# Pomyliła auto z taksówką. Sprawa wyjaśniona po 10 latach | 416.

An episode of [Kryminatorium](https://invisiblenetwork.ai/podcast/1403172116), 9 Mar 2026, 31 min.

Audio: https://anchor.fm/s/ff12104c/podcast/play/116423917/https%3A%2F%2Fd3ctxlq1ktw2nl.cloudfront.net%2Fstaging%2F2026-2-5%2F419332109-44100-2-1f0fee98c83d.mp3

Dziewiętnastoletnia Rachel znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Śledczy szybko typują podejrzanych, a sąd skazuje ich za zbrodnię. Motywacja wydaje się oczywista, sprawa jest zamknięta. Wyroki jednak nie przynoszą spokoju, a kolejne odkrycia rzucają cień na dotychczasowe ustalenia, pokazując, że prawda rzadko bywa jednoznaczna. Choć na sali sądowej wydaje się zwyciężać sprawiedliwość, w tym przypadku pojawia się pytanie – czy oby na pewno?

## Transcript

[0:00] Na nagraniu z monitoringu widać ją od razu, zresztą przez te
[0:04] niebieską perukę trudno jej nie zauważyć do tego okulary
[0:08] przeciwsłoneczne na głowie, Biała koszulka i energia, która
[0:13] przyciąga spojrzenie Rachel, wyróżnia się w tłumie
[0:16] imprezowiczów, jakby cała scena kręciła się właśnie wokół niej.
[0:20] Obok chłopak w stylizacji z lat siedemdziesiątych tańczą, śmieją
[0:25] się. Wyglądają jak para, która po
[0:27] prostu dobrze się bawi, ale ta beztroska noc kończy się nagle.
[0:33] Później inna kamera rejestruje incydent pod klubem.
[0:38] Ale gwałtowny po tej nocy dziewczyna z niebieskimi włosami
[0:43] znika na zawsze. To tajemnicze zdarzenie
[0:47] uruchamia śledztwo w tej sprawie.
[0:49] Pomyłki mnożyły się od pierwszych godzin, a mimo to
[0:53] rozwiązanie było przez cały czas na wyciągnięcie ręki.
[0:56] Prawdziwy przełom nastąpił dopiero po wielu latach.
[1:00] Ja nazywam się Marcin myszka, to jest krymina tori um podcast o
[1:04] tajemniczych i intrygujących śledztwach.
[1:07] Nowe odcinki w każdy poniedziałek z samego rana
[1:10] słuchaj na Spotify, a o siedemnastej w poniedziałki na
[1:13] YouTube. Zanim zaczniemy, przypomnę
[1:16] jeszcze tylko, że jesteśmy już na półmetku czwartego sezonu.
[1:19] Strach story to mój drugi podcast, gdzie przedstawiam
[1:22] nadesłane przez was historię. Mroczne, emocjonujące, czasami
[1:27] odmieniające życie. Sprawdź strach story na Spotify
[1:31] lub YouTube. Krymina tori, um, otwieramy akta
[1:38] tajemnic. Rachel mailing miała 19 lat,
[1:42] była radosną pełną życia dziewczyną, z łatwością
[1:45] nawiązywała kontakt z innymi. Była pewna siebie, a przy tym
[1:48] dobra i wrażliwa znajomi mówili o niej, że to człowiek, który
[1:52] nie skrzywdziłby nawet muchy, pracowała jako ekspedientka w
[1:56] sklepie i mimo młodego wieku była bardzo zaradna.
[2:00] W 1998 roku na jej drodze stanął o rok starszy Barry White.
[2:05] Poznali się na imprezie z okazji zakończenia matur i od razu
[2:10] wpadli sobie w oko. Wymienili kilka zdań, a potem
[2:13] zaczęli się regularnie spotykać ich relacja.
[2:17] Rozkwitała. Wkrótce podjęli też pierwszą
[2:20] poważną decyzję. Postanowili razem zamieszkać.
[2:24] Związek układał się w miarę harmonijnie, choć dochodziło
[2:27] między nimi do kłótni. Rachel często narzucała swoje
[2:31] zdanie, a Barry raczej spokojny i ustęp liwy zwykle dawał za
[2:36] wygraną. Pierwsze poważniejsze problemy
[2:39] pojawiły się, gdy zaczęły się kłopoty finansowe.
[2:42] Uznali wówczas, że decyzja o wspólnym mieszkaniu była zbyt
[2:46] pochopna i wtedy też postanowili się rozstać, choć nie do końca.
[2:51] Barry White wrócił do rodzinnego domu w bradwil, natomiast Rachel
[2:55] wynajęła pokój vorve. Dzielnicy położonej na północny
[3:00] zachód około 5 6 km od centrum milton kins w Anglii.
[3:06] Para nie zerwała jednak stosunków.
