasie średniej nie powinna być
[1:02:44] źle odbierana? Dla mnie to jest bardzo ciekawe,
[1:02:47] ale moi drodzy na tym kończę pierwszą część o andi mu rolu,
[1:02:51] bo widzicie, że się bardzo mocno rozgadałam.
[1:02:55] Jest tyle ciekawych ciekawostek o edim, że wręcz nie wypada mi,
[1:03:00] by tylko tak pobieżnie o nich opowiadać i o nie zahaczyć.
[1:03:04] No bo. W drugiej części opowiem wam o
[1:03:06] czasach de Factory, czyli jego pracowni tej srebrnej, w której
[1:03:11] działa się sodoma i gomora. Znane nazwiska z pierwszych
[1:03:16] stron w ogóle gazet Orgie Kok z dziwna Performance strzelanina
[1:03:21] jak on kręcił film my jego relacje miłosne, jego fetysze
[1:03:26] tam naprawdę bardzo dużo się działo i stwierdziłam, że no ja
[1:03:28] nie mogę go zamknąć w godzinnym podcaście moi drodzy także mam
[1:03:34] nadzieję, że tak. Czy siak podobał wam się
[1:03:37] dzisiejszy wstęp? Ja bym to nazwała, że.
[1:03:40] To było takie aperitivo przed tym, co konkretnej już wy
[1:03:46] kolejnym także w następny czwartek na pewno będzie druga
[1:03:51] część, bo zaraz ją Nagrywam i wiecie co bardzo wam dziękuję za
[1:03:56] słuchanie niewinnej sztuki i dziękuję wam za wszystkie
[1:03:59] wiadomości jakie do mnie piszecie z Fed backiem i z
[1:04:03] jakimiś przemyśleniami na temat Podcastu także już nie
[1:04:06] przeciągam jak zwykle dziękuję i wam moi drodzy słuchacze
[1:04:10] niewinni i moi kochani patroni patronki słyszymy się już wy.
[1:04:14] Kolejny czwartek, a ja wznoszę. Że nawet winka nie piłam.
[1:04:21] No za wasze zdrówko i za pop art pa.

Shows are listed from Apple Podcasts' charts and directory, and Podcast Index where it is used. Every show and episode belongs to its publisher and plays from the publisher's own feed; this site hosts none of them.