[3:08] Przyjaźnili się regularnie ze sobą rozmawiali, wspólnie
[3:11] imprezowali 9 grudnia dwutysięcznego roku wybrali się
[3:15] razem na przyjęcie z okazji czterdziestych urodzin matki
[3:19] barieego. Impreza była utrzymana w
[3:21] klimacie lat siedemdziesiątych, a Goście mieli przyjść w
[3:24] odpowiednich strojach. Zarówno Rachel, jak i Barry
[3:28] podeszli do zadania bardzo poważnie na.
[3:30] Nagraniu z imprezy widać parę w doskonałych nastrojach, bawią
[3:34] się, tańczą, uśmiechają. Młoda kobieta ma na sobie
[3:38] charakterystyczną niebieską perukę i białe kozaki na wysokim
[3:41] obcasie. Mężczyzna ubrany jest natomiast
[3:44] w szerokie, białe dzwony, koszule i kamizelkę.
[3:47] Popularny element mody męskiej lat siedemdziesiątych, często
[3:51] noszony luźno w zestawie z koszulą o szerokim kołnierzu.
[3:55] Na miejscu młodzi wypili kilka drinków, a potem razem z kilkoma
[3:59] znajomymi postanowili kontynuować zabawie w klubie
[4:02] chicagos tam wypili jeszcze po jednym piwie i chwilę się
[4:07] pobawili około godziny 2:00 w nocy towarzystwo zaczęło się już
[4:11] wykruszać bary twierdził jednak, że zanim pójdzie do domu,
[4:14] chciałby coś zjeść. Zatrzymali się więc przed
[4:17] lokalem obok, gdzie chłopak zamówił kebaba.
[4:21] Wtedy jeszcze nic nie zapowiadało, że za chwilę zaczną
[4:23] się poważne problemy pod budką z jedzeniem na wynos doszło do
[4:27] groźnie wyglądającego incydentu. Jeden z miejscowych mężczyzn
[4:32] wpadł w szał po tym, jak bari wyrzucił papryczkę z kebaba,
[4:36] która trafiła właśnie w niego. Nagranie z monitoringu pokazuje
[4:40] mężczyznę, które gwałtownie podchodzi do dziewiętnastolatka.
[4:44] W tym momencie chłopak zostaje otoczony przez kilku innych
[4:47] napastników. Rachel próbuje interweniować i
[4:51] rozdzielić te bandy, ale przewaga liczebna przeciwników
[4:54] jest wyraźna. Ostatecznie udało jej się
[4:57] zakończyć spięcie. Nagranie kończy się kadrem, na
[5:01] którym widać. Odchodzącego mocno
[5:04] zdenerwowanego bardziej ego, a zanim podąża Rachel, w ostatniej
[5:08] chwili uciekli przed policją, która właśnie podjeżdża na
[5:12] miejsce. Po chwili para znalazła
[5:13] spokojniejsze miejsce, by chwilę porozmawiać.
[5:16] Wkrótce jednak doszło między nimi do kolejnej sprzeczki.
[5:20] Rachel chciała wrócić do klubu i jeszcze trochę się pobawić.
[5:24] Natomiast Barry, obawiając się kolejnych kłopotów, próbował
[5:27] przekonać się do zmiany zdania. Sam był już dosyć zmęczony.
[5:32] Następnego ranka czekała go praca i myślał tylko o tym, aby
[5:35] jak najszybciej wrócić do domu. W złości rozstał się więc z
[5:40] Rachel, która miała zamówić taksówkę, a on sam poszedł do
[5:44] domu przyjaciela, by poprosić go o podwózkę.
[5:54] Kiw hajat, choć był sporo starszy od bar, jego doskonale
[5:58] się z nim dogadywał. Chodził za ciepłego i pomocnego
[6:01] faceta, który nigdy nie odmawiał pomocy.
[6:05] Jego mieszkanie było otwarte dla wszystkich potrzebujących.
[6:08] Barry wiedział, że w każdej chwili może na niego liczyć.
[6:11] Nie inaczej było i tej nocy kiw, widząc kolegę mocno zmęczonego,
[6:15] lekko pijanego i wciąż ubranego w strój z imprezy.
[6:19] Najpierw zaczął sobie z niego lekko żartować, gdy poszedł
[6:23] zaparzyć mu herbatę, zadzwonił telefon.
[6:26] W słuchawce słychać było zdenerwowany głos Rachel.
[6:29] Dziewczyna nie wiedziała dokładnie, gdzie się znajduje.
[6:33] Prosiła barejego, by po nią przyjechał.
[6:35] Chłopak próbował ją uspokoić i dowiedzieć się, gdzie dokładnie
[6:38] jest. Prosił o jakiekolwiek znaki
[6:41] charakterystyczne w końcu ustalił, że Rachel ma czekać na
[6:46] niego na parkingu przy pobliskiej wypożyczalni kaset.
[6:50] Po kilku minutach bari wyruszył z kifem.
[6:53] Chcieli ją odebrać i odwieźć do domu.
[6:56] O godzinie 3:13 byli już w umówionym miejscu, ale po Rachel
[7:01] nie było śladu. Mężczyźni zrobili jeszcze kilka
[7:04] kółek wokół wypożyczalni. Potem postanowili objechać
[7:08] okolicę. W czasie wrócili na miejsce, ale
[7:11] dziewczyny nadal tam nie było, ponieważ wiele pobliskich ulic
[7:15] było wyłączonych z ruchu samochodowego.
[7:18] Bary zaczął szukać Rachel pieszo.
[7:20] Po kilkudziesięciu minutach bezowocnych poszukiwań był już
[7:24] wyczerpany. Wrócił do domu przyjaciela i
[7:27] poprosił o odwiezienie do domu po zaledwie 3 godzinach snu
[7:32] poszedł do pracy. Po powrocie zaniepokojony
[7:35] brakiem wiadomości od Rachel. Postanowił odwiedzić jej miejsce
[7:38] pracy w sklepie. Dowiedział się jednak, że tego
[7:41] dnia dziewczyna w ogóle się tam nie pojawiła.
[7:44] Poważnie zmartwiony udał się do jej rodziców dopiero od matki.
[7:48] Rachel dowiedział się, że dziewczyna w ogóle nie wróciła
[7:52] do domu. Wtedy zgłoszono jej zaginięcie.
[8:02] Funkcjonariusze przyjęli zgłoszenie i od razu udali się z
[8:06] barem na miejsce, w którym ostatni raz widział Rachel.
[8:10] Poprowadził ich również ścieżką, którą dziewczyna mogła wracać do
[8:13] domu, ale nie natrafiono na żaden ślad.
[8:16] Nikt nie wiedział, co mogło się wydarzyć.
[8:19] Przełom nastąpił już następnego dnia 11 grudnia dwutysięcznego
[8:24] roku do komisariatu miejscowej policji wpłynęło przerażające
[8:28] zgłoszenie dozorca pola golfowego weobern słynnego klubu
[8:32] golfowego. Odkrył zwłoki Kobiety podczas
[8:36] porannego obchodu zauważył. Z oddali wystający zarośli, but
[8:41] zbliżył się i dostrzegł zarys ludzkiej sylwetki, częściowo
[8:46] ukrytej w roślinności. Na początku był przekonany, że
[8:49] to manekin dopiero gdy podszedł bliżej, zorientował się, że to
[8:54] ciało człowieka. Kilka minut później na miejscu
[8:57] było już ekipa dochodzeniowa. Odkrycie było wstrząsające.
[9:02] Ciało młodej Kobiety nosiło wyraźne ślady brutalnych obrażeń
[9:06] twarzy. A kilka kroków dalej w krzakach
[9:09] znaleziono porzuconą blokadę kierownicy poplamioną krwią.
[9:14] Najprawdopodobniej było to narzędzie zbrodni, gdy
[9:17] policjanci zabezpieczyli miejsce przypadkiem, przejeżdżał tamtędy
[9:21] kiw zatrzymał się, widząc policjantów i podszedł do nich.
[9:26] Poinformował, że 2 dni wcześniej zaginęła dziewczyna jego
[9:29] najlepszego przyjaciela. Chciał dowiedzieć się, czy
[9:32] prowadzone działania mają coś wspólnego z tą sprawą.
[9:36] To wystarczyło, by kif znalazł się na celowniku śledczym.
[9:41] Przyzna od początku wzbudził nasze zainteresowanie swoją
[9:44] nadmierną ciekawością i tym, jak uważnie obserwował miejsce
[9:48] zdarzenia. Jego zachowanie było niemal
[9:51] podręcznikowe był jak sprawca, który wraca na miejsce zbrodni,
[9:55] by Jeszcze raz przeanalizować swoje działania i upewnić się,
[9:59] że nie pozostawił żadnych śladów.
[10:02] Każde jego pytanie wydawało się starannie przemyślane.
[10:06] Właśnie to połączenie pozornej niewinności i nienaturalnej
[10:09] uwagi sprawiło, że zaczęliśmy nieco uważniej mu się
[10:13] przyglądać. Nie trwało to jednak długo,
[10:16] ledwie zdążył wymienić kilka słów z policjantami, a już
[10:19] siedział w radiowozie. Został przewieziony na komendę,
[10:23] kompletnie nie rozumiejąc, co się dzieje.
[10:26] W jednej chwili świadek w następnej główny podejrzany o
[10:29] brutalne zabójstwo wkrótce śledczy otrzymali wyniki
[10:33] autopsji. Ustalono, że przyczyną śmierci
[10:36] młodej Kobiety było uduszenie, a sama zbrodnia miała zostać
[10:40] dokonana w innym miejscu. Ciało najprawdopodobniej zostało
[10:44] później porzucone, tam, gdzie je odnaleziono.
[10:47] To jednak nie koniec. Już po śmierci sprawca zadał
[10:51] ofierze 17 ciosów blokadą do kierownicy.
[10:55] Twarz młodej Kobiety była zmasakrowana, szczęka złamana, a
[10:59] zęby wybite sn sposób zadania ciosów nie pozostawiał
[11:03] wątpliwości. Morderca pragną odebrać jej
[11:07] tożsamość i utrudnić identyfikację.
[11:10] Jeden ze śledczych wysunął wówczas wniosek, że zbrodni
[11:14] musiał dokonać ktoś. Dobrze znający dziewczyny
[11:17] działał w szale w gniewie, wówczas oczywistym podejrzanym
[11:21] stał się jej chłopak, Barry Barry White.
[11:24] Policja szybko zatrzymała również i jego oficjalnie
[11:27] przewieziono go na komisariat, jedynie w charakterze świadka,
[11:31] ale mężczyzna od razu wiedział, że policjanci patrzą na niego
[11:35] jako na potencjalnego mordercę. Śledczy wywierali psychiczny
[11:39] nacisk, starając się w każdej chwili wywołać jego przyznanie
[11:43] się do brutalnej zbrodni. Przesłuchanie obu mężczyzn
[11:54] ciągnęły się przez 2 miesiące. Dwukrotnie zostali zwolnieni,
[11:58] ale za trzecim razem usłyszeli zarzuty.
[12:01] Proces rozpoczął się w lipcu 2001 roku.
[12:05] Według prokuratury to Barry miał zamordować Rachel, a jego
[12:09] przyjaciel miał pomóc mu w ukryciu ciała i utrudnianiu
[12:14] śledztwa. Oskarżenie budowało też narrację
[12:16] o rzekomym związku homoseksualnym między
[12:19] mężczyznami, w którym Rachel miała być przeszkodą.
[12:23] Dowodem na to miał być wpis w pamiętniku kifa, gdzie
[12:26] zanotował, że Barry ma ładny tors.
[12:29] To właśnie Zazdrość kifa zdaniem śledczych, miało stać się iskrą
[12:34] prowadzącą do zbrodni. Tamtej nocy dziewiętnastolatek
[12:37] pokłócił się z kobietą i w przypływie szału ją udusił.
[12:41] Następnie zadzwonił do swojego przyjaciela, który nie chcąc
[12:45] sprzeciwiać się partnerowi, miał pomóc w ukryciu ciała.
[12:49] Kluczowym dowodem obciążającym stały się mikroskopijne drobiny
[12:53] z zapalniczki krzesiwo owej te same ślady odnaleziono zarówno
[12:57] na siedzeniu pasażera w aucie podejrzanego oraz na spódnicy
[13:01] ofiary. Biegły kryminalistyki uznał to
[13:04] za jednoznaczny sygnał, że ciało musiało znajdować się w
[13:07] samochodzie aresztowanego. Prokuratura dodatkowo powołała
[13:11] się na świadka, który zeznał, że dzień po zaginięciu młodej
[13:14] Kobiety widział mężczyznę dokładnie czyszczącego swój
[13:18] samochód. Co więcej, choć wyrok jeszcze
[13:20] nie zapadł. Bez wahania okrzyknęły Barry ego
[13:24] i kifa bezwzględnymi mordercami. Publikowali ich zdjęcia oraz
[13:30] fotografie furgonetki, którą rzekomo przewożono ciało.
[13:34] Ten sam pojazd zaparkowano tuż obok policyjnego namiotu,
[13:38] niedaleko miejsca odnalezienia zwłok.
[13:41] Był to krok, który tylko podsycił podejrzenia opinii
[13:44] publicznej. A co na to obrona?
[13:46] Tam miała jednak zupełnie inne spojrzenie na te same dowody.
[13:50] Wskazywała na alternatywne wyjaśnienie.
[13:53] Tamtej nocy dziewczyna bawiła się w zatłoczonym klubie pełnym
[13:56] dymu papierosowego, gdzie o kontakt z podobnymi drobinami
[14:00] nie było trudno. Poza tym zaledwie dzień przed
[14:03] śmiercią Rachel kupiła spódnice w sklepie z odzieżą używaną.
[14:08] To oznaczało, że materiał mógł nosić w sobie ślady i cząstki
[14:12] pozostawione przez zupełnie obcych ludzi.
[14:14] Nic więc dziwnego, że jej ubranie okazało się pełne
[14:17] różnego rodzaju mikroskopijnych śladów.
[14:20] Trudno więc było traktować je jako niepodważalny dowód winy i
[14:24] choć do wody wydawały się niejednoznaczne.
[14:27] Mimo to ława przysięgłych uznała mężczyzn za winnych.
[14:39] Bary otrzymał wyrok dożywocia, a kiw 5 lat pozbawienia wolności
[14:44] za współudział. Pierwsze miesiące pobytu w
[14:47] więzieniu obaj spędzali na oddziale szpitalnym ze względu
[14:51] na obawy, że mogą próbować ze sobą skończyć pobyt w izolowanym
[14:55] monitorowanym środowisku miał na celu zapewnienie im
[14:59] bezpieczeństwa, a także umożliwienie obserwacji ich
[15:02] stanu psychicznego. Po pewnym czasie bary został
[15:05] przeniesiony na oddział więźniów, szczególnie
[15:08] niebezpieczny. W więzieniu obaj skazani
[15:10] rozpoczęli desperacką walkę o oczyszczenie swojego imienia.
[15:15] Regularnie wysyłali listy do dziennikarzy, polityków różnych
[15:19] organizacji, a nawet do rodziny królewskiej i premiera usiłowali
[15:23] dotrzeć do kogoś, kto zechce Jeszcze raz przyjrzeć się aktom
[15:27] sprawy. Jeden z takich listów trafił do
[15:30] zespołu popularnego programu śledczego BBC.
[15:34] Kiedy redakcja zaczęła analizować acta, szybko
[15:37] dostrzeżono, że brakuje w nich bezpośrednich dowodów.
[15:41] Nie było nawet DNA odcisków palców, a nie świadków samego
[15:44] morderstwa. Cała konstrukcja oskarżenia
[15:47] opierała się więc na wątpliwych poszlakach.
[15:50] To właśnie te wątpliwości sprawiły żeraw justice uznało
[15:54] sprawy barry'ego i kifa zawartą publicznego śledztwa i emisji w
[15:59] telewizji. W 2005 roku sprawa śmierci
[16:10] Rachel maring trafiła na antenę śledczego programu bbc raf
[16:15] justice. Ten program od lat zajmował się
[16:17] ujawnianiem błędów wymiaru sprawiedliwości i przyczynił się
[16:21] do uniewinnienia osób skazanych niesłusznie.
[16:24] Ekipa programu przygotowała odcinek zatytułowany murder
[16:28] without a trace dziennikarze zaczęli wnikliwie przeglądać się
[16:32] okolicznościom zabójstwa. Dziewiętnastolatki przez wiele
[16:35] miesięcy szczegółowo analizowali policyjne akta rozpytywali
[16:40] świadków i konfrontowali ustalenia śledczych z opiniami
[16:43] niezależnych ekspertów. Każdy, nawet najdrobniejszy
[16:48] szczegół pobrano próbki DNA oskarżonych i zestawiono je z
[16:52] materiałem zabezpieczonym na narzędziu zbrodnia, by
[16:55] sprawdzić, czy wcześniejsze wnioski prokuratury miały
[16:58] jakiekolwiek podstawy naukowe. Dziennikarze krok po kroku
[17:02] budowali coraz bardziej intrygujący obraz sprawy.
[17:05] Coraz wyraźniej było widać, że część dowodów została
[17:09] nadinterpretowana, a inne całkowicie pominięto.
[17:12] Z czasem stawało się jasne, że istnieją realne podstawy nie
[17:16] tylko do wznowienia pro. Ale i do zakwestionowania samego
[17:19] wyroku skazującego. Równolegle spotkanie z rodzinami
[17:23] oskarżonych ujawniały ogromną determinację i głębokie
[17:27] przekonanie, że wyrok był całkowicie bezpodstawny.
[17:30] W toku śledztwa pojawiły się także nowe wątki i świadkowie,
[17:34] którzy mogli rzucić zupełnie inne światło na przebieg
[17:37] tragicznej nocy, gdy zginęła reichel, a to jeszcze bardziej
[17:41] komplikowało pierwotny obraz zdarzeń, choć wiele wskazywało
[17:46] na to, że część materiału dowodowego.
[17:48] Działa zabrana i zabezpieczona w sposób nienależyty.
[17:52] Nie brakowało również wątpliwości co do niewinności
[17:55] oskarżonych. Na ich niekorzyść działał na
[17:58] przykład fakt, że kiw umył swojego vana kilka godzin po
[18:01] tym, jak ciało Rachel porzucono na polu golfowym.
[18:06] Świadek twierdził, że widział, jak mężczyzna dokładnie czyścił
[18:09] furgonetkę, co w zaistniałych okolicznościach mogło wyglądać
[18:13] podejrzanie. Mimo to dziennikarze śledczy
[18:16] postanowili skupić się na twardych dowodach.
[18:19] Do sprawy włączono wielu ekspertów.
[18:22] W tym specjalistę, który dokładnie przeanalizował
[18:25] cząsteczki materiału znalezione na spódniczce Rachel.
[18:29] Analiza wykazała, że ilość cząsteczek materiału była
[18:32] znikoma i mogły one zostać przeniesione nawet z odległości
[18:36] 2 m. Eksperymenty przeprowadzone w
[18:39] kontrolowanych warunkach pokazały, że ślady te mogły
[18:42] pochodzić chociażby z baru, w którym para bawiła się tamtej
[18:45] nocy. Ostatecznie brakowało więc
[18:47] jakichkolwiek dowodów wskazujących, że młoda kobieta
[18:50] rzeczywiście znajdowała się w aucie mężczyz.
[18:53] Podejrzewanego o jej zamordowanie.
[18:55] Co więcej pojazdem tym regularnie przewożony był
[18:58] owczarek niemiecki, a mimo to wśród zabezpieczonych śladów nie
[19:01] znaleziono ani jednego włosa psa.
[19:04] Wszystko to wyraźnie potwierdzało, że sposób
[19:07] zabezpieczenia dowodów budził poważne zastrzeżenia i stawiał
[19:10] pod znakiem zapytania wiarygodność całego
[19:13] postępowania. Kontrowersje w sprawie wywołał
[19:16] także jeszcze jeden fakt nagłośniony przez ekipę
[19:19] programu. W toku śledztwa zabezpieczono
[19:22] nagranie, które. Stwierdzało, że obaj mężczyźni
[19:25] faktycznie pojawili się na parkingu, o którym wspominali w
[19:28] swoich pierwszych zeznaniach. Problem w tym, że podczas
[19:32] rozprawy ława przysięgłych zobaczyła tylko fragment
[19:35] materiału bez kluczowego fragmentu pokazującego, że
[19:39] oskarżenie szukali dziewczyny i wracali w umówione miejsce.
[19:44] Wielokrotnie w sądzie nie pokazano również nagrania z
[19:47] monitoringu, na którym widać, jak Barry tamtej nocy przemierza
[19:51] pieszo ulicę dzielnicy w poszukiwaniu Rachel.
[19:55] To jeszcze nie wszystko. Analiza czasu i przebiegu
[19:58] wydarzeń wykazała, że mężczyźni mieli bardzo ograniczoną
[20:01] możliwość. Dokonanie czynu, o który ich
[20:04] oskarżono, z prostych wyliczeń wynikało, że w tak krótkim
[20:08] czasie nie mogli odebrać życie ofierze, potem dojechać na pole
[20:12] golfowe, porzucić ciało, a potem wrócić furgonetką do domu i
[20:18] zrobić to w sposób, który zarejestrowałyby kamery
[20:21] monitoringu. Co więcej, w samochodzie, w
[20:23] którym rzekomo mieli przewozić zwłoki, nie znaleziono żadnych
[20:27] śladów błota ani trawy. I to wydawało się niemożliwe,
[20:31] jeśli faktycznie mieliby porzucić ciało na polu golfowym.
[20:34] To wszystko jeszcze mocniej podważało wersję przedstawioną
[20:37] przed sądem. Jeśli jednak to nie przekonywało
[20:40] prokuratury, do wyjaśnienia pozostawał jeszcze jeden
[20:44] kluczowy dowód w sprawie. Ta znaleziona na miejscu blokada
[20:48] kierownicy, biegły powołane przez dziennikarzy śledczych
[20:52] ustalił, że materiał genetyczny znaleziony na tym narzędziu nie
[20:55] należał do żadnego z oskarżonych.
[20:58] Dowody okazały się niejednoznaczne, a nagrania i
[21:01] ekspertyzy DNA. Jasno wskazywały, że poprzedni
[21:05] śledczy nie dopełnili swoich obowiązków.
[21:09] Na zabezpieczonym narzędziu ujawniono materiał genetyczny
[21:12] należący do ofiary. Naszym celem było jednak
[21:15] pozyskanie również śladów, które z dużym prawdopodobieństwem
[21:19] pozostają sprawca. Oczywiste było, że blokadę
[21:22] kierownicy musiał on chwytać oburącz.
[21:25] Problem polegał na konieczności precyzyjnej izolacji śladów,
[21:29] które mogły się na siebie nakładać po długotrwałej i
[21:33] żmudnej analizie. Z wykorzystaniem nowoczesnych
[21:36] metod ekstrakcji udało się wyodrębnić odrębny profil DNA.
[21:40] Na tej podstawie stworzyliśmy w bazie kompletny profil
[21:44] genetyczny potencjalnego sprawcy.
[21:46] Następnie został on porównany z zapisami istniejącymi już w
[21:50] krajowych rejestrach. Niestety, analiza nie wykazała
[21:55] żadnej zgodności z osobami figurującymi w bazie danych.
[21:59] Bary White odbywający karę dożywotniego pozbawienia
[22:02] wolności, oglądał program emitowany przez stację bbc ze
[22:07] swojej celi razem z innymi więźniami.
[22:10] Gdy napisy końcowe zaczęły przewijać się na ekranie w całym
[22:14] więzieniu rozległy się krzyki, vivaty i łomot garnków
[22:18] uderzających o kraty. Wtedy już wszyscy byli
[22:21] przekonani o jego niewinności. Minęły jednak kolejne 2,5 roku
[22:25] oczekiwania. Zanim wreszcie postawił on stopę
[22:29] poza murami więzienia, zebrane przez dziennikarzy i ekspertów,
[22:33] dowody pozwoliły na zakwestionowanie wyroku
[22:36] skazującego. Co więcej, samo oskarżenie
[22:39] wniosło o powtórzenie procesu. Sędzia przychylił się do tego
[22:43] wniosku, co oznaczało kolejne miesiące rozpraw.
[22:46] Obrona złożyła jednak wniosek o zwolnienie za kaucją ustaloną na
[22:51] 55000 £. Sędzia zaakceptował tę
[22:54] propozycję, co pozwoliło oskarżonemu oczekiwać na proces
[22:59] na wolności. W tym czasie kif przebywał już
[23:01] na zwolnieniu warunkowym po odbyciu połowy kary, jednak
[23:05] powrót do normalnego życia. Okazał się dla mężczyzn o wiele
[23:09] trudniejszy, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać medialne
[23:12] nagonki. Sprawiła, że w oczach opinii
[23:14] publicznej nadal uchodzili oni za bezwzględnych morderców.
[23:19] Kolejna rozprawa przyniosła prawdziwy przełom.
[23:23] Barry White został oczyszczony z zarzutów, podobnie jak jego
[23:27] rzekomy wspólnik. Nowe dowody zgromadzone przez
[23:29] dziennikarzy i ekspertów nie tylko uniewinniły 2 niewinnie
[23:34] skazanych mężczyzn, ale także otworzyły sprawy na nowo w 2008
[23:39] roku. Barie odzyskał wolność,
[23:41] spędzając niesłusznie za kratkami 6 lat.
[23:44] Czy to oznaczało koniec sprawy? Oczywiście nie.
[23:48] Jeszcze. W 2021 roku w artykule
[23:51] opublikowanym przez the sun czterdziestojednoletni wówczas
[23:55] mężczyzna przyznał, że wciąż zmaga się z traumą wynikającą z
[23:59] niesłusznego skazania i pobytu w więzieniu.
[24:02] Opowiadał w trudnościach w utrzymaniu relacji i pracy oraz
[24:06] o cierpieniu na zespół stresu pourazowego.
[24:09] Codzienne lęki i depresja wywołane wieloletnim pobytem w
[24:13] więzieniu określił jako zrujnowane życie.
[24:16] Nadal jednak, mimo oczyszczenia mężczyzn z zarzutów pozostawało
[24:21] jedno najważniejsze pytanie, kto naprawdę zabił Rachel mahing?
[24:33] Miały kolejne miesiące i lata. Pytanie nie doczekało się
[24:37] odpowiedzi z czasem. Jednak rozwój technik
[24:40] kryminalistycznych zmienił bieg sprawy.
[24:43] Prawdziwy przełom nastąpił dopiero w maju 2010 roku.
[24:47] Ponad dekadę po brutalnym zabójstwie.
[24:50] Wtedy śledztwo nabrało nieoczekiwanego obrotu.
[24:55] W Londynie doszło do incydentu, który początkowo wydawał się
[24:58] zupełnie niezwiązany z nierozwiązaną zbrodnią sprzed
[25:01] lat. Młoda kobieta, sądząc, że wsiada
[25:04] do taksówki, zajęła miejsce w zaparkowanym przy drodze aucie.
[25:08] Szybko zorientowała się, że popełniła błąd.
[25:11] Za kierownicą siedział nie Kierowca, lecz.
[25:15] Doszło do szamotaniny, z której kobiecie udało się wyrwać.
[25:19] Pomógł jej przechodzień, który nie tylko udzielił jej wsparcia,
[25:23] ale także zanotował numery rejestracyjne pojazdu.
[25:26] Choć sama ofiara nie chciała zgłaszać napaści, świadek
[25:29] zdecydował się powiadomić policję.
[25:32] To właśnie jego interwencja okazała się kluczowa analiza
[25:35] numerów rejestracyjnych doprowadziła policjantów do
[25:39] pewnego mężczyzny. Po jego zatrzymaniu i pobraniu
[25:42] od niego próbki DNA porównano ją z próbkami z bazy danych.
[25:47] Wynik nie pozostawiał złudzeń profil genetyczny sprawcy
[25:51] napaści pokrywał się z tym, który przed laty ujawniono na
[25:55] narzędziu zbrodni w sprawie Rachel.
[25:57] Okazało się, że mężczyzna wcześniej posunął się do
[26:00] podobnych czynów i atakował inne Kobiety w identyczny sposób, jak
[26:04] w przypadku Rachel dowody go obciążające obejmowały ślady DNA
[26:09] na narzędziu zbrodni oraz włos znaleziony na ubraniu ofiary po
[26:14] latach niepewności i braku jednoznacznych tropów.
[26:17] Śledczy wreszcie dysponowali niepodważalnym dowodem.
[26:21] Które wskazywał na konkretnego człowieka.
[26:24] Służby miały więc w garści prawdziwego mordercy.
[26:28] Okazał się nim czterdziesto jedno letni wówczas szahidul
[26:31] ahmed, mężczyzna urodzony w Bangladeszu, który osiedlił się
[26:35] w blatchie w Anglii. W chwili dokonania morderstwa
[26:38] miał 29 lat. Był żonaty, miał trzyletnie
[26:42] dziecko i pięciomiesięczne niemowle pracował jako szef
[26:46] kuchni w lokalnej restauracji. Jego życie rodzinne i zawodowe
[26:50] było jednak fasadą. Na którą skrywał znacznie
[26:53] mroczniejszą stronę swojej osobowości.
[26:56] Mężczyzna został formalnie oskarżony o zabójstwo młodej
[26:59] Kobiety, której ciało znaleziono porzucone na polu golfowym w
[27:03] styczniu 2013 roku stanął przed sądem.
[27:07] Cała procedura procesowa była prowadzona w pełnym poszanowaniu
[27:10] obowiązujących przepisów przy udziale ławy przysięgłych, która
[27:14] miała dokonać oceny materiału dowodowego przedstawionego przez
[27:18] prokuraturę. Pomimo intensywnych obrad,
[27:21] trwających łącznie ponad 24 godziny, ława przysięgłych nie
[27:25] była w stanie osiągnąć jednomyślności w związku z czym
[27:28] werdykt. Został ogłoszony brak
[27:31] porozumienia wynikał ze sprzeczności w ocenach dowodów i
[27:34] świadków. Dopiero w powtórnym postępowaniu
[27:37] we wrześniu tego samego roku ława przysięgłych złożona z 7
[27:41] mężczyzn i 5 kobiet jednogłośnie wydała wyrok skazujący.
[27:46] Mężczyzna został uznany za winnego zabójstwa
[27:49] dziewiętnastoletniej Rachel skazano go na karę dożywotniego
[27:53] pozbawienia wolności sn z możliwością ubiegania się o
[27:56] zwolnienie warunkowe po odbyciu minimum. 7 lat kary.
[28:00] Sn być może nigdy nie uda się ustalić pełnego przebiegu
[28:03] wydarzeń tamtej nocy, ani motywów sn, które kierowały tym
[28:07] mężczyznom sn. Wiemy jednak z całą pewnością,
[28:10] że mamy do czynienia z osobą wyjątkowo niebezpieczną,
[28:14] wcześniej skazaną za napaść na młodą kobietę.
[28:17] To właśnie w wyniku tamtego zatrzymania i rutynowego
[28:21] pobrania materiału biologicznego możliwe stało się powiązanie go
[28:25] z zabójstwem dziewiętnastoletniej Kobiety.
[28:28] Postęp w dziedzinie badań dna pozwolił nam wreszcie
[28:31] przedstawić niepodważalne dowody i doprowadzić do sprawiedliwego
[28:36] wyroku. W tej sprawie.
[28:38] Należy jednak pamiętać, że przez lata za te zbrodnie karę
[28:42] odbywali 2 mężczyźni. Którzy okazali się niewinni.
[28:47] Po uniewinnieniu barego i kifa niesłusznie skazanych za
[28:51] zabójstwo Rachel ministerstwo sprawiedliwości Wielkiej
[28:54] Brytanii przyznało im odszkodowanie z tytułu błędu
[28:58] skazania. Wysokość rekompensaty nie
[29:00] została jednak ujawniona publicznie.
[29:02] To świadczenie stanowiło formę zadośćuczynienia zarówno za
[29:06] doznane krzywdy moralne, jak i straty materialne poniesione
[29:10] przez niesłuszne skazanie po skazaniu prawdziwego mordercę na
[29:14] karę dożywotniego pozbawienia wolności.
[29:17] Barry White nie krył ulgi w swoich wypowiedziach.
[29:20] Podkreślał, że ten wyrok stanowi nie tylko akt sprawiedliwości
[29:24] wobec niego samego, ale przede wszystkim daje rodzinie Rachel
[29:28] poczucie zamknięcia sprawy i możliwość pogodzenia się z tą
[29:32] dramatyczną stratą. W oświadczeniu przedstawiciela
[29:35] prokuratury możemy przeczytać. Gdyby nie zatrzymanie
[29:39] oskarżonego w 2010 roku w związku z napaścią, istnieje
[29:44] wysokie prawdopodobieństwo, iż nigdy nie zostałby.
[29:47] Pociągnięty do odpowiedzialności to właśnie dzięki rozwojowi
[29:51] technik analizy dna możliwe było ostateczne powiązanie go z
[29:55] miejscem zbrodni i doprowadzenie do jego skazania.
[29:58] W praktyce jednak sama technologia nie wystarczyła.
[30:02] To wnikliwość dziennikarzy z programu rav justice.
[30:05] Ich determinacja i nieustępliwość w dążeniu do
[30:08] prawdy pozwoliły ujawnić błędy wcześniejszego śledztwa i dały
[30:12] początek sprawiedliwości. To wszystko pokazuje, że rozwój
[30:16] kryminalistyki i dostępnych narzędzi jest istotny, ale
[30:19] bardzo często to czynnik ludzki doprowadza do prawdy.
[30:30] W oczekiwaniu na nowy poniedziałkowy odcinek zachęcam
[30:34] do sprawdzenia podcastu strach story, gdzie przedstawiam
[30:37] historię z życia nadesłane przez słuchaczy strach story
[30:41] znajdziesz na Spotify i YouTube publikacje w czwartki.

Shows are listed from Apple Podcasts' charts and directory, and Podcast Index where it is used. Every show and episode belongs to its publisher and plays from the publisher's own feed; this site hosts none of them